Never-Never Land

Have you ever wondered of your dream house, dream life or dream boy/girl or, have you ever had standards for everything? Was perfection a noun or an adjective to you for that matter?

When I was a kid, I thought that I can find nirvana, utopia, seventh heaven or whatever you call it. I thought that I can reach that state by playing Barbie dolls and “luto-lutuan.” But everything turned into a deeper theory when I turned 10. That was when I doubted of peter pan and tinkerbell. My level of satisfaction elevates from Barbie dolls to French fries and my la-la land wasn’t that superficial since then. Eventually, my dream started to create perfect people, house and life that I should live when time comes. I had disappointments and that was when I learned to criticize, to discriminate. From then on, my dream-land detached itself from me and distance expanded continuously. Things were never great but fine, people were never excellent but satisfactory. Should I blame my parents or should I blame my stupidity? And this stupidity allowed me to experience frustrations, rejections and failures just to reach “my perfection.”

When I became older, perfection attached to fiction. I realized that there’s no perfect person; house or life that I should look up to. Peter Pan and Tinkerbell were not real! Everything was already made perfect for me. Imperfection needs respect, it creates beauty and beauty satisfies my level of quality. Perfect something will never be possible in the real world. Appreciation comes from within not from anything else or standards, whatsoever. And that concludes…. that I was never been to never-never land…but rather, real world has its own land which I must call, my own hurly burly wonderland.

Maling Akala

Iilan ang mga kaibigan at kakilala ko na nauna na sa akin makapagtapos ng pag-aaral. Iilan ang nakahanap kaagad ng pagkakakitaan pero mas lamang ang piniling mamahinga muna ng isang buwan, dalawa hanggang sa di na namamalayang matagal-tagal na din pala silang namamahinga. Sabi ko non, pag ako nagtapos… gusto ko magtrabaho agad. Hindi naman siguro ganon kahirap yun di ba? Sabi nila… “welcome to the real world” na daw. Ibig sabihin ba nila hindi makatotohanan ang mundo ko dati? Ang alam ko kasi hindi kathang-isip ang maghirap para makatapos. Ayaw ko talaga magpatalo pero totoo naman hindi ba?

Ngayon…. araw araw na akong balisa dahil hindi ko pa din alam kung kailan ako makakahanap ng trabaho. Nahihiya na ako sa nanay ko dahil inaraw araw ko ang paghingi ng pera. Masyado ata akong pihikan at ang alam ko, nand’yan lang ang oportunidad na naghihintay sa akin. Sabi ko kasi, kung yun talaga… yun nay un! Kahit ilang beses kong tabuyin, lalapit at lalapit lang ulit iyon. Hindi pala... “one is enough two is too much” ika nga. Masyado din ata akong nagpapa-apekto sa mapaghusgang lipunan sa pagpili ng trabaho. Ito na nga ata ang sinasabi nilang totoong mundo. Yung bang, hindi mo alam kung ano ang sagot sa lahat. Yung bang, hindi lahat nadadaan na lang sa ngiti at inom. Yung bang, seryoso na talaga ang kwento ng buhay. E kung ito na nga yun… mas mahirap pala ito sa inaakala ko.

Akala ko kasi madali lang ang buhay……….

May Pagkakaiba

Kunwari may makita kang sobrang gandang babae. Sexy! At ang buhok, ang gandaaa, ang soft, ang dulaaaas.. parang nagpa salon. Pero tatlo lang ang daliri. Anong gagawin mo? E paano kung may lumapit sayo na kagwapuhan naman talaga at lalakeng lalake kung makatindig pero mas mataas at mas matinis pa ang boses sayo. Eto na lang, kunwari nagtapat na ng pagmamahal ang crush mo. Tapos sinabi mong mahal mo na din siya. Sa sobrang tuwa niya, biglang lumobo yung uhog sa ilong niya. Nalaman mong, ganon pala siya pag natutuwa. Inuuhog. O sige, paano na lang kung ang girlfriend mo, gahaman kung tubuan ng buhok sa mukha. Bigote kung bigote, balbas kung balbas sa kapal. Anong gagawin mo?

Kunwari na lang, yung kinaiinisan mong mukha sa klase niyo ay may pinakamagandang boses pala sa eskwela. E paano kung ang lalakeng nawili ka nang tabuyin ay maging isang sikat na modelo sa industruya? Paano na lang kung ang inaapi niyong tao sa grupo ay ang maging isa sa milyonaryo sa bansa? E ang lalampa-lampa na bata sa lugar ninyo nung unang araw ay siyang isa sa mga magagaling na senador sa Pilipinas? Anong gagawin mo?

E kamusta naman ang mga taong tulog mantika ang hilig at ang gahaman uminom pero hindi uso ang mga salitang “lashing na ko tsong…” Kamusta din ang mga taong tinatawag na couch potato sa weekends pero buhay kalabaw sa trabaho pag weekdays?

Laging may pambawi hindi ba? Dahil lahat ng tao sa mundo may pagkakaiba. Walang perpekto ika nga. May mga taong kakaiba o kalabuan sa kinagawian mo. May mga bagay naman na iba sayo pero natural na sa karamihan. Sa ayaw at gusto mo, kailangan mong matanggap ang kahinaan at kaibahan ng iba sayo. Ngayon, kung pasaway ka hindi mo kaya, respetuhin mo dahil hindi lahat ng tao….

Kagaya mo.

TAMA?

Naiinis ako, lagi na lang itlog ulam ko sa umaga. Ahahahaha tapos hindi pa maayos yung pagkaluto. Ano ba yan! Naiinis din ako kasi hindi ko alam kung GLOBE o SUN ang gagamitin kung simcard nang pangmatagalan. Naiirita din ako sa boses ng katulong namin. Nabibwiset din ako kasi ang bagal bagal ng dial up ko dito sa bahay. Haaaay buhay.. Minsan ang sarap mamroblema, na kahit simpleng bagay lang ay pinagtutuunan ko pa nang pansin para problemahin.

Pero, eto… seryoso.

Namomroblema ako kung paano ko pagkakasya-kasyahin ang pera ko dahil wala na naman akong allowance. Hindi na ko natutuwa sa buhay tambay. Hindi ko na alam kung kailan ako makakahanap ng trabahong para sakin talaga. Iniisip ko palang, napapakunot na ko ng nuo lalo na pag tungkol sa pangmatagalang kabuhayan na ang pinag-uusapan. Dagdagan mo pa ng mga obligasyon na matagal-tagal ko nang nasimulan.

Minsan nga, ang sarap talaga idaan na lang sa inom ang lahat. Tapos may hihirit na, “alam niyo, patagal ng patagal… nagiging seryoso na talaga ang mga problemang dumadating sa atin… na mahihirapan kang lutasin.”

(Oo, tama ka don! Inom pa tayo diyan……..)

E paano pa kaya ang mga problema ng mga magulang natin noh?

Sana, parang mathematical equation na lang lahat ng problema para pag alam mo ang ang formula, alam mo na agad ang sagot. O kaya, sana nadadaan na lang sa ngiti lahat para lahat tayo masaya. Pero hindi e… nakakainis noh? Ahahahaha

Hindi nga talaga patas ang laban ng buhay. Kahit anong gawin mo, may problema’t problema pa din. Sabi nila simple lang daw ang buhay pero pag inisip mo nang pangmatagalan, kumplikado din pala ano? Pero, gaya nga ng sinasabi sa komersyal… BILOG ANG MUNDO! Pagkatapos ng problema, may tagumpay din naman sa huli. Tapos problema ulit. Patay tayo diyan!

Alam niyo, matagal ko nang naisip ito e. Pagbigyan niyo na lang ako. Na… pag walang kasawian, paghihirap o kabiguan.. hindi natin malalasap ang sarap ng tagumpay. Kapag walang problema at lahat nadadaan na lang sa ngiti, hindi kailanman magkakaroon nang pagkakataong magsikap at pagtatiyaga.

Tama?

aLapaap

Araw ng linggo ngaun, naisip ko... baka sakaling mapagod ang mga tao mamroblema at mamahinga naman kahit saglit. Mamahinga sa napakagulong mundo na nakabalot sa atin. Kahit anong gawin ko, balisa pa din. Hanggang maisipan kong humiga ng ilang minuto. Wow! Ang sarap. Parang gusto ko nang matulog dahil iyon lang naman ang panahong tahimik at walang akong iniisip. Matagal tagal na ata nang maramdaman ko ang ganito. O sabihin na nating, hindi pa din ito ang hinahanap ko. Nakakapraning, baka hanggang sa panaginip ko… ang kaguluhan sa bahay, sa pagibig, sa pamilya, sa pera at kung saan-saan ang makita ko.

Kasabay ng aking pagmumuni-muni, bigla ko nang naisip ilang linggo ko na nga palang nararanasan ang buhay tambay at palamunin. Tapos na ang paghihirap sa eskwela at paghihirap na sa paghahanap ng trabaho ang kailangan kong atupagin. Ang walang kamatayang pag jo-job hunting sa internet at sa lupalop ng metro manila. Iniisip ko nga lang, nakakapagod na. Labo-labo din ang plano ko kung saan ako pupunta o anong gagawin ko kinabukasan o bukas makalawa. At ang allowance? Naku! Wag na nating pag-usapan.

At kung sakaling magkatrabaho kaagad, paano ko kaya sisimulan pagkasya-kasyahin ang pera ko sa pang-araw araw at dagdag na dito ang luho at tulong ko sa bahay. Paano ko naman kaya pagsasabayin ang obligasyon at responsibilidad ko na aking nasimulan? Pwede na kayong magtaka kung saan ko nahuhugot ang mga problemang kinakaharap ko sa kasalukuyan. Uulitin ko…. ang kaguluhan sa bahay, sa pagibig, sa pamilya, sa pera at kung saan-saan . Pero huwag niyo nang isipin. Isipin niyo na lang ang init ng ulo ko. Hindi ko din alam kung saan ako huhugot ng lakas at pag-aasa sa mga bagay na gumugulo sa akin. Pakiramdam ko, nang nagpasabog ang Diyos ng problema, nasalo ko lahat sa araw na ito.

Hindi pa din ata panahon na maranasan ko ang matagal ko nang gustong balikan at maranasan...

Ang alapaap.

Teleserye ng Totoong Buhay vs. Balitang Hindi Natutulog

Matagal tagal ko na ding binabale-wala ang national news. Hindi sa wala na akong oras o wala akong pake-alam. Nag-sasawa na lang siguro ako lalo na sa isyung impeachment para kay Gloria. Ang Gaza Withdrawal o ang Hurricane Katrina na lang ang binibigyan ko ng pansin at pinaguubusan ng oras para mabago naman. Minsan, minabuti ko na lang manuod ng tsismis kaysa sa balitang nakakasakit ng ulo. Ayoko na din makipag debate sa mga tao tungkol sa kaguluhan na hinaharap ng ating gobyerno. Natigil na din ang politika kahit sa panaginip ko. Sa wakas…

Nabawasan na ang mga problemang hindi ko dapat problemahin. Mas masarap pala manuod ng lumilipad na babae sa ere na naka bra at panty kaysa sa nagdedebateng grupo sa kamara. Mas masarap pala abangan ang kubang maraming manliligaw kaysa sa mga kongresmang nagbabatuhan ng mga papel. Di hamak naman na mas kapapana-panabik subaybayan ang mga housemates sa teleserye ng totoong buhay kaysa sa balitang hindi natutulog. Sa madaing salita, masaya pa lang magmaang-mangan na lamang sa mga pangyayari sa politika at manuod na lang ng mga walang kawenta-kwentang palabas.

Wala na akong pake-alam sa kanila. Bahala na sila kung mag-away away sila diyan araw araw. Basta ako, ayoko na pag-usapan ang politika. Mas importante na sa akin kung sino ang matatanggal kina Rico, Raqcuel at Franzen kaysa kung magtatagal pa ba si Gloria sa kapangyarihan.

Pero teka.. bakit nga ba naging pangunahing nang trabaho ng oposisyon simula ng panahon ni Erap ay ang pabagsakin ang pangulo?

"Pengeng Barya"

Ako ay isang estudyante ng isang eskwelahan sa Taft Avenue, Manila. Mausok, mapolusyon, maingay, madaming snatcher, madaming bagets, at syempre… hindi pwedeng mawala ang mga pulubi at taong grasa. Kung mabibilang lang ang mga batang pulubi na pumapalibot sa Taft Avenue, hindi na siguro ako magugulat kung sandamakmak ang resulta ng bilangan. Marami sila… seryoso.

Hindi din ligtas sa pagsasamantala ng mga malilibog na pasaway ang mga babaeng palaboy doon. Nakaka-awa sila, magugulat ka na lang na ang babaeng payat na namamalimos sa iyo ara-araw ay lobo na ang tyan kinabukasan. Buntis pala, na-rape ng lasenggero sa may kanto. Hindi rin maitatago ang pagkalulon sa pagsinghot ng rugby. Ano pa nga ba ang solusyon sa mahaba-habang tag-gutom? Rugby lang, mura pa at binebenta lang kung saan-saan. Masyadong “kasual-an” ang buhay ng mga batang palaboy/pulubi sa Taft. Kung baguhan ka lang sa lugar na iyon, sigurado akong malaking gulat ang mararanasan mo. Minsan nga, hinabol pa ng isang bata na may dalang dos-por-dos ang kaibigan ko. Ang dahilan? Ayaw kasi bigyan ng barya ang bata kaya ayun… NAG-AMOK! Uso din naman ang sindikato doon. Sabi ng iba, isang van daw ang nagdadala sa Taft ng mga batang pulubi. Hindi ko pa naman nasasaksihan pero wala din naman akong magagawa. Kung sino man ang magulang ng mga batang iyon, siya na lang sana ang namamalimos buong araw.

Patagal ng patagal, padami pa din ng padami ang mga batang pulubi saTaft. Matatawa ka na nga minsan sa estilo ng mga batang namamalimos. May isang beses, mag-isa akong nakatayo sa Chowking at may lumapit sa akin. Kumanta, kumanta.. sa hinaba-haba ng kanta niya.. isa lang naman ang pakay niya sa akin. Ag baryang ibibigay ko. Pasensya na pero hindi ako namimigay ng barya.

At pagtapos ng tatlong taon na pamamalagi sa Taft Avenue. Hindi ko na makikita ang batang kumakanta, ang batang kabarkada ng mga dragon sa Chowking, ang batang may dos-por-dos, ang batang nakatambay sa ilalim ng LRT. Ang batang may anak ding bata. At si Jenny (matandang-baby face).

Pero, kahit saan naman ako mamalagi… hindi pa din naman mawawala sa aking paningin ang mga batang nabubuhay sa barya ng lipunan.

Ang batang… namamalimos para sa buhay ng kanilang magulang.

Ang batang… barya ang kinabukasan.

My Precious

What is your “precious?” Let me guess…

25,000 worth cell phone?
Car?
Shades?
I-pod?
Your new built house?
Your wedding gown?
Picture of your special someone?
Laptop?
Flat screen TV?
DVD collection?
Favorite All Star CD?
Money?
Necklace from you boyfriend?
Or… hmmmm… your chuck taylor sneakers?

Do you want to know my precious?

Hint: She carried me for 8 months and took care of me for 1 month inside an incubator. She bought me a doll when I was 4. She enrolled me in a private school. She taught how to memorize the table of multiplication. She bought my first cell phone. She pays for my living. She holds my hand while sleeping. She takes care of me when I’m sick. She prays for me. She laughs on my jokes. She cries when she’s hurt. She takes a bath for the longest time. She buys anything I want. She supports my endeavors. She loves my good friends. She cooks the best spaghetti and fried chicken in the world.
She hates when I go home late. She hates when I get drunk. She hates my bad friends. She hates my habit of using the computer til midnight. She hates me when I’m “masungit.” She hates my moodiness. She hates my vices.

Nevertheless... She loves me for who I was and who I am today.

Answer?
My precious mother.

Pag-ibig

“Ang pag-ibig ganyan talaga…”
pagbago, masaya.

Pag-ibig sa asawa, sa bayan, sa subject, sa trabaho, sa bahay, sa cellphone, sa serbisyo, sa girlfriend/boyfriend, sa alagang hayop, sa idol, sa computer, sa bisyo, sa katabi… sa lahat. Pag-ibig na nakakapagpabago ng katayuan at nakaka-ginhawa. Pag-ibig na may paninigurado at karapat-dapat. Pag-ibig na kaaya-aya at maganda. Pag-ibig na masarap at sapat.

Pag-ibig na dating sigurado, sa una lang masarap pero ngayon, hindi na. Pag-ibig na nawalan ng gana, tyaga at ganda pero ngayon, pangit na.

Ilang araw, linggo, buwan at taon ka nang may pag-ibig? May nagbago ba o ganoon pa din and pakiramdam ng pag-ibig? Masaya at nakakainggit. Puwede mong ipagyabang sa kahit na sino dahil walang makakapigil sa pag-ibig. Pero nang nakupasan na ng panahon, hindi ka ba nagsawa o nawalan ng gana dulot ng mga dahilang hindi kinaya ng pag-ibig.

Oo nga’t kasal pa din kayo, nagsisilbi ka pa din, pumapasok, nagtatrabaho, naglilinis ng bahay, nagtetext, nagbibigay serbisyo.. Oo nga’t hindi pa kayo naghihiwalay, pinapakain mo pa siya, pinapanuod, tinititigan o ginagamit... Pero nasaan na ang iyong pakiramdam?

Nasaan na ang tunay na pag-ibig?

Para sa inyo ang pagpupugay ko...

Para sa mga kaibigan kong komedyante. Para sa mga kakilala kong nagbibigay saya sa grupo. Para sa mga taong mahilig magpatawa sa karamihan. Para sa mga mahilig magtago ng sama ng loob o pighati. Ang mga taong umiiyak, nasasaktan na nga.. tumatawa pa din. Ang mga propesyonal sa pagkikimkim ng saloobin para lang ipakita sa mundong, walang problema ang makakasira sa kaligayahan ng isang tao o sino-man. Eto ang isang malaking paghanga galing sa isang taong higit na naiintindihan kayo.. ako.

Para sa nanay ng isa, dalawa, tatlo, apat o mas marami pang mga anak. Para sa ilaw ng tahanan. Para sa mga teenage mom o single-mom. Para sa mga taga-aruga ng kani-kanilang pamilya. Ang mga nilalang na walang humpay sa pagintindi sa kanilang mga anak, ang kakampi ng pinaka sutil na anak at ang taga-budget ng pera buwan buwan. Ang taga alaga pag may sakit ka o wala. Para sa iyo, nanay… Eto ang isang malaking paghanga galing sa isang taong higit na nagpapasalamat sa iyo.. ako.

Para sa tatay na walang tigil ang pagsasakripisyo para ma-i angat ang pamilya sa kahirapan. Para sa mga amang may pagmamahal sa pamilya at disiplina sa sarili. Para sa mga amang tahimik at walang pagod na nagtyatyaga sa ingay at gulo ng kanyang asawa at mga anak. Para sa iyo, tatay… Isang malaking paghanga galing sa isang taong higit na humahanga sa iyo.. ako.

Para sa mga anak na nagmamalasakit sa pamilya at magulang. Para sa mga hindi masyado mabait pero marunong gumalang. Para sa mga marunong magpahalaga sa hirap at tiyaga ng magulang. Para sa mga mangiinom pero umuuwi pa din sa bahay. Para sa mga mabarkada pero sumasama pa din sa pamilya magsimba. Para sa inyo.. Isang malaking paghanga galing sa isang taong nagsisikap maging katulad niyo.. ako.

Para sa mahihina ang utak pero pinipilit pa din. Para sa mga nagsisikap maka-pasa kahit hindi naman talaga kaya. Para sa mga nababaliw sa Math, English o sa kung ano pa. Para sa mga nagsisipag pagtyagaan pasukan ang klase kahit nakakatamad, umuulan o sobrang init ng panahon. Para sa mga working student. Para sa mga estudyanteng puyat gabi-gabi dahil sa paper work. Para sa mga ma-abilidad na estudyante at para sa mga nagtapos at magtatapos na… Isang malaking paghanga galing sa isang taong higit na dumadamay sa inyo.. ako.

Para sa mga lito sa kasarian. Bakla, tomboy, silahis o pumapatol sa parehong kasarian. Para sa mga madalas laitin ng lipunan. Ang mga pinagtatawanan o minamaliit ng karamihan. Ang mga taong mahusay sa ibang aspeto, sila ang pangatlong kasarian na sa ayaw o sa gusto mo patuloy na dumadami at umuunlad. Para sa inyo.. isang malaking paghanga galing sa isang taong higit na nakakaintindi sa inyo.. ako.

Para sa mga nag tatrabaho. Blue, pink o white collar workers na bumubuhay sa sarili at sa pamilya. Para sa mga nakukuntento sa sahod at sa pinapasukang trabaho. Para sa mga matapat na manggagawa at pinagpapala. Para sa mga dahilan na natatamong pugay ng bansa, ang mga OFWs. Para sa inyo… isang malaking paghanga galing sa isang taong higit na nagmamalasakit sa inyo.. ako.

Para sa mga may kapansanan na nakikipagsapalaran sa buhay. Para sa mga pinagkaitan ng tadhana. Para sa mga baliw at sayad sa mental hospital na nakikipag-laban sa katotohanan. Para sa mga taong grasa na pumapalibot sa kung saan man na pinagdidirihan ng karamihan. Para sa inyo… isang malaking paghanga galing sa taong hindi nawawalan ng pag-asa para sa inyo.. ako.

Para sa mga sawi sa pag-ibig, sa trahedya, at sa pera. Para sa mga pinagdamutan ng ka swertihan. Para sa mga mahihilig umiyak at magdrama. Ang mga namatayan o napag-iwanan. Para sa mga tinataboy ng pamilya, kaibigan, boyfriend/girlfriend, titser o ng katabi mo sa jeep. Para sa inyo na hindi nawawalan ng pag-asa at nakabangon sa pinagbagsakan. Para sa inyo… isang malaking paghanga galing sa isang taong bilib na bilib sa inyo.. ako.


Ang mga taong hinahangaan ko…

Walang humpay na pagpupugay sa inyo mga kapatid!!!

Unlimited Edition!!! Part 2

Nang nabalitaan ko na naglabas na ang La Salle ng statement na FOR-Resignation sila ni PGMA, kinabahan na ko. Baka hindi malayong sumunod na lahat ng mga Kolehiyong nasasakupan nito. At di nagtagal, nakatanggap ako ng text na may prayer rally daw ang mga estudyante ng DLS-College of Saint Benilde sa taft. FOR-Resignation din daw ang layunin non. Gusto ko sumali sa isang rally dahil gusto ko maramdaman ang hirap at gulo na nadudulot nito. Pero sa pagkakataong ito, hindi at wala akong balak sumali sa rally nila. Sabihin niyo nang hindi ako nakiki-uso sa mga tangang katulad niyo at sabihin niyo nang wala akong kwenta pero hindi ako papayag na bumaba sa pwesto ang ating pangulo. Ano ako GAGO??

Para saan pa ang pagbaba niya? Para mapalitan na naman ng namumuno na siya ding papalitan bukas-makalawa? Para madagdagan na naman ng EDSA 5? 6? Grabe naman.

Sabihin na nating napaka OA na masyado ng mga Pilipino at sige-sige, padalos-dalos na lang na sasali sa mga kaguluhan sa kalye at ipagsigawan ang pagbaba ng presidente. Huwag kang magpapaniwala masyado sa mga nakikita mo kapatid. Ang daan-daang raliyista, lahat ba sila alam ang dahilan ng kanilang pinaglalaban? Pucha-yan! E yung iba ka mga nakiki-usisa lang at gusto lang sumali dahil may libreng pandesal ahahahahaha!

Napanuod ko sa balita na padagdag na ng padagdag ang mga nagtatanggal ng suporta kay PGMA. Talaga nga namang, walang permanenteng kaibigan sa politika. Si Drilon, kala ko pa naman hindi siya tatanga-tanga katulad ng iba pero ayun! Nakita ko siya sa tv na isa sa mga nananawagan sa pagbitiw ni PGMA sa pwesto. Pag nagbitiw sila ng suporta, dapat ikaw din. Pag karamihan kaibigan ng presidente dapat ikaw din.

tanginatalagangbuhaytoh

Sa panahon ngayon na papalit-palit ng paninuno ng ating bansa, sino ba talaga ang gusto mo i-upo kapatid?

Ako, si Judy-Ann Santos.

Kuntento ka na ba?

Kamusta ang katayuan mo sa kasalukuyan? Mayaman ka na ba o naghihirap pa din? Napagiwanan ka na ba ng mga kaibigan mo o ikaw ang nakakalamang sa lahat? May bago ka bang cellphone o pager pa din ang hawak mo? E i-pod kaya meron ka na o walkman pa din yang nasa bag mo? Ikaw ba ay nagmamay-ari ng pinaka-maraming hi-tech na kagamitan sa grupo o kahit pumindot ng letra sa keyboard ng computer wala pa sa isip mo? Nakapagtapos ka na ba sa pag-aaral o masyado ka nang nawili sa 2nd-year subjects mo?

Ang puti mo na ata ngayon, o nagpapaputi ka pa? Tumataba ka a’ pero parang.. sobra na? Seksi? Gwapo? Sikat? O kabaliktaran?

Patuloy ka na bang naiiwan o nakikipag-sabayan ka na di mo namamalayang nauuna ka na pala?

Ngayon itatanong ko sayo...

Kuntento ka na ba?

Unlimited Edition!!!

Kalayaan, nararamdaman mo ba? Kung hindi, ikaw na ang pinaka-manhid sa balat ng mga pasaway. Kalayaan, nagagamit mo ba? Kung hindi, ikaw na ang pinaka-walang kwenta o pinaka-korny sa mundo ng sanlibutan. Nalait mo na ba ang presidente, ang mayor sa inyong lungsod, ang pare sa inyong simbahan, ang leader sa inyong grupo o ang president eng inyong korporasyon sa iyong sariling pamamaraan? Kung hindi, huwag kang magpahuli! “Freedom of expression…” UNLIMITED EDITION!!!!!!!!!!!! Wooohooo!

Alas-siete ng gabi, inaabangan ng lahat ng tao sa bahay ang pahayag ng pangulo tungkol sa isyu ng wiretapping. Kung wala kang pake-alam, pwes ako… MERON. At ang pangunahing reaksyon ng oposisyon? Pababain sa pwesto ang presidente. “She must not resign tomorrow, she must not resign next week, but rather… she must resign NOW!” Pwede ba bukas na lang? Gabi na eh. (Ahahaha joke lang!) Hanep diba? Kailangan pa bang i-memorize yan?

Tuwing may bagong presidente kailangan may EDSA rebelyon este rebolusyon. Kung wala, hindi cool. Kung hindi ka sasalungat sa reporma ng pangulo o sa gobyerno mismo… panget ka. Kung sasang-ayon ka sa panibagong bill na ipapatupad para maging batas, korny ka. Dapat laging pinapabagsak ang nakatataas, dapat laging may gulo sa pamahalaan, dapat laging may rally sa kalye. Kasi kung wala, ang boring.. Dapat si ganito ang nanalo, dapat siya ang natalo. Bumoto ka ba? E nabilang kaya? Bwahahahahaha! Wala nang naging maayos na presidente sa paningin ng nakararami. Hala sige! Kailangan lahat ng tao malaya magpahayag ng pag-salungat. Hindi pang-sang-ayon, pag-salungat lang. Iyon lang kasi ang nasa diksyonaryo natin. Kailangan lahat immoral at illegal ang pagpapatakbo ng gobyerno… pero dapat malinis sa mata ng mga tao. (ulol!)

Ano ang kasunod nito? EDSA-quatro? Dapat tayo ang bansang may pinakamaraming rebolusyon.

Ang premyo…


isang chickenjoy.

Juan De La Cruz

Hindi ko alam kung ano ang itatawag ko sa kanya, basta ang alam ko lang, mahalaga siya. Alam ko na nangangailangan siya ng tulong na panatiliin ang katahimikan sa kanyang pamamahay na minsan niyang tinawag na “tahanan.” Alam ko lumulubha na ang kalagayan ng ina niyang may karamdaman dulot ng hindi pagkakaunawaan ng kanyang mga kapatid. Alam ko puro na lang iringan at inggitan ang bumabalot sa kanila. Alam ko din, nalulon na naman ang ama niya sa bisyo na jueteng. Alam ko, pinaguusapan na siya ng kanyang mga kapit bahay. Alam ko, madaming naninirahang hayop sa bahay nila kaya hindi matigil ang kaguluhan doon. Alam ko, pasaway ang mga kapatid niya at binabale-wala ang rumurupok na bubong ng kanilang tinitirahan. Alam ko, ilang beses nang nakulong ang tatay niya kahit minsan wala naman itong kasalanan. Maraming nagsasabi, kumakapit na lang daw siya sa patalim para lang mabuhay. Nararamdaman ko, pinipilit niya lang mabuhay sa walang katapusang pag-asa kahit hindi na ito pinaniniwalan at hibang na ang tingin sa kanya ng iba. Alam ko, pinagtatawanan na siya ng ibang tao dahil pabagsak na ng pabagsak ang takbo ng kanyang buhay.

Gusto ko siyang tulungan kaso lang parang pinagtatabuyan naman ng nakararami ang tulong ko. Gusto kong magkaroon ng pagmamahal sa kanilang tirahan kaso lang parang hindi naman ito tinatanggap ng mga naninirahan. Gusto ko magising sila sa katotohanang marupok na ang kanilang bahay at kailangan na itong tibayan kaso lang parang ayaw naman nila maki-alam. Gusto ko sana ipagamot ang nanay niya kaso lang parang nilalason siya ng iba. Gusto kong ipatigil ang tatay niyang sugalero kaso lang sinisilaw naman siya ng pera…

Alam kong nahihirapan na siya…

Juan De La Cruz, kamusta ka na?

Bon Mot

I went to PowerBooks one time and I’ve realized that I already read all the books of Bob Ong. He was so funny yet intelligent, he’s genius and I adore him for that! But I can’t wait any longer for his new book to come and so I thought of trying Jessica Zafra’s work. She writes well but I can’t finish her book right away and I don’t know why. I envy her talent in writing, her idiomatic and unusual terms that she used in her articles… She’s just too smart and I can’t even absorb some of her emotions.

The introduction of her book that I bought was very catchy. “A certain age, we think everything is serious. A little older and we think nothing is. And then we think we’ve learned to discriminate. When we get to middle age, we realize that everything is funny.” “That’s the thing about being a human being: you just have to go on living..

*shiet!* That’s something………

When you’re too serious about something, you focus you contemplate you ponder you deliberate. Knowing that you might fail in the end but you still dare to continue; conscious of your weaknesses but you still have the guts to go on; facing all the possible risks in your way without even closing your fragile eyes. And when the final day comes, the result wasn’t that good enough for your expectations. You cry, you curse and then you cry again. Days, weeks, months and years pass… and you still remember everything. You can’t cry anymore but you still curse (that was !@$%@ horrible!) then you start to laugh…laughing yourself out while cursing (again). Drooling into your stupid hangovers and making jokes about it. Then you fell asleep……… The next thing you realize that it’s your birthday and you have to buy food for your party tonight. You had those experiences that were seriously faced, expectations that were seriously demanded, but in the end you came to know that these were waggish.. you’ve learned how to laugh… bon mot, jokes that were seriously realized.

Wait.. that was funny.. ahahaha!
Sorry.

Do Not Read This...

Why do you love even though you know it’ll hurt? Why do you cry for him even though you know he’s not worthy? Why do you smoke even though you know it’ll kill you? Why do you skip school even though you know you’ll fail? Why do you drink a lot of beer even though you know it’ll make beer belly? Why do you read in dark places even though you know it’ll destroy your sight? Why do you cross the street even though you know that there’s a “no crossing” sign ahead? Why do you keep your boy/girlfriend even though you know that you don’t belong together? Why do you eat a lot even though you know that you’re getting fatter? Why do you take drugs even though you know that it’s bad for you? Why do you lie even though you know it’s wrong? Why do you sleep late even though you know it’s not healthy? Why do you go out with your friends even though you know that they’re such a bad influence to you? Why did you take that course even though you know it’s boring? Why do you like her even though you know she doesn’t meet your standards? Why do you have sex with him even though you know it’s risky? Why do you cheat even though you know it’s not right? Why do you still run after her even though you know that (as a matter of fact) she hates you?

Things you do even though you know you should’ve been doing. Things that others consider wrong, inappropriate, awful, disgusting, dangerous, and regretful but these things satisfy your will. I don’t know why the word “stubborn” and “obstinate” exist. Maybe, the inflexibility of the people gives more color to an odd world that we live in. Maybe, if conflict, war, misunderstanding and other invisibility of peace and obedience do not exist…. our place will be tedious as you ever imagine don’t you think?

And maybe, if you did not read this article… you’ll never realize how stubborn and obstinate you are… like everyone is. (bwahahahaha!)

Linta Sa Buhay Ni Pare

Hindi ko alam kung bakit ako nagsusulat ng ganitong klaseng artikulo pero naisip ko lang… “bakit naman hindi pwede?” Eto ay para sa mga taong walang ginawa sa buhay nila kundi mang habol ng lalake. Ang mga desperado o di kaya’y mga minamalas pagdating sa pag-ibig. Ang mala Catch Me If You Can na scenario. Babae din ako, kaya naman natatawa na lang ako sa mga ganito… ang mga linta sa buhay ng mga kalalakihan. Pasensha na sa mga natatamaan pero talagang gusto ko lang mang bwisit ng mga tao ngayon. Di hamak na mas madami naman ang babae kaysa sa mga lalaki kaya naman, at kaya din gawin ng mga babae ang gawain ng mga lalaki. Kaya naman hindi pwedeng magpahuli ang mga kababaihan sa habulan…

“First Love…” – Matagal ka nang nabubuhay sa sanlibutan pero kahapon mo lang ata natutunan ang salitang “boyfriend”. Sa madaling salita, unang relasyon mo siya sa napaka walang ka kwenta-kwenta mong buhay (1st boyfriend). Nagsimulang naging makulay ang black and white mong panaginip at taken na ang status mo sa friendster bwahahahaha! Na may pahapyaw na Thank God I Found You na background music na tumutugtog sa diwa mo. Ang haba ng ligawan stage niyo (pakipot ka kasi..) kaya naman isang malaking “This is The Moment” nang maging kayo. Kala mo lang yun (bwahahaha ulet..) Nang biglang……….. umayaw si boyfriend. Ayaw mo man, pero wala ka nang magagawa, kaya Not Ready For Goodbye na ang biglang background music mo. Nang sabayan ng If The Feeling Is Gone habang patuloy kang nag MMK (Maalaala Mo Kaya) sa kwarto mo. Mahirap daw kalimutan ang 1st love pero utang na loob, pilitin mo na! Lalo na kung nagmumukhang tanga ka na. Tigilan mo na din ang pakikiusap sa mga kaibigan mong itext si ex-boyfriend dahil hindi na ito nakakatuwa. Lalong-lalo na ang walang kamatayang quotes na sinesend mo sa mga kaibigan niya na sayo lang naman talaga patama. Ang mala da buzz mong talent na nalalaman mo kagad lahat ng bagong balita kay ex-boyfriend at ipinagsisigawan mo sa buong mundo ang bagong tsimis. “Why not?.” At ang You Can Run but You Can’t Hide na buhay ni ex-boyfriend na kagagawan mo. Pasensha na kapatid pero, please lang… Kumalas ka na at wag mo nang hintayin na Please Release Me ang maging kanta sayo ni ex.

“Silvertoes” – Nang nagpasabog ang diyos ng fighting spirit nasa unahan ka at nakuha mo halos lahat ng ito. Kahit sabihin pa nilang panget ka, matindi ang pananalig mo sa nanay mo nang sabihin niyang.. “ang ganda-ganda talaga ng anak ko!” Kaya naman patuloy lang ang paghahabol sa mga kalalakihan dahil ikaw na ang pinaka-magandang hayop sa balat ng mga halimaw. Ang pakikipag chat sa irc para magka cyber boyfriend habang kinikilig ka habang pinapalitan mo ang status mo sa friendster. Sorry ulit sayo kapatid, wag ka kasi agad maniniwala sa mga sabi-sabi jan sa……. Tabi tabi.

“Babae sa Bintana” – Oo, babae sa bintana dahil lagi na lang siya nakadungaw sa bintana ng klasrum niyo para maghanap ng gwapo sa campus. Mali ata ang pinasukan mong eskwelahan at naghahasik ka ng lagim jan! Pasimple pang pagpapakyut sa mga “ulam” na nagdudumugan sa eskwelahan (kung hindi mo gets ang “ulam” bahala sa buhay mo) para lang mapansin. Ito na ata ang pinaka desperadong pasimpleng (ewan na ewanko ba kung bakit buhay ka pa sa panignin ko) babae na makikilala mo. Hindi ka naman panget pero kinakarir mo lang talaga ang pagpapakyut sa mga bintana ng lahat ng establishimento sa mundo.

“My sister is not a pig, she is a whore! (horse pala dapat)” – Ocge na, ikaw na ang babaeng seksi. Pero naman… sa araw-araw na ginawa ng Diyos na nagkakasalubong tayo at puro lalake na lang ang bukang-bibig mo, utang na loob ang saklap ng buhay ko! Parang lahat na ata ng ulam ay natikman mo at binabahandera mo sa akin na busog ka na at ako’y hindi? (yaaaaaaaaaaak). Ok ka sana kaso lang….(ooops) Parang naglalakad na basura sa napaka liit kong mata. Ang literal na desperado sa mundo ng mga kababaihan na patuloy na pinagpyepyestahan ng mga kalalakihan ng basketball team bwahahahaha! Naiirita ako sayo pero pinilit ko ay hindi pala, nakakairita ka pala talaga. Sayang naman ang pabango mo, ang baho-baho mo naman para sa kanila.

“Panagutan mo ang dinulot mo (buntis ako… ssshh kunwari lang)” – Andami ko na atang kilalang ganyan. Ang masaklap na pakikipag break sa kanya, kaya naman buntis na lang kunwari siya para bumalik si boyfriend. Naduduwal-duwal, nahihilo, namo-moody at kung ano-ano pang ka-artehan ang nalalaman mo pero ang totoo ay adik ka kasi at naubusan ka lang ng droga sa katawan kaya ka nag wiwithdrawal. Eto naman si lalake na namana ata ang katangahan ng kung sinoman na uto-uto namang nakipag-balikan at nangangarap na masilayan ang anak niyang kabag sa sinapupunan ng girlfriend niyang mukhang ulupong. Naisipan niyo pang mag-pakasal para nga naman may matawag na pamilya si “baby”. Pagtapos ng 9 na buwan… 10… isang taon, hindi pa din nanganganak si babae dahil hindi pa buo ang dugyut na naninirahan sa kanya. Pero nanjan ka pa din, naghihintay sa kabuwanan ng girlfriend mong sinungaling. Ahahahaha! (sorry sorry).




Ang mga babaeng lalake lang naman ang gusto sa buhay. Ano ba ang kurso para sa ganyan?

I Aint A Superstar But God Still Loves Me

Who are you?

Are you the best student in your class or the most outstanding employee in your company? How about the most valuable player in your team or the most famous person in your neighborhood? The “crush ng bayan” in your school, or the coolest in your barkada? Are you the highest paid actor in showbiz or the most in demand person in industry? How about the person who has the most number of achievements in life? Are you the president or the most influential person in your state? Do you have the biggest house in your village or one of the richest people in your community? How about the sexiest in your club or the hottest in your group? Do you have the best thesis in your batch or do you have the best talent in the world?

If not, do you envy them?

Are you jealous of those who have the best in their lives or the most blah blah blah in the society?

I do sometimes and who doesn’t?

But who cares……… He still loves me……

Ang Hirap Mag-Pigil

Naranasan mo na bang magpigil ng tawa dahil baka mapagalitan ka o di kaya’y wala sa lugar ang pagtawa mo pero sa loob-loob mo ay humahalakhak ka na?

E ang umiyak ng tahimik kahit sa loob-loob mo e humahagulgol ka na?

Paano pa ang magpigil kumain kahit gutom na gutom na gutom ka na?

Ang magpigil ng utot kahit utot na utot ka na talaga…

Ang pag-pigil ng ihi kahit nararamdaman mong, lalabas na…

E ang magpigil ng tae? (syet ang hirap non…)

Ang magpigil magsindi ng yosi kahit yosing-yosi ka na..

Ang magpigil bumili ng luho dahil baka maubusan ka ng pera..

Paano ang magpigil sumagot sa nanay mo kahit hirap-na-hirap ka na?

E ang magpigil ng antok kahit nananaginip ka nap ala talaga…

Ang hirap mag pigil noh? Kahit konting-konti na lang ay…. sasabog ka na…

Taxi Driver

When the topic “Taxi” was given to me, all the possible issues about it came up and, guess what? All of them are mostly, negative. Taxi drivers are rude, taxi is a comfortable transportation to ride but the fare will eat up your budget. Things like these just keep on bombarding to my head. Then one of my friends told me that his father is a taxi driver…

Taxi driver demands absurd price. “You can’t blame them actually..” That’s what my friend told me. The oil price increases from time to time, the traffic is everywhere and the offensive police officers are fond to ask for their money to disregard violations (even though the drivers didn’t violated anything at all) of the drivers. Taxi has the meter that measures the price of the fare. The fare will usually depend on the meter but unfortunately, it won’t happen anymore.

How would you feel when you just earned P200 a day? The stress, sweat and effort of a driver won’t be satisfied by such amount of money. Worth it? No, I don’t think so. How about going home without earnings at all? Three liters for a hundred, P100-500 for the offensive officers or what we call “kotongan”, and the food he’ll eat for the whole day, plus the maintenance of the taxi and all. Taxi is like a mini-hotel that must be maintained for the sake of the passengers. The expense of which is……. never mind. How about the hold-uppers that will take all of the driver’s money, how about that?

Being a taxi driver is a very tough job. Maybe, if given the chance, driving a taxi would never be an option to them. But poverty pushes them to do such job. Asking for a higher fare from the passengers would give them additional earnings at the end of the day. What can they do? How can they sustain the needs of their family with 200 pesos? Maybe, we see them as not good people because of their demands in terms of price, but how about seeing them at the end of the day going home late, exhausted and bringing a little amount of money to their families and wonders………

How’s my job doing with my life lately?