ARROYO'S STATE OF THE NATION ADDRESS (Transcript)

State of the Nation Address of President Gloria Macapagal-Arroyo
2nd Regular Session of the 14th Congress
Republic of the Philippines
28 July 2008

Thank you, Speaker Nograles. Senate President Villar. Senators and Representatives. Vice President de Castro, President Ramos, Chief Justice Puno, members of the diplomatic corps, ladies and gentlemen:

I address you today at a crucial moment in world history.

Just a few months ago, we ended 2007 with the strongest economic growth in a generation. Inflation was low, the peso strong and a million new jobs were created. We were all looking to a better, brighter future.

Because tough choices were made, kumikilos na ang bayan sa wakas. Malapit na sana tayo sa pagbalanse ng budget. We were retiring debts in great amounts, reducing the drag on our country’s development, habang namumuhunan sa taong bayan.

Biglang-bigla, nabaligtad ang ekonomiya ng mundo. Ang pagtalon ng presyo ng langis at pagkain ay nagbunsod ng pandaigdigan krisis, the worst since the Great Depression and the end of World War II. Some blame speculators moving billions of dollars from subprime mortgages to commodities like fuel and food. Others point of the very real surge in demand as millions of Chinese and Indians move up to the middle class.

Whatever the reasons, we are on a roller coaster ride of oil price hikes, high food prices and looming economic recession in the US and other markets. Uncertainty has moved like a terrible tsunami around the globe, wiping away gains, erasing progress.

This is a complex time that defies simple and easy solutions. For starters, it is hard to identify villains, unlike in the 1997 financial crisis. Everyone seems to be a victim, rich countries and poor, though certainly some can take more punishment than others.

To address these global challenges, we must go on building and buttressing bridges to allies around the world: to bring in the rice to feed our people, investments to create jobs; and to keep the peace and maintain stability in our country and the rest of the world. Yet even as we reach out to those who need, and who may need us, we strive for greater self-reliance.

Because tough choices were made, the global crisis did not catch us helpless and unprepared. Through foresight, grit and political will, we built a shield around our country that has slowed down and somewhat softened the worst effects of the global crisis. We have the money to care for our people and pay for food when there are shortages; for fuel despite price spikes.

Neither we nor anyone else in the world expected this day to come so soon but we prepared for it. For the guts not to flinch in the face of tough choices, I thank God. For the wisdom to recognize how needed you are, I thank, you Congress. For footing the bill, I thank the taxpayers.

The result has been, on the one hand, ito ang nakasalba sa bayan; and, on the other, more unpopularity for myself in the opinion polls. Yet, even unfriendly polls show self-rated poverty down to its 20-year low in 2007.

My responsibility as President is to take care to solve the problems we are facing now and to provide a vision and direction for how our nation should advance in the future.

Many in this great hall live privileged lives and exert great influence in public affairs. I am accessible to you, but I spend time every day with the underprivileged and under represented who cannot get a grip on their lives in the daily, all-consuming struggle to make ends meet.

Nag-aalala ako para sa naka-aawang maybahay na pasan ang pananagutan para sa buong pamilya. Nag-aalala ako para sa magsasakang nasa unang hanay ng pambansang produksyon ng pagkain ngunit nagsisikap pakanin ang pamilya. I care for hardworking students soon to graduate and wanting to see hope of good job and a career prospect here at home.

Nag-aalala ako para sa 41-year old na padre de pamilya na di araw-araw ang trabaho, at nag-aabala sa asawa at tatlong anak, at dapat bigyan ng higit pang pagkakakitaan at dangal. I care for our teachers who gave the greatest gift we ever received – a good education – still trying to pass on the same gift to succeeding generations. I care for our OFWs, famed for their skill, integrity and untiring labor, who send home their pay as the only way to touch loved ones so far away. Nagpupugay ako ngayon sa kanilang mga karaniwang Pilipino.

My critics say this is fiction, along with other facts and figures I cite today. I call it heroism though they don’t need our praise. Each is already a hero to those who matter most, their families.

I said this is a global crisis where everyone is a victim. But only few can afford to avoid, or pay to delay, the worst effects.

Many more have nothing to protect them from the immediate blunt force trauma of the global crisis. Tulad ninyo, nag-aalala ako para sa kanila. Ito ang mga taong bayan na dapat samahan natin. Not only because of their sacrifices for our country but because they are our countrymen.

How do we solve these many complex challenges?

Sa kanilang kalagayan, the answer must be special care and attention in this great hour of need.

First, we must have a targeted strategy with set of precise prescriptions to ease the price challenges we are facing.

Second, food self-sufficiency; less energy dependence; greater self-reliance in our attitude as a people and in our posture as a nation.

Third, short-term relief cannot be at the expense of long term reforms. These reforms will benefit not just the next generation of Filipinos, but the next President as well.

Napakahalaga ang Value Added Tax sa pagharap sa mga hamong ito.

Itong programa ang sagot sa mga problemang namana natin.

Una, mabawasan ang ating mga utang and shore up our fiscal independence.

Pangalawa, higit na pamumuhunan para mamamayan at imprastraktura.

Pangatlo, sapat na pondo para sa mga programang pangmasa.

Thus, the infrastructure links programmed for the our poorest provinces like Northern Samar: Lao-ang-Lapinig-Arteche, right now ay maputik, San Isidro-Lope de Vega; the rehabilitation of Maharlika in Samar.

Take VAT away and you and I abdicate our responsibility as leaders and pull the rug from under our present and future progress, which may be compromised by the global crisis.

Lalong lumakas ang tiwala ng mga investor dahil sa VAT. Mula P56.50 kada dolyar, lumakas ang piso hanggang P40.20 bago bumalik sa P44 dahil sa mga pabigat ng pangdaigdigang ekonomiya. Kung alisin ang VAT, hihina ang kumpiyansa ng negosyo, lalong tataas ang interes, lalong bababa ang piso, lalong mamahal ang bilihin.

Kapag ibinasura ang VAT sa langis at kuryente, ang mas makikinabang ay ang mga may kaya na kumukonsumo ng 84% ng langis at 90% ng kuryente habang mas masasaktan ang mahihirap na mawawalan ng P80 billion para sa mga programang pinopondohan ngayon ng VAT. Take away VAT and we strip our people of the means to ride out the world food and energy crisis.

We have come too far and made too many sacrifices to turn back now on fiscal reforms. Leadership is not about doing the first easy thing that comes to mind; it is about doing what is necessary, however hard.

The government has persevered, without flip-flops, in its much-criticized but irreplaceable policies, including oil and power VAT and oil deregulation.

Patuloy na gagamitin ng pamahalaan ang lumalago nating yaman upang tulungan ang mga pamilyang naghihirap sa taas ng bilihin at hampas ng bagyo, habang nagpupundar upang sanggahan ang bayan sa mga krisis sa hinaharap.

Para sa mga namamasada at namamasahe sa dyip, sinusugpo natin ang kotong at colorum upang mapataas ang kita ng mga tsuper. Si Federico Alvarez kumikita ng P200 a day sa kaniyang rutang Cubao-Rosario. Tinaas ito ng anti-kotong, anti-colorum ngayon P500 na ang kita niya. Iyan ang paraan kung paano napananatili ang dagdag-pasahe sa piso lamang. Halaga lang ng isang text.

Texting is a way of life. I asked the telecoms to cut the cost of messages between networks. They responded. It is now down to 50 centavos.

Noong Hunyo, nagpalabas tayo ng apat na bilyong piso mula sa VAT sa langis—dalawang bilyong pambayad ng koryente ng apat na milyong mahihirap, isang bilyon para college scholarship o pautang sa 70,000 na estudyanteng maralita; kalahating bilyong pautang upang palitan ng mas matipid na LPG, CNG o biofuel ang motor ng libu-libong jeepney; at kalahating bilyong pampalit sa fluorescent sa mga pampublikong lugar.

Kung mapapalitan ng fluorescent ang lahat ng bumbilya, makatitipid tayo ng lampas P2 billion.

Sa sunod na katas ng VAT, may P1 billion na pambayad ng kuryente ng mahihirap; kalahating bilyon para sa matatandang di sakop ng SSS o GSIS; kalahating bilyong kapital para sa pamilya ng mga namamasada; kalahating bilyon upang mapataas ang kakayahan at equipment ng mga munting ospital sa mga lalawigan. At para sa mga kalamidad, angkop na halaga.

We released P1 billion for the victims of typhoon Frank. We support a supplemental Western Visayas calamity budget from VAT proceeds, as a tribute to the likes of Rodney Berdin, age 13, of Barangay Rombang, Belison, Antique, who saved his mother, brother and sister from the raging waters of Sibalom River.

Mula sa buwang ito, wala nang income tax ang sumusweldo ng P200,000 o mas mababa sa isang taon – P12 billion na bawas-buwis para sa maralita at middle class. Maraming salamat, Congress.

Ngayong may P32 na commercial rice, natugunan na natin ang problema sa pagkain sa kasalukuyan. Nagtagumpay tayo dahil sa pagtutulungan ng buong bayan sa pagsasaka, bantay-presyo at paghihigpit sa price manipulation, sa masipag na pamumuno ni Artie Yap.

Sa mga LGU at religious groups na tumutulong dalhin ang NFA rice sa mahihirap, maraming salamat sa inyo.

Dahil sa subsidy, NFA rice is among the region’s cheapest. While we can take some comfort that our situation is better than many other nations, there is no substitute for solving the problem of rice and fuel here at home. In doing so, let us be honest and clear eyed – there has been a fundamental shift in global economics. The price of food and fuel will likely remain high. Nothing will be easy; the government cannot solve these problems over night. But, we can work to ease the near-term pain while investing in long-term solutions.

Since 2001, new irrigation systems for 146,000 hectares, including Malmar in Maguindanao and North Cotabato, Lower Agusan, Casecnan and Aulo in Nueva Ecija, Abulog-Apayao in Cagayan and Apayao, Addalam in Quirino and Isabela, among others, and the restoration of old systems on another 980,000 hectares have increased our nation’s irrigated land to a historic 1.5 million hectares.

Edwin Bandila, 48 years old, of Ugalingan, Carmen, North Cotabato, cultivated one hectare and harvested 35 cavans. Thirteen years na ginawa iyong Malmar. In my first State of the Nation Address, sabi ko kung hindi matapos iyon sa Setyembre ay kakanselahin ko ang kontrata, papapasukin ko ang engineering brigade, natapos nila. With Malamar, now he cultivates five hectares and produces 97 cavans per hectare. Mabuhay, Edwin! VAT will complete the San Roque-Agno River project.

The Land Bank has quadrupled loans for farmers and fisherfolk. That is fact not fiction. Check it. For more effective credit utilization, I instructed DA to revitalize farmers cooperatives.

We are providing seeds at subsidized prices to help our farmers.

Incremental Malampaya national revenues of P4 billion will go to our rice self-sufficiency program.

Rice production since 2000 increased an average of 4.07% a year, twice the population growth rate. By promoting natural planning and female education, we have curbed population growth to 2.04% during our administration, down from the 2.36 in the 1990’s, when artificial birth control was pushed. Our campaign spreads awareness of responsible parenthood regarding birth spacing. Long years of pushing contraceptives made it synonymous to family planning. Therefore informed choice should mean letting more couples, who are mostly Catholics, know about natural family planning.

From 1978 to 1981, nag-export tayo ng bigas. Hindi tumagal. But let’s not be too hard on ourselves. Panahon pa ng Kastila bumibili na tayo ng bigas sa labas. While we may know how to grow rice well, topography doesn’t always cooperate.

Nature did not gift us with a mighty Mekong like Thailand and Vietnam, with their vast and naturally fertile plains. Nature instead put our islands ahead of our neighbours in the path of typhoons from the Pacific. So, we import 10% of the rice we consume.

To meet the challenge of today, we will feed our people now, not later, and help them get through these hard times. To meet the challenges of tomorrow, we must become more self-reliant, self-sufficient and independent, relying on ourselves more than on the world.

Now we come to the future of agrarian reform.

There are those who say it is a failure, that our rice importations prove it. There are those who say it is a success—if only because anything is better than nothing. Indeed, people are happier owning the land they work, no matter what the difficulties.

Sa SONA noong 2001, sinabi ko, bawat taon, mamamahagi tayo ng dalawang daang libong ektarya sa reporma sa lupa: 100,000 hectares of private farmland and 100,000 of public farmland, including ancestral domains. Di hamak mahigit sa target ang naipamahagi natin sa nakaraang pitong taon: 854,000 hectares of private farmland, 797,000 of public farmland, and Certificates of Ancestral Domain for 525,000 hectares. Including, over a 100,000 hectares for Bugkalots in Quirino, Aurora, and Nueva Vizcaya. After the release of their CADT, Rosario Camma, Bugkalot chieftain, and now mayor of Nagtipunan, helped his 15,000-member tribe develop irrigation, plant vegetables and corn and achieve food sufficiency. Mabuhay, Chief!

Agrarian reform should not merely subdivide misery, it must raise living standards. Ownership raises the farmer from his but productivity will keep him on his feet.

Sinimula ng aking ama ang land reform noong 1963. Upang mabuo ito, the extension of CARP with reforms is top priority. I will continue to do all I can for the rural as well as urban poor. Ayaw natin na paglaya ng tenant sa landlord, mapapasa-ilalim naman sa usurero. Former tenants must be empowered to become agribusinessmen by allowing their land to be used as collateral.

Dapat mapalaya ng reporma sa lupa ang magsasaka sa pagiging alipin sa iba. Dapat bigyan ang magsasaka ng dangal bilang taong malaya at di hawak ninuman. We must curb the recklessness that gives land without the means to make it productive and bites off more than beneficiaries can chew.

At the same time, I want the rackets out of agrarian reform: the threats to take and therefore undervalue land, the conspiracies to overvalue it.

Be with me on this. There must be a path where justice and progress converge. Let us find it before Christmas. Dapat nating linisin ang landas para sa mga ibig magpursige sa pagsasaka, taglay ang pananalig na ang lupa ay sasagip sa atin sa huli kung gamitin natin ito nang maayos.

Along with massive rice production, we are cutting costs through more efficient transport. For our farm-to-market roads, we released P6 billion in 2007.

On our nautical highways. RORO boats carried 33 million metric tons of cargo and 31 million passengers in 2007. We have built 39 RORO ports during our administration, 12 more are slated to start within the next two years. In 2003, we inaugurated the Western Nautical Highway from Batangas through Mindoro, Panay and Negros to Mindanao. This year we launched the Central Nautical Highway from Bicol mainland, through Masbate, Cebu, Bohol and Camiguin to Mindanao mainland. These developments strengthen our competitiveness.

Leading multinational company Nestle cut transport costs and offset higher milk prices abroad. Salamat, RORO. Transport costs have become so reasonable for bakeries like Gardenia, a loaf of its bread in Iloilo is priced the same as in Laguna and Manila. Salamat muli sa RORO.

To the many LGUs who have stopped collecting fees from cargo vehicles, maraming, maraming salamat.

We are repaving airports that are useful for agriculture, like Zamboanga City Airport.

Producing rice and moving it cheaper addresses the supply side of our rice needs. On the demand side, we are boosting the people’s buying power.

Ginagawa nating labor-intensive ang paggawa at pag-ayos ng kalsada at patubig. Noong SONA ng 2001, naglunsad tayo sa NCR ng patrabaho para sa 20,000 na out of school youth, na tinawag OYSTER. Ngayon, mahigit 20,000 ang ineempleyo ng OYSTER sa buong bansa. In disaster-stricken areas, we have a cash-for-work program.

In training, 7.74 million took technical and vocational courses over the last seven years, double the number in the previous 14 years. In 2007 alone, 1.7 million graduated. Among them are Jessica Barlomento now in Hanjin as supply officer, Shenve Catana, Marie Grace Comendador, and Marlyn Tusi, lady welders, congratulations.

In microfinance, loans have reached P102 billion or 30 times more than the P3 billion we started with in 2001, with a 98% repayment record, congratulations! Major lenders include the Land Bank with P69 billion, the Peoples’ Credit and Finance Corporation P8 billion, the National Livelihood Support Fund P3 billion, DBP P1 billion and the DSWD’s SEA-K P800 million. For partnering with us to unleash the entrepreneurial spirit, thank you, Go Negosyo and Joey Concepcion.

Upland development benefits farmers through agro-forestry initiatives. Rubber is especially strong in Zamboanga Sibugay and North Cotabato. Victoria Mindoro, 56 years old, used to earn P5,000 a month as farmer and factory worker. Now she owns 10 hectares in the Goodyear Agrarian Reform Community in Kabasalan, Zamboanga Sibugay, she earns P10,000 a week. With one hectare, Pedro and Concordia Faviolas of Makilala, North Cotabato, they sent their six children to college, bought two more hectares, and earn P15,000 a month. Congratulations!

Jatropha estates are starting in 900 hectares in and around Tamlang Valley in Negros Oriental; 200 in CamSur; 300 in GenSan, 500 in Fort Magsaysay near the Cordero Dam and 700 in Samar, among others.

In our 2006 SONA, our food baskets were identified as North Luzon and Mindanao.

The sad irony of Mindanao as food basket is that it has some of the highest hunger in our nation. It has large fields of high productivity, yet also six of our ten poorest provinces.

The prime reason is the endless Mindanao conflict. A comprehensive peace has eluded us for half a century. But last night, differences on the tough issue of ancestral domain were resolved. Yes, there are political dynamics among the people of Mindanao. Let us sort them out with the utmost sobriety, patience and restraint. I ask Congress to act on the legislative and political reforms that will lead to a just and lasting peace during our term of office.

The demands of decency and compassion urge dialogue. Better talk than fight, if nothing of sovereign value is anyway lost. Dialogue has achieved more than confrontation in many parts of the world. This was the message of the recent World Conference in Madrid organized by the King of Saudi Arabia, and the universal message of the Pope in Sydney.

Pope Benedict’s encyclical Deus Caritas Est reminds us: “There will always be situations of material need where help in the form of concrete love for neighbour is indispensable."

Pinagsasama-sama natin ang mga programa ng DSWD, DOH, GSIS, SSS at iba pang lumalaban sa kahirapan sa isang National Social Welfare Program para proteksyonan ang pinaka-mahihirap mula sa pandaigdigang krisis, and to help those whose earnings are limited by illness, disability, loss of job, age and so on—through livelihood projects, microfinance, skills and technology transfer, emergency and temporary employment, pension funds, food aid and cash subsidies, child nutrition and adult health care, medical missions, salary loans, insurance, housing programs, educational and other savings schemes, and now cheaper medicine—Thanks to Congress.

The World Bank says that in Brazil, the income of the poorest 10% has grown 9% per year versus the 3% for the higher income levels due in large part to their family stipend program linking welfare checks to school attendance. We have introduced a similar program, Pantawid Pamilya.

Employers have funded the two increases in SSS benefits since 2005. Thank you, employers for paying the premiums.

GSIS pensions have been indexed to inflation and have increased every year since 2001. Its salary loan availments have increased from two months equivalent to 10 months, the highest of any system public or private—while repayments have been stretched out.

Pag-Ibig housing loans increased from P3.82 billion in 2001 to P22.6 billion in 2007. This year it experienced an 84% increase in the first four months alone. Super heating na. Dapat dagdagan ng GSIS at buksan muli ng SSS ang pautang sa pabahay. I ask Congress to pass a bill allowing SSS to do housing loans beyond the present 10% limitation.

Bago ako naging Pangulo, isa’t kalahating milyong maralita lamang ang may health insurance. Noong 2001, sabi natin, dadagdagan pa ng kalahating milyon. Sa taong iyon, mahigit isang milyon ang nabigyan natin. Ngayon, 65 milyong Pilipino na ang may health insurance, mahigit doble ng 2000, kasama ang labinlimang milyong maralita. Philhealth has paid P100 billion for hospitalization. The indigent beneficiaries largely come from West and Central Visayas, Central Luzon, and Ilocos. Patuloy nating palalawakin itong napaka-importanted programa, lalo na sa Tawi-Tawi, Zambo Norte, Maguindanao, Apayao, Dinagat, Lanao Sur, Northern Samar, Masbate, Abra and Misamis Occidental. Lalo na sa kanilang mga magsasaka at mangingisda.

In these provinces and in Agusan Sur, Kalinga, Surigao Sur and calamity-stricken areas, we will launch a massive school feeding program at P10 per child every school day.

Bukod sa libreng edukasyon sa elementarya at high school, nadoble ang pondo para sa mga college scholarships, while private high school scholarship funds from the government have quadrupled.

I have started reforming and clustering the programs of the DepEd, CHED and TESDA.

As with fiscal and food challenges, the global energy crunch demands better and more focused resource mobilization, conservation and management.

Government agencies are reducing their energy and fuel bills by 10%, emulating Texas Instruments and Philippine Stock Exchange who did it last year. Congratulations, Justice Vitug and Francis Lim.

To reduce power system losses, we count on government regulators and also on EPIRA amendments.

We are successful in increasing energy self-sufficiency—56%, the highest in our history. We promote natural gas and biofuel; geothermal fields, among the world’s largest; windmills like those in Ilocos and Batanes; and the solar cells lighting many communities in Mindanao. The new Galoc oil field can produce 17,000-22,000 barrels per day, 1/12 of our crude consumption.

The Renewable Energy Bill has passed the House. Thank you, Congressmen.

Our costly commodity imports like oil and rice should be offset by hard commodities exports like primary products, and soft ones like tourism and cyberservices, at which only India beats us.

Our P 350 million training partnership with the private sector should qualify 60,000 for call centers, medical transcription, animation and software development, which have a projected demand of one million workers generating $13 billion by 2010.

International finance agrees with our progress. Credit rating agencies have kept their positive or stable outlook on the country. Our world competitiveness ranking rose five notches. Congratulations to us.

We are sticking to, and widening, the fiscal reforms that have earned us their respect.

To our investors, thank you for your valuable role in our development. I invite you to invest not only in factories and services, but in profitable infrastructure, following the formula for the Tarlac-Pangasinan-La Union Expressway.

I ask business and civil society to continue to work for a socially equitable, economically viable balance of interests. Mining companies should ensure that host communities benefit substantively from their investments, and with no environmental damage from operations.

Our administration enacted the Solid Waste Management Act, Wildlife Act, Protection of Plant Varieties, Clean Water Act, Biofuels Act and various laws declaring protected areas.

For reforestation, for next year we have budgeted P2 billion. Not only do forests enhance the beauty of the land, they mitigate climate change, a key factor in increasing the frequency and intensity of typhoons and costing the country 0.5% of the GDP.

We have set up over 100 marine and fish sanctuaries since 2001. In the whaleshark sanctuary of Donsol, Sorsogon, Alan Amanse, 40-year-old college undergraduate and father of two, was earning P100 a day from fishing and driving a tricycle. Now as whaleshark-watching officer, he is earns P1,000 a day, ten times his former income.

For clean water, so important to health, there is P500 million this year and P1.5 billion for next year.

From just one sanitary landfill in 2001, we now have 21, with another 18 in the works.

We launched the Zero Basura Olympics to clear our communities of trash. Rather than more money, all that is needed is for each citizen to keep home and workplace clean, and for garbage officials to stop squabbling.

Our investments also include essential ways to strengthen our institutions of governance in order to fight the decades-old scourge of corruption. I will continue to fight this battle every single day. While others are happy with headlines through accusation without evidence and privilege speeches without accountability, we have allocated more than P3 billion – the largest anti-graft fund in our history – for real evidence gathering and vigorous prosecution.

From its dismal past record, the Ombudsman’s conviction rate has increased 500%. Lifestyle checks, never seriously implemented before our time, have led to the dismissal and/or criminal prosecution of dozens of corrupt officials.

I recently met with the Millennium Challenge Corporation, a US agency that provides grants to countries based on governance. They have commended our gains, contributed P1 billion to our fight against graft, and declared us eligible for more grants. Thank you!

Last September, we created the Procurement Transparency Group in the DBM and linked it with business, academe, and the Church, to deter or catch anomalies in government contracts.

On my instruction, the BIR and Customs established similar government-civil society tie-ups for information gathering and tax evasion and smuggling monitoring.

More advanced corruption practices require a commensurate advances in legislative responses. Colleagues in Congress, we need a more stringent Anti-Graft Act.

Sa pagmahal ng bilihin, hirap na ang mamimili – tapos, dadayain pa. Dapat itong mahinto. Hinihiling ko sa Kongreso na magpasa ng Consumer Bill of Rights laban sa price gouging, false advertising at iba pang gawain kontra sa mamimili.

I call on all our government workers at the national and local levels to be more responsive and accountable to the people. Panahon ito ng pagsubok. Kung saan kayang tumulong at dapat tumulong ang pamahalaan, we must be there with a helping hand. Where government can contribute nothing useful, stay away. Let’s be more helpful, more courteous, more quick.

Kaakibat ng ating mga adhikain ang tuloy na pagkalinga sa kapakanan ng bawat Pilipino. Iisa ang ating pangarap – maunlad at mapayapang lipunan, kung saan ang magandang kinabukasan ay hindi pangarap lamang, bagkus natutupad.

Sama-sama tayo sa tungkuling ito. May papel na gagampanan ang bawat mamamayan, negosyante, pinunong bayan at simbahan, sampu ng mga nasa lalawigan.

We are three branches but one government. We have our disagreements; we each have hopes, and ambitions that drive and divide us, be they personal, ethnic, religious and cultural. But we are one nation with one fate.

As your President, I care too much about this nation to let anyone stand in the way of our people’s wellbeing. Hindi ko papayagang humadlang ang sinuman sa pag-unlad at pagsagana ng taong bayan. I will let no one – and no one’s political plans – threaten our nation’s survival.

Our country and our people have never failed to be there for us. We must be there for them now.

Maraming salamat. Magandang hapon sa inyong lahat.

Reaction: New Philippines law gives half a million people income tax relief

New Philippines law gives half a million people income tax relief

Philippines President Gloria Arroyo on Tuesday signed a law exempting more than half a million Filipinos from paying income tax, as part of efforts to help the poor weather rising food and energy prices.

"This is part of our immediate and temporary help to Filipino families squeezed by the global surge in oil and rice prices," AFP quoted Arroyo as saying in a speech after signing the bill into law.

Finance Secretary Margarito Teves told reporters the move -- raising the minimum taxable income of people in the lower-earning bracket -- would mean the government is giving up about 14 billion pesos ($315 million).

Replacing the lost revenues is "not going to be easy so we just have to work very hard on it and we have to convince our individual taxpayers and corporations to assist us," Teves said.

Oil-dependent Philippines, which is also one of the world's largest rice importers, has cut its economic growth projections for the next three years and postponed its 2008 target to balance its budget by three years due to the adverse international economic environment.

-------------------------------------------------------------------------------------

Nabalitaan ko na “proposed bill” ang pag lilibre ng TAX sa mga taong kumikita ng minimum wage sa ating bansa. Hindi ko agad nagustuhan ang balitang ito pero hindi ko na ito pinag aksayahan ng panahon. Ngayon, balitang-balita na sa internet na isa na itong “signed law”. Ang galing-galing mo talaga Gloria! Ang bait mo sa mahihirap.. bakit hindi ka nagiisip?!?!?!

“I have nothing against the less fortunate people” (paano ba sabihin yun sa tagalog?), pero ako ay matindihang HINDI sumasang-ayon sa batas na ito.

Unang-una sa lahat, sobrang bigat ng epekto ng income tax sa ating mga Pilipino lalo na sa mga hindi masyado magara ang kabuhayan. Pero wala kang magagawa kasi kailangan mong magbayad ng tax gaya ng iba. Mataas man ang sinusweldo mo o gapiranggot, kailangan mo pa ring sundin ang patakaran (si Judy-Ann Santos nga, hindi nakaligtas..). Sa madaling salita, lahat ng nagtatrabaho.. MAGBABAYAD! Bakit biglang may hindi na magbabayad?

Ang mga mahilig mag welga, ang mga mahihilig mag reklamo, ang mga madalas nakikitang nagmamaka-awa sa telebisyon, ang madalas sumisira ng overpass, ang nagvavandal sa kalye, ang mga madalas magiimbak ng basura sa ilog, ang mga nagbabaklas ng bakod na gawa sa yero, ang mga atat na atat pababain si Gloria sa pagkapangulo, ang mga nakikigamit ng kuryente “jumper”, sila, sila ang mga malilibre sa income tax.

Hindi ko sila minamata, pero hindi ko rin sila kinakaawaan. Dahil kung awa lang ang sagot sa kahirapan, edi sana nag basurero na lang ako.

Replacing the lost revenues is "not going to be easy so we just have to work very hard on it and we have to convince our individual taxpayers and corporations to assist us," Teves said. – Sige, goodluck!

Ang kabilang sa “middle class society”, ang mga empleyado ng kumpanya, sila… tayo, ang madalas natatamaan ng lahat ng pagbabago ng ekonomiya. Bakit? Dahil tumaas man o bumaba ang pera ng bansa, ang “middle class” ay kailangan pa din magbayad ng pamasahe, ng gas, ng tuition fee, ng grocery, ng kuryente, ng tubig, ng telepono, ng tirahan at ng INCOME TAX. Dahil, walang karapatan ang mga hindi kasama sa poverty line na ILIBRE SA KUNG ANUMANG GASTUSIN.

Hindi pagmamalupit ng tadhana ang katayuan sa buhay ng isang tao. Pinipili ng tao ang kanyang kinabukasan, ang kanyang uri ng kabuhayan. Walang swerte, walang malas. Lahat ng bagay na nangyayari, lahat ng iyon ay epekto ng mga nagawa mo. Walang aksidente, walang chamba.. dahil lahat ng napala mo, ay dahil din sa iyo!

PASENSYA na sa mga hindi sumasang-ayon, gusto ko lang sanang malabas ang saloobin ko. Hindi ako mata-pobre dahil hindi ako mayaman. Hindi pantay-pantay ang katayuan natin sa buhay, oo alam ko, pero sana man lang magpatupad SILA ng batas na makatarungan.

“Hangga’t marami ang lugmok sa kahirapan At ang hustisya ay para lang sa mayaman” ang sabi ni Bamboo sa kanta nilang TATSULOK. Ngayon, sabihin mong para lang sa mayaman ang hustisya?! Hindi rin.

Para ito sa mayaman at mahirap. Ang nasa gitna ang wala….

Bibo Day

Papasok pa lang ako sa school kanina, iniisip ko na kung paano ako lalabas ng klasrum para tumakas at hindi tapusin ang class. Dahil panigurado, wala na naman akong gana pumasok dahil puro henyo na naman ang nakapaligid sakin at pakiramdam ko, ako na ang pinaka bobo sa lahat. Dahil sa buhay estudyante ko sa Masters, kung hindi apat ang mata ng kaklase ko, senior citizen naman ang karamihan. Tapos samahan mo pa ng professor na pag-aaral ang buhay, kinakain, iniinom at hinihinga niya. Sa makatuwid, ako lang ang “cool” sa klase ahahahaha!

Sa elevator pa lang ng Yuchengco ini-imagine ko na ang itsura ng professor at mga kaklase ko. Ambilis ng elevator, ayan na 5^th floor na… Sumilip muna ako sa pintuan at nakita kong madami akong kaklase. Mabuting pangitain yun para sakin dahil mas madali makatas dahil hindi ako mapapansin ng professor sa dami ng kanyang estudyante. Nandun na din ang titser namin, at nagsimula na siyang dumakdak bago pa ako dumating. Oo na, late na naman ako!! ano namang bago don?

Inubos ng titser namin ang 1 oras sa pag didiscuss ng syllabus at kung pano ang palakaran ng graduate school sa La Salle. Aba, mukhang tamad si Miss dahil hindi pa siya nagsisimulang mag lecture. Hanggang sa may humirit sa klase tungkol sa isang topic namin sa syllabus.. Ito na ata ang hudyat na kailangan na naming mag-lecture. Unang tanong ng titser, ano ang pagkakaiba ng “development” at “change”.. Nasapian ata ako ng kung sinong espiritu at bigla kong tinaas ang kamay ko. Sinagot ko ang tanong niya, at nagulat ako sa kabibuhan ko. Lumipas ang pangalawa, pangatlo, pang-apat at marami pang tanong ni Miss at hindi ko alam kung bakit ako sumasagot sa kanya. “Bibo day” ko ba ngayon at panay ako sa pag taas ng kamay? Ahahahaha!

Tumagal ng 2 oras ang lecture na hindi pa nagbibigay ng break ang professor namin. Nagsimula nang sumama ang mukha ko dahil pati ako hindi ko napansin ang oras. Buti na lang, naisipan ng titser na agahan na lang ang tapos ng klase dahil napagod daw siya sa kadadakdak. At para sa akin, korny man pero natuwa ako sa sarili ko ngayong gabi dahil nakuha kong magpaka bibo sa klase. Para sa hindi nakaka alam, huling term ko na ito sa academics at ngayon ko lang naipamahagi ang talento ko sa pagkabibo. Sana hindi pa huli ang lahat at malay mo, mawili ako sa ganito…..

Baka di ko pa tapusin ang term na ito.

JOKE.

Robin Thicke ft. Vanessa Marquez

Perdida sin ti
no me puedo ayudar
como se siente
sabiendo que te amo amor

perdida sin ti
no me puedo ayudar
como se siente
sabiendo que te amo amor

you make my waking up everyday that much brighter
knowing that im next to you
i'm so drawn to you
it's in your eyes
it's in your sweet face
just being in the same space
i couldn't ask for more
tu eres el amor
that may be the only one to make my life complete

perdida sin ti
no me puedo ayudar
como se siente
sabiendo que te amo amor

perdida sin ti
no me puedo ayudar
como se siente
sabiendo que te amo amor

Baby your the perfect shape
Baby your the perfect weight
Treat me like my birthday
I want it this way
I want it that way
I want it
Tell me you don't want to stop
Tell me it would break your heart
But you love me and all my dirty
You wanna roll with me
You wanna to hold with me
You want to make fries and get norwegian world with me
I just love to hear you say it
It make a man feel good baby

I'm lost without you
Can't help myself
How does it feel?
To know that I love ya baby
I'm lost without you
Can't help myself
How does it feel?
To know that I love ya baby

Cause you will tell me every morning

oooh alright baby ahhh yea
aww baby aww darling alright ma

I'm lost without you
Can't help myself
How does it feel?
To know that I love ya baby
I'm lost without you
Can't help myself
How does it feel?
To know that I love ya baby

Lakbayan

My Lakbayan grade is C-!

How much of the Philippines have you visited? Find out at Lakbayan!

Created by Eugene Villar.

wasap KINABUKASAN?!

Tumatakbo at lumilipas na ang oras, edad at panahon sa buhay ko at unti-unti ko na ding nararamdaman ang lahat ng epekto nito sa akin. Mag tatatlong taon na akong nagtatrabaho simula nang pagtapos ko ng kolehiyo. Mag tatatlong taon na din ako sa kumpanyang pinapasukan ko ngayon. Marami akong napagdaanan, nakilala at natutunan sa dalawa kong magkaibang trabaho dito. Hindi rin mapapantayan sa kasalukuyan ang mga kakaiba kong karanasan doon. Magulo, mahirap, nakakatamad pero masaya.

Madami ang mga empleyado na talaga namang napamahal na sa kumpanya kaya naman minabuti nilang manatili ng matagal doon. Mga loyalista ang tawag sa kanila. Madami ding mga ahente na kahit naghihikahos na sa pagbebenta ng lupa, wala pa rin silang balak iwanan ang ganitong trabaho. Kaya naman, isa ako sa mga taong natali na rin sa kumpanya, dito ako masaya, at dito ako komportable, bakit pa ako aalis diba?

Sa tatlong taon ko, hindi ko rin namang maiwasang magisip-isip sa araw-araw kong ginagawa, pinupuntahan at nakakasama. Wala na bang bago diyan? Ganito na lang ba ako habang buhay, ang maging kumportable? Nung isang araw, hindi ako makatulog sa kakaisip sa nangyari sa akin sa opisina. Hindi ako natuwa, hindi rin ako natawa. Wala akong magawa kundi tanggapin at sumunod sa mga bagay na hindi ko naman sinasang ayunan. Parang nakaka bobo lang lagi dahil wala din naman akong mapaglaban sa kung anuman ang gusto kong ipaglaban. Wala din akong maipagmalaki dahil wala rin naman akong dapat ipagmalaki. Bad trip……

Ginapang ko ang sarili ko sa pag-aaral para matupad ang pangarap ko. Hindi basta-basta ang mga sinubukan kong gawin para lang makadagdag sa aking kaalaman. Pero sa totoo lang, hindi ko naman talaga pinag aralan ang ganitong trabaho, at lalong hindi ito ang trabahong nararapat sa akin. Walang kasiguraduhan, hindi ito stable at wala rin daw akong patutunguhan ika nga ng mga taong kala mo kung sinong magaling! Sa madaling salita… mahirap. Pero para sa akin, di hamak na mas mahirap umalis sa lugar o trabaho na iyong nakasanayan. Hindi madali magpaalam sa mga taong anim na araw sa isang linggo mong nakakasama at nakakasalamuha. Ang mga taong pinalit mo na sa pamilya, sa barkada, sa asawa, sa boyfriend/girlfriend mo. Iniisip ko pa lang nalulungkot na ako. Pero minsan kailangan ko din yata talaga tumahak ng ibang landas para din ito sa ikabubuti ko. Hindi pwede na lagi na lang masaya at kumportable. Ganon talaga e diba?

Bakit kasi kailangan ko ‘tong maramdaman e. Dati, wala akong ka amor-amor sa mga tao doon. Wala akong pakealam sa buhay nila at kung ano mang klaseng tao sila. Hindi ko rin binibigyan halaga sa kung anuman ang pwede nilang magawa sa buhay ko. Pero ngayon…. Sila na ang mga taong gusto ko laging makasama. Dati, sabi ko sa sarili ko, hindi ko papasukin ang buhay ahente… pero ngayon, mag-iisang taon na ako sa ganitong trabaho. Nagiba lang lahat ng pananaw ko e. Kinain ko lang lahat ng pinagsasasabi ko noon.

Ngayon, hirap na hirap tuloy akong ipasok sa kukote ko ang realidad na kailangan kong gumalaw at magisip para sa kinabukasan ko. Hindi madali ang ganitong sitwasyon dahil padagdag ng padagdag ang edad ko, padagdag din ng padagdag ang mga bagay na gumugulo sa utak ko. Kung dati, group project sa science lang ang pinoproblema ko, ngayon mga bagay na sa totoong buhay ang bumubulabog sa akin. Haaaay… ewan ko na!

Basta, kung anuman ang nararapat sa akin… sana lang hindi ko ito makaligtaan. Magkaroon na sana ako ng lakas ng loob para makipagsapalaran. Dahil wala na naman akong dapat gawin kundi ang hanapin ang tunay kong paglalagyan……….

Pana-panahon

Panahon, panahon ang tawag sa iba’t-ibang punto na napagdadaanan nating lahat. Panahon ang binbigay sa atin ng Diyos na kailangan nating namnamin dahil ito ang nagbibigay kulay sa buhay natin. Panahon, na hindi kailangang madaliin dahil hindi ito natutulak basta-basta. Panahon, oras, na ika nga ng iba, kung oras mo na… oras mo na. Kung balak mong planuhin ang buhay mo, hindi mo naitatanong, matagal nang naka plano ito sa mahiwagang libro.

Para sa mga taong mahilig magmadali sa buhay, huwag mo mashado takbuhin ang storya ng buhay dahil kailangan mo minsang maniwala sa salitang “pana-panahon.”

Marami akong kaibigan na mahilig makipag talastasan sa takbo ng kanilang buhay. Maraming mahilig magmadali, may mga hindi mapakali sa kanilang katayuan at may mga iba namang unti-unti nang nakukuntento sa kung anong meron sila.

Hindi ko sinabing dapat kang magbagal, pero hindi ko din sinabing kailangan kang magmadali. Bakit…. May lakad ka ba? (ahahahahaha!)

Para sa mga nagmamadali, hindi naiiwasan na minsan ay nagsisimula ka nang malungkot dahil anong petsa na, hindi mo pa nararating ang punto na matagal mo nang pinapangarap. Hinay-hinay lang kapatid dahil kahit anong gawin mo, tumambling ka man, hindi ito mapapasaiyo dahil hindi pa ito panahon.

Kung mapapansin mo, may punto sa buhay mo na hindi mo nagugustuhan dahil ito ang panahon na kailangan mong maguluhan para mahanap mo sa bandang huli ang mga kasagutan sa iyong mga katanungan. May panahon na inis na inis ka na dahil walang magandang nangyayari sa iyo. Walang nangyayari, ambagal ng lahat bakit ganon? Na kung tutuusin, hindi naman talaga mabagal, kundi, hindi pa talaga oras para ikaw ay umasenso. Nagsisimula ka nang ikumpara ang sarili mo sa iba dahil p*tang*na! ang yayaman na nilang lahat, may mga pamilya na sila o di kaya’y maganda na ang takbo ng buhay nila pero ikaw HINDI PA RIN! Relaks ka lang kapatid dahil dadating ang panahon na nasaiyo naman ang ilaw ng tadhana. “It’s your time to shine” ika nga.

May iba nga diyan, antanda-tanda na pero hindi pa din nakukuntento sa kanilang katayuan. May iba naman na ang bata-bata pa pero kala mo naman wala nang bukas dahil saksakan na siya ng yabang sa kung ano mang pwede niyang ipag yabang.

Kung ano man yan, kailangan mo lang talagang intindihin ang lahat ng nangyayari sa iyo. Hindi porket umuunlad na si Pedro e kailangan na ding umunlad si Juan. Hindi kailangan ng inggit. Basta nagagawa lang ng tama ang lahat, dadating din ang panahon ng iyong kasikatan.

*apir!*

being Twenty something......

They call it the "Quarter-life Crisis."
It is when you
stop going along with the crowd and
start realizing
that there are many things about
yourself that you
didn't know and may not like.

You start feeling insecure and wonder
where you will
be in a year or two, but then get
scared because you
barely know where you are now. You
start realizing
that people are selfish and that,
maybe, those
friends that you thought you were so
close to aren't
exactly the greatest people you have
ever met, and the
people you have lost touch with are
some of the most
important ones.

What you don't recognize is that they
are realizing
that too, and aren't really cold,
catty, mean or
insincere, but that they are as
confused as you. You
look at your job... and it is not even
close to what
you thought you would be doing, or
maybe you are
looking for a job and realizing that
you are going to
have to start at the bottom and that
scares you.

Your opinions have gotten stronger. You
see what
others are doing and find yourself
judging more than
usual because suddenly you realize that
you have
certain boundaries in your life and are
constantly
adding things to your list of what is
acceptable and
what isn't. One minute, you are
insecure and then the
next, secure. You laugh and cry with
the greatest
force of your life. You feel alone and
scared and
confused.

Suddenly, change is the enemy and you
try and cling on
to the past with dear life, but soon
realize that the
past is drifting further and further
away, and there
is nothing to do but stay where you are
or move
forward.

You get your heart broken and wonder
how someone you
loved could do such damage to you. Or
you lie in bed
and wonder why you can't meet anyone
decent enough
that you want to get to know better. Or
maybe you love
someone but love someone else too and
cannot figure
out why you are doing this because you
know that you
aren't a bad person.

One night stands and random hook ups
start to look
cheap. Getting wasted and acting like
an idiot starts
to look pathetic. You go through the
same emotions and
questions over and over, and talk with
your friends
about the same topics because you
cannot seem to make
a decision.

You worry about loans, money, the
future and making a
life for yourself... and while winning
the race would
be great, right now you'd just like to
be a contender!

What you may not realize is that
everyone reading this
relates to it. We are in our best of
times and our
worst of times, trying as hard as we
can to figure
this whole thing out.

buhay ahente

Isang linggo kami nanatili sa Lipa, Batangas para mag saturate, mag ambush presentation at magdala ng kliyente sa event. Isang linggo ko din nakasama ang mga ahenteng kalabaw sa industriya. Ang mga ahenteng, walang humpay sa paguubos ng laway at lakas, makabenta lang.

Napadaan ako sa isang ospital sa Lipa at hindi ko naiwasang kuhanan ng litrato ang mga MEDREP na nag-aabang sa mga doktor. Nag-aabang na pwedeng matisod, nag-aabang, kaparehas namin. Swerte ka na kung makakuha ka ng mabebentahan sa loob ng isang oras. Swerte ka na kung kausapin ka ng sekretarya man lang ng doktor para alamin ang produkto/proyektong inaalok mo. Para sa mga walang ideya sa kung anong buhay ang meron ng mga ahente... HINDI ito madali.


Ahente = nagbebenta


Sabi ko noon, hinding-hindi ko papasukin ang mundo ng SALES. Pero nawala din ang sinabi ko noon. Ngayon, limang buwan na akong ahente. Mahirap, pero masaya. Maraming pera pag nakabenta, maraming makikilalang tao, maraming.... mabebentahan. Hindi stable ang pera dito pero hindi kikitain ng karaniwang empleyado ang isang bagsakang kinokomisyon ng ahente sa aming kumpanya. Maaari kang maging “one day millionare” pag sinuwerte na hindi mo na kailangang mamuhunan sa lotto at mag-abang ng winning numbers. Laway lang ang puhunan at may tumatagingting ka nang salapi na hindi mo alam kung saan mo ito itatago.

Maliit siguro ang tingin ng ibang tao sa mga ahente pero hindi biro ang trabaho kung tutuusin. Nagbebenta ng lupa, condo, insurance, gamot, kotse, produkto at iba pa. Nagbabahay-bahay "knock on your door" ika nga ng komersyal ng Electrolux noon. Naglalakad sa initan, naghihintay sa labas ng kwarto ng mga doktor sa ospital, nag-aabang ng mga makakasalubong na mayayaman. Nangingilala ng pwedeng bentahan sa lugar ng maraming tao. Nakikipag-usap, nakikipag-biruan, nakikipag..bolahan. Mahirap? MAHIRAP.


Hindi ko ikakaila na minsan kong ikinahiya ang ganitong trabaho. “Ahente ka ng alin?” Lalo na kapag ang kausap mo e walang kasing HAMBOG kung ipagyabang ang trabaho na kala mo sila na ang pinakamataas na posisyon sa buong mundo. Minsan kong naitatapon ang mga papel na pinamimigay ng mga ahente sa akin noon. Pero ngayon, yon na yon ang ginagawa ko. Kaya naman, hindi ko na tinatapon ang mga papel na inaabot sa akin sa main entrance ng mall… tinutupi ko na lang. haha!

Wala akong ideya kung gaano ako katagal sa ganitong trabaho. Lalong wala akong ideya kung ano ang hahantungan ng trabaho kong ito. Pero isa lang ang aking naramdaman at patuloy na, nararamdaman ngayon. Para sa mga nag-aabang ng mga mayayaman, para sa mga kumakatok sa bahay-bahay, para sa mga napapaos na sa kaka present, para sa mga nagkakasakit na sa pagod, para sa mga nangingitim na dahil sa paglalakad sa arawan, para sa mga nakikipaghabulan sa mga masusungit na mayaman, para sa mga binababaan ng telepono, para sa mga inuumaga sa kalsada, para sa mga AHENTE na katulad ko…

… nakakabilib kayo, at unti-unti na rin akong bumibilib sa sarili ko.

“WORK HARD, PARTY HARDER” – motto ng team ko sa Landco. Hehe!

Halalan '07

Eleksyon na naman, at syempre, di maiiwasan ang mga iringan, parinigan at sabi-sabi ng mga tao sa tabi-tabi. Nandyan ang dalawang matitinding kampo ng mga tatakbo sa halalan, ang team unity at ang oposisyon. Nandyan din ang mga taong ginagamit ang lahat ng paraan para lalong sumikat sa telebisyon. Ang mga taong sa pinilakang tabig nakikita ngunit nagpupumilit din makisabay sa takbo ng pulitika. At ang mga taong di lang pang pamilya kundi pang isports pa ang pagpupumilit sa pangampanya.

Talaga nga namang ang media pa rin ang pinaka malakas na paraan para isigaw sa buong mundo ang kanilang pangangampanya at bangayan. Ang sinasabing “libelo” ng team unity laban sa oposisyon dahil nga naman sa pinalabas nilang kampanya sa telebisyon na pinakita ang mukha ng pangulo sabay ng pag babanggit ng mga negatibong kalagayan ng ating bansa. Ang survey at ang command voters na pinanghahawakan ng dalawang magkaibang kampo, at ang sinasabing “pag singil sa utang-na-loob” ng team unity sa local governments.

HALA ayun na!! singilan na ng utang-na-loob ang labanan..

Sabi na nga ba, lalabas din ang ganitong hirit e. Sabagay, “utang” nga naman ito at kailangan din pagbayaran. Ahahaha! Pati ang pag endorse ni Roces kay Christopher de Leon sa bise gobernador, sigurado akong utang-na-loob din ang kinalabasan ng lahat ng iyon.

Hello?! Sinong linoko niyo diba? Alam ko na yan.. pag panahon ng eleksyon, lahat ng bagay may kapalit, lahat ng bagay may kahulugan. Ultimo ang aksidenteng nangyari kay Chavit binigyan din ng kahulugan ng ibang tao. Sabi ng iba, drama lang daw yon ni Chavit para kaawaan siya ng mga tao. Basta ako, kahit pakain pa siya sa tigre di ko siya iboboto!!

At onga pala, pati ang Party List na hindi naman nagiging matunog sa panahon ng halalan ay binibigyan na din ng isyu. Sabi daw kasi ng COMELEC, di daw muna ipapakita sa publiko ang mga nominees na Party List. Naku ha!! ano na namang pakulo yan? Bakit kelan pa ba naging mahalaga ang Party List dito sa Pilipinas? Ni hindi nga alam ng nakararami kung ano ang halaga at ang kwenta ng Party List dito sa atin e. May Party List man o wala, hindi din ito mamamalayan ng mga tao dahil hindi sila ang bida!

Ganun pa man, hindi pa rin natin maikakaila na nagiiba na ang pagiisip ng mga botante dito sa Pilipinas. May mga kaibigan akong naka rehistro pero wala pa rin namang balak bumoto. May iba naming walang pakealam kung tumanda na silang di nakakaboto dahil sa dahilang wala naman epekto sakanila ang kalabasan ng eleksyon. Pero meron pa ring wala lang, manalo man o matalo, sige lang… at AKO YON!

Mcfriends

Reporting ko kagabi sa isa kong klase sa school. Tungkol ito sa mga kotse, kung ano ang naging epekto nito sa kapaligiran, sa kalikasan at sa mga tao. Sabi sa nabasa ko, simula nang naimbento ang kotse, napansin ng mga tao na isa na itong“major necessity” sa kanila, sa atin. At sa paglipas ng panahon, naging “dependent” na ang mga tao sa kotse at ang dating “major necessity” ay nagiging “major luxury.” Hindi na daw kayang mabuhay ng iba nang walang kotse. Isa itong bagay na pwede ko nang tawaging… nakamamatay.

Para na rin itong Mcdonalds na simula nang naimbento at naitayo, nasama na ito sa pang araw-araw na pagkain ng mga tao. Mcnuggets, mchicken, mcburger, mcfries… Mculam!

Ikaw, ano ang pang araw-araw mong kahit ano?

Mcelphone? Mcoffee? Mcbeer? Mcyosi?

Para sa akin, bukod pa sa material at mabababaw na bagay na IKAMAMATAY ko kung wala nito, hindi ko ata kayang walang taong makausap, makasama, maka chat o maka text sa isang araw. Di ko alam kung anong gagawin ko kung wala ako nito. Ako ata ang tipong tao na makaibigan kaysa sa makapamilya. Masama ba yon?

Tinanong nga ako ng isa kong katrabaho kung ano ang magpapasaya sa akin, lasing ako non, kaya wala ng isip-isip! Isa lang ang sagot ko, sabi ko, KAIBIGAN ang pang patay-lungkot ko sa buhay ko. Ayos!

Kaya naman kung tatanungin ko ang sarili ko kung “ano ang pang araw-araw kong kahit ano?” Ang aking “major necessity,” ang ikamamatay ko pag wala nito: ang aking Mcfriends. =)

BAHALA KA NA

Nagsisimba ka ba madalas o mahilig ka bang magbasa ng mga libro tungkol sa Diyos? Nag ba bible study ka ba o sumasama sa mga samahang maka Diyos? Yung tipong mahilig sa praise songs at prayer meetings? Ako hindi.

Kasali ako sa isang organisasyon na nagpapatakbo ng retreat. Oo, tungkol sa Diyos ang pakay namin pero hindi ako katulad ng iba. Pero mawiwirduhan ka ba sa akin kung sabihin ko sayong mahilig ako magdasal? Yung tipong naliligo o umiihi na lang, nagsasalita pa ako mag-isa at nakikipagusap sa Kanya. Ewan ko kung ano ang tawag mo sa ganon, pero para sa akin, pagdadasal ang tawag ko sa don.

At kung sakaling matanong mo kung ano ang madalas kong sinasabi sa dasal ko.. Yun yung, “BAHALA KA NA SA AKIN LORD! etc etc etc..”

Pag-aalay ba ang tawag sa ganon, pero ako kasi, hinayaan ko na Siya ng tuluyan na gumalaw sa takbo ng buhay ko. Na putangina, (teka, busina lang muna..) kahit masaktan pa ako, madapa, umiyak, humagulgol, maglupasay o kung anuman yan.. Sa bandang huli, ok na lang sakin yun dahil alam kong kasama yun sa takbo at pinlano Niya para sa akin. Alam ko, at solid tibay ng paninindigan kong hinding-hindi Niya ako pababayaan kahit ano pang mangyari sa akin. Na kung mamatay man ako ngayon pagkatapos nito, alam kong naka plano na yun sa itinerary ng life story ko.

Hindi ako takot mamatay. Basta wag lang aksidente ang dahilan kasi pangit ako pag nangyari yon. Kung tatanungin mo ako kung ano ang sasabihin ko sa Diyos pag malapit na akong mamatay.. sasabihin ko lang ay: “OK LORD, tara!”

Hindi din ako nangungumpisal sa pari dahil alam kong nakakaabot naman sa kanya ang lahat ng paghihingi ko ng tawad sa lahat ng nagawa kong katarantaduhan. Gusto kong magmayabang pero alam kong malakas ako sa Kanya. Di man Niya binibigay ang lahat ng gusto ko, ok lang yun dahil better luck next time na lang. Ahahahahaha!!

Hanggang kaya kong maalala, nagpapasalamat din ako sa lahat ng binigay Niya sa akin. Ang lahat ng kasiyahan at kalungkutan na naranasan at nararanasan ko ngayon. May mga bagay na MALAMANG hindi mo kaya sang-ayunan pero sigurado akong sasang-ayon ka sa paniniwala ko sa Kanya.

Sa punto ko ngayon, napansin kong napapaliko ako sa trace ng riles ng buhay ko. Nawawala ako sa pokus ika nga. Nawiwindang, “kumagulo” sabi nga ni Soleil. Pero di pa din ako napapagod kausapin Siya kahit alam kong minsan nawiwirduhan sakin ang nakakatabi ko sa bus. Kung anuman yung tumatakbo sa utak ko ngayon, alam kong alam na Niya yun at eto lang.. BAHALA NA ULIT SIYA SA AKIN.

Sa susunod na araw, sa susunod na kabanata ng buhay ko, wala pa rin sanang humpay ang pagsasalita ko mag-isa kahit nasa tricyle ako. Nais ko sanang kausapin Siya kahit hindi ko pa mashado marinig ang lahat ng sagot Niya.

AMEN.

"eto na yun!"

Ikaw ba ay kabilang sa mga taong naghihintay, nagaabang at naiinip paminsan-minsan? Yung tipong antagal mo na sa kolehiyo dahil kasama sa hobbies mo sa friendster ang magtagal sa kolehiyo. Yung tipong sobrang tinatamad at wala ka nang gana sa trabaho at hinihintay mo na lang na may bagong trabaho na dumating para sayo. Yung tipong sobrang ilang dekada ka nang walang ginagawa sa buhay mo kundi magpaka-tambay at naghihintay ka na lang na may bumagsak bigla na trabaho galing sa puno ng buko. Yung tipong antagal mo nang walang buhay pag-ibig at pakiramdam mo wala ka talaga sa listahan ni Santa na magkakaron ng boyfriend bago magtapos ang taon.

Tapos, sa haba-haba ng prosisyon, dun din pala ang punta mo, sa matagal mo nang hinihintay. Reality check ika nga ng butihin kong kaibigan, na dinugtungan ko na lang din ng sabihin kong.. totoo nga! Eto na yun.

Eto na yun! May bago nang trabaho na nagaabang para sa akin. Eto na yun! Magmamartsa na din ako sa PICC. Eto na yun! Makakapag-suot na din ako ng polo dahil magkakatrabaho na ko. Eto na yun! Magkaka boyfriend na ulit ako. Totoo nga! Eto na yun.

Pwede na nating sabihing, oo nga’t nag-aabang ako ng panahon na dadating ako sa estado na kung saan, masasabi ko sa sarili ko na “des es da moment” ni Erik Santos. Nung isang araw, nag reality check ako at nasabi ko sa sarili ko na eto na yung panahon na yun. Eto na yung panahon na kailangan kong humakbang sa isa pang level dahil tapos na at hindi na ako kailangan maghintay pa. At ang naramdaman ko? Pumitik ako.

Di ko napigilan dahil pucha! tao lang naman ako diba? Wala akong dapat pagsisihan sa akung anuman ang nagawa ko at kung anuman ang naging epekto sakin nito, wala din akong dapat ipaghinayang.

Sa mga dadating pang kabanata ng buhay ko na kung saan e, mararamdaman ko at bubulaga sakin ulit ang mga katagang “eto na yun”, nais ko sanang mapigilan kung ano man ang magawa ko sa mga minutong iyon. Hangad ko sana na matanggap ko na lang ng buong-buo kung anuman ang ibato sa akin ng tadhana ng buhay ko. Para naman hindi na ako mamroblema sa magiging epekto ng lahat ng ito. Sa dadating na magagandang bagay na naka plano na para sa akin, nais ko sanang matanggap na ang mga iyon ASAP para di na ako maghintay at mainip pa.

At para sayo, na naghihintay o nakaranas na ng “eto na yun!” moment, sana matanggap mo ng buong-buo ang lahat nang yon. At para sayo din ang aking huling paalala…

good luck.

Santa Claus sa Homeboy

42 days na lang at selebrasyon na, handaan, pasko na naman. Ambilis nang magdilim ngayon at lumalamig na ang simoy ng hangin pag gabi. Wala pa namang nangangaroling sa labas ng bahay pero may nakikita na akong mga Christmas lights na nakasabit sa labas ng bahay. May dambuhalang Christmas tree na nga pala sa town center, na para sa akin, hindi ito nakakatuwa pagmasdan. Nung bata pa lang ako, simpleng Barbie doll lang ang hinihingi ko masaya na ko. Pwede na rin ang luto-lutuan para kumpleto na ang pagdidiwang. Pero ngayon, hindi na ganon ka babaw ang hangad ko sa kapaskuhan. Iba na.

Kung talagang totoo si Santa Claus at, sana mainterview siya sa Homeboy o Sharon at itanong sakanya kung regalong pambata lang ba ang kaya niyang ibigay. O kung pati ba regalong pang matatanda pwede niyang i-itsa sa labas ng bahay niyo sa pasko. Sana din magbigay ng pabahay showcase o kumikitang pangkabuhayan si Santa Claus para di lang mga bata ang tatangkilik sa kanya. Baka pati si Boy Abunda yakapin siya sa tuwa.

Kakayanin kaya ng powers ni Santa ang magbigay ng boyfriend/girlfriend sa mga taong walang love life? Sana pwede.

O baka naman, kaya nga niya magbigay ng mga ganong kabigat na kahilingan pero sa isang kondisyon… Ikaw ang kukuha sa bahay niya. Minsan wala pang tao sa bahay nila dahil nga lumalakbay ang team Santa sa buong mundo para mag mall tour at guestings sa mga talk show. Pag sumwerte ka, andon nga si Santa sa bahay nila pero hindi mo pa rin maaring makuha ang regalo dahil napuyat si Santa at tatlong araw nang tulog. Wag na lang diba.

Sa panahong ngayon, kung ikaw yung tipong tao na hindi naniniwala kay Santa, malamang kanino ka pa hihiling ng regalong pampasko kundi sa magulang, mahal sa buhay o kanino pa? Edi sa Diyos. Rinding-rindi na siguro siya sa sankaterbang hiling ng mga tao na ultimo lucky number na pantaya sa lotto hiningi na sa Kanya.

Ako, sa totoo lang, hindi ko kailangan talaga ng materyal na bagay para matuwa ako sa pasko. Hindi ko naman talaga gusto ang pasko dahil malungkot na araw ito para sa akin. Sana lang, magkaroon na ako ng “contentment” sa buhay ko kahit sa napa kasimpleng takbo nito. Sana din, magkaroon na ng “contentment” sa buhay ang mga magulang ko kahit sa napaka kumplikadong takbo nito. Sana sa dadating na pasko, masabi ko man lang sa sarili ko na masaya ako.

Teka, mabalik nga tayo kay Santa. O sige, pwede kong kunin mismo sa bahay nila yung regalong hinihiling ko. Iwawaldas ko ang pera ko makuha ko lang yon. Pero kaya niya kaya ibigay ang napaka gaan pero mukhang mabigat kong hiling na world peace?

214

kayo na bahalang umintindi at umalala:

Field demo. Playground sa bene. Powder with water. Busmate. Batibot. MIRC. Kalabasa ni tin kaya nawala cellphone ko sa ATC. Pendong ni soleil. Parol contest. Eco week. #batch2002. @kC’yah. 14. stilnox. gradball. J&J. cheering. big Mcdo. Ralph’s party. Congo Grill.

Insocio. Duromine. Passenger Seat. NAIC. Man in the moon. San Mig. Erjohn bus. 8250. Mcdo-taft. kotse ni Harvey. The Legende. Baguio. Dark Beat. Barrel man. clumsy Gino. bar lapit sa AKIC. Chicken chicken. Fernando. World Trade. FX. Clinique Happy for Men. Kwentuhan. nail cutter. course cards. Chowking. Tas Trans bus. Cancer. Bob Ong. Binondo. Roxas Blvd. condo ni Jojay. Paotsin. Surprise despedida party. United Nations. I heart NY. Pizza Hut. heels. Marlboro Lights. -3. Mariah Carey. Boots ni Vin. Not so far. Subway. mapa ni rexarco. Yellow line. Statue of Liberty. Tacos. Sizzlers. fried chicken sa bulsa ni soky. bell boy. Jack Daniels. Singapore. Grad-wey-shun.

Cable Car. bakes. Rafs 77. Pansol. Zambales. Chikadee. Swimming. Garbage truck. Bahiling. Kapitan. salagubang. Kamote soup with noodles. Abra. Tanduay. henry. Love team. RB. Laki sa layaw ni jojay. Hell week namin ni soky. Amb. Manalo. sagot sa ilalim ng ilong. Follow da leader. Wari ng CSB chapter. MUNA. Thesis partner. Petron. COMELEC. Lolo.

CR. Starbucks. APAC. Canadian Embassy. Ruins. Black shoes. Zuma. Xmas party sa landco. German sausage. Silver na shorts. Playa calatagan. Rate yourself from 1-10. clubhouse sandwich. Mocha blends. Wifi. Xda buddy. Inhouse party. Baguio hits with poker. Mahiwaga. Aso sa st. Michaels. Yosi. Ginger spice. B69. valiums. Bahay ni noy. Hagdanan. Saturday fun machine. Small world. PR100. car wash sa pilar. Isaw. Red horse.

SATURDAY FUN MACHINE

May Saturday Fun Machine kaming sarili na ginagawa naming mga auxi tuwing sabado ng gabi pag retreat, pero ngayon ko lang nalaman (dahil nabasa ko sa libro ni Bob Ong) na may Saturday Fun Machine din pala sa channel 9 dati. Hindi ko alam kung ano ang meron sa Saturday Fun Machine sa TV noon pero sa amin, iba-ibang karakter ng tao ang ipapakita mo sa mga nanunuod. Pwede mong ipakita ang isang super hero, artista, principal, propesor o sino pa basta dapat maiintindihan ng mga nanunuod. Nakakatawa dapat.

Hindi ako mahilig sumali sa Saturday Fun Machine namin dahil wala naman akong maisip na karakter na mukhang bebenta sa mga tao. Dati kasi, kunwari ako yung na-rape na babae pero pinagbawal na, na gawin iyon dahil nga retreat. Minsan naman ako yung isa sa F4 (nung uso pa ang Meteor Garden). Hindi lumampas sa sampung beses (kung hindi ako nagkakamali) ko pa lang nagawa iyon. Pero bumenta, kahit ako natawa sa sarili ko.

Magkakagulo, pasiklaban ng powers (nakatunganga ka lang pag artista ka), tulakan, tawanan. Tapos dadating si tatay at papatulugin na kayo dahil ayaw niyang makita niyo na siya si Wolverine.

Madalas hindi na bumebenta mismo sa akin ang munting palabas naming yon dahil paulit-ulit at pare-pareho naman ang ginagawa at pinapakita. Pero minsan matatawa na lang ako kasi may lalabas bigla na katawa-tawang karakter na hindi ko naman kilala pero nakakatawa lang talaga. Yung tipong wala namang special powers, hindi naman artista pero yung paraan kung paano niya ipapakilala ang sarili niya, nakakatawa.

Sana nga may Saturday Fun Machine ulit na ipalabas sa TV kahit sa anong channel pa basta hindi cable (para mapanuod ng lahat ng tao). Pwede sa channel 7 para kahit sa mga bus na may TV pwede mapanuod. Channel 7 lang kasi ang pinapalabas sa TV ng mga bus dahil yon ang may pinaka-malinaw na reception. FYI lang. (Alam ko yon dahil nag ba-buss ako kaya wag ka nang kumontra!) Tapos kasali yung mga di kilalang tao at ipapakita nila kung sinong karakter sila. Dapat nakakatawa parin, sa madaling salita dapat kilala ang karakter na ipapakita nila. Shempre hindi mawawala si PGMA, si Tita Shawie, si Ate Guy, Zsa Zsa at ultimo si Ate V.

Kung ikaw ay bibigyan ng pagkakataong sumali sa palabas na yon, sinong karakter ang ipapakita mo? Wag kang magkakamaling si PGMA dahil nakakasawa na. Pwde pa siguro si Mike Enriquez dahil kahit papano, nakakatawa talaga siya. O kaya si Michael Fajatin, isang tulirong reporter ng channel 7. O sige na nga.. si Ate V na din.

Pwde rin siguro sumali doon si Gloria tapos gagayahin niya si Ate V. Malamang benta yon dahil pareho naman silang may nunal at may hawig ang iba nilang galaw. May tipong, “my brother is not a pig, he is a HORSE!” o kaya “bra-ta-tat..ta..TAT!” (ahahahahahahaha) O kaya si Korina Sanchez na gagayahin si Mel Tiangco! Ahahahahaha (pwede tumawa?)

Hindi talaga pwede malaos ang mga ganyang trip kung saan, nag-gagayahan ng tauhan sa palabas. Kahit kami-kami sa circle of friends ko, hindi pwedeng hindi masingit ang gayahan lalo na pag boring ang araw. Ultimo mga bakla sa stand-up comedy bars nakikigaya din para mas lalong katawa-tawa ang palabas. Minsan nga, ginaya ng isang bakla si Manny Pacquiao. Kumanta siya ng Ang Laban na Ito ay Para Sa’yo with matching kama-o. At nangalay ang panga ko sa kakatawa! Pramis, benta.

Basta dapat magka ganong palabas na sa TV at para mabawasan naman ang oras ko sa labas ng bahay.

Sana din madagdagan ng nakakatawang karakter sa Saturday Fun Machine namin sa retreat para mabawasan ang oras ko na nakatunganga.

~the end~

SHARING

Tuwing retreat, hindi mawalala ang usapang pamilya, pagmamahal, at ambisyon. Tuwing inuman, hindi mawawala ang usapang love life, samaan ng loob at kalungkutan. Tuwing kwentuhan, hindi mawawala ang usapang may tawanan, iyakan at murahan. Sa dina-daming beses na nakipagkwentuhan ako, mabibilang ko lang ata ang beses na sinambit ko ang usapang pamilya.

Ilang buwan na din na ganito ang “setup” ng aming pamilya. Nasa bording house tumutuloy ang kuya ko(malapit daw sa eskwelahan niya), busy sa pagpapagawa ng bahay ang tatay ko, sunod-sunod naman ang duty sa ospital ng nanay ko, at araw-araw naman akong wala sa bahay dahil sa trabaho, eskwela at iba pa. Nang bumalik ang tatay ko galing sa barko, isang beses pa lang ata kami kumain sa labas. Father’s day yon kung hindi ako nagkakamali. Ngayon, nagbabalak na ulit sumakay sa barko si daddy. Ngayon, bilang na lang sa isang kamay kung ilang beses kami kumain at nagsimba ng sabay-sabay. Minsan, di ko mapigilan malungkot. Isang umaga, katok ng katok ang nanay ko sa pintuan ng kwarto ko. Irirtang-irita ako dahil akala ko ginigising lang ako, yun pala nagpapatulong. Bantayan ko daw tatay ko dahil nahihilo, di makabangon……. Nang malaman kong may sakit ang tatay ko, nagkataon ding nagkasabay kaming kumain ng hapunan (wala ang kuya ko shempre). Dun ko napansin na matanda na nga talaga ang nanay at tatay ko. “Shet, andami na niyang putting buhok!” Matagal-tagal na ngang di ko sila napagmamasdan at nagulat ako sa itsura nila. Dun nag “sink-in” sakin na madami nang bagay ang dumaan..lumipas..at nagbago sa amin. Matanda na sila mommy at daddy, paano yan?

Di pa kaya ng sweldo ko na suportahan ang aming gastusin, di pa tapos sa kolehiyo ang kuya ko, marami pang luho ang pamilya ko na di pa natatanggal sa sistema namin. Paano yan kung di na kaya magbanat ng buto ang mga magulang ko? Saan kami pupulutin ng kuya ko.. sa kangkungan? (shiets) Pakiramdam ko kasi, patagal-ng-patagal, nagiging “fragile” na ang mga magulang ko. Pakiramdam ko, d sila pwede magpagod dahil baka magkasakit sila bigla. Nakakatakot kaya yon!

Kung tatanungin ako, wala nang ibang isyu sa buhay ko ngayon kundi ang katayuan ng pamilya ko. Malungkot e. Dati-rati, sumasabay pa akong magsimba kasama nanay ko, ngayon hindi na talaga. Dati-rati, sumasabay akong kumain sa tatay ko, ngayon hindi na talaga. Dati-rati, nakikipagtalo pa ako sa mga tao sa bahay sa kung anong palabas sa TV ang papanuodin namin, ngayon hindi na talaga. Sa dami kong ginagawa, di ko namamalayan madami akong nakakaligtaan sa buhay ko.

Pare, namimiss ko na ata sila…

World Cup vis-à-vis the United Nations

My officemate once asked me if what’s my team in World Cup, I was baffled because I was never a fan of such tournament. While scanning my friendster, one of my classmates (CDA people from college) posted an article made by Kofi Annan who is the Secretary General of United Nations. I thought it’s very inspiring especially for those from the diplomatic world.

At the United Nations, how we envy the World Cup

BY KOFI A. ANNAN 11 June 2006

YOU may wonder what a secretary general of the United Nations is doing writing about football. But in fact, the World Cup makes us at the United Nations green with envy. As the pinnacle of the only truly global game, played in every country by every race and religion, it is one of the few phenomena as universal as the United Nations. You could even say it’s more universal.

Fifa has 207 members; we have only 191. But there are far better reasons to be envious. First, the World Cup is an event in which everybody knows where their team stands, and what it did to get there. They know who scored and how and in what minute of the game; they know who missed the open goal; they know who saved the penalty.

I wish we had more of that sort of competition in the family of nations. Countries openly vying for the best standing in the table of respect for human rights, and trying to outdo one another in child survival rates or enrolment in secondary education. States parading their performance for all the world to see. Governments being held accountable for what actions led them to that result.

Second, the World Cup is an event that everybody on the planet loves talking about, dissecting what their team did right, and what it could have done differently — not to mention the other side’s team. People sitting in cafes anywhere from Buenos Aires to Beijing debate the finer points of games endlessly, revealing an intimate knowledge not only of their own national teams but of many of the others too, expressing themselves on the subject with as much clarity as passion.

Normally tongue-tied teenagers suddenly become eloquent, confident, and dazzlingly analytical experts. I wish we had more of that sort of conversation in the world at large. Citizens consumed by the topic of how their country could do better on the Human Development Index, or in reducing the amount of carbon emissions or the number of new HIV infections. Third, the World Cup is an event that takes place on a level playing field, where every country has a chance to participate on equal terms. Only two commodities matter in this game: talent and teamwork.

I wish we had more levellers like that in the global arena. Free and fair exchanges without the interference of subsidies, barriers or tariffs. Every country getting a real chance to field its strengths on the world stage. Fourth, the World Cup is an event that illustrates the benefits of cross-pollination between peoples and countries. More and more national teams now welcome coaches from other countries, who bring new ways of thinking and playing.

The same goes for the increasing number of players who, between World Cups, represent clubs away from home. They inject new qualities into their new team, grow from the experience, and are able to contribute even more to their home side when they return. In the process, they often become heroes in their adopted countries — helping to open hearts and broaden minds. I wish it were equally plain for all to see that human migration in general can create triple gains — for migrants, for their countries of origin and for the societies that receive them. That migrants not only build better lives for themselves and their families, but are also agents of development — economic, social and cultural — in the countries they go and work in, and in the homelands they inspire through newly won ideas and know-how when they return.

For any country, playing in the World Cup is a matter of profound national pride. For countries qualifying for the first time, such as my native Ghana, it is a badge of honour. For those who are doing so after years of adversity, such as Angola, it provides a sense of national renewal. And for those who are currently riven by conflict, like Ivory Coast, but whose World Cup team is a unique and powerful symbol of national unity, it inspires nothing less than the hope of national rebirth. Which brings me to what is perhaps most enviable of all for us at the United Nations: The World Cup is an event in which we actually see goals being reached. I’m not talking only about the goals that a country scores; I also mean the most important goal of all — being there, being part of the family of nations and peoples, celebrating our common humanity. I’ll try to remember that when Ghana plays Italy in Hannover on June 12. Of course, I can’t promise I’ll succeed.

Kofi A. Annan is Secretary General of the United Nations. This article first appeared in the International Herald Tribune

20060422

It’s Saturday evening and I chose to stay home and watch TV. I know I’ll get bored with watching TV but this movie changed my mood for the night. It’s all about planning your life ahead, losing your dream and letting go the things that were not meant for you. I have this feeling that I was planned to stay home and watch that movie for me to realize a lot of things that I don’t understand personally. It was a happy-ending story but I ended up crying. I cried because I felt the emotion of the lead character. I cried because I felt that my life was a bit similar to Stacey’s. I cried because I was moved.

I’m turning 21 this August, I graduated last year, I got a job a month later and now I have my own savings in my account. I’m single but not searching at the moment. I don’t know if I’m in the right path but I’m pretty sure that I’m still stable. I am looking forward for a better opportunity someday and I know that I should strive harder to get it.

Early this year, I’ve been in a transition stage of my life. God really challenged my strength and I must say that it was very arduous and all. I went through volatility. Beer again became my best bud as well as my other vices. I must say that, that was the hardest part of my story. However, He still helped me to survive. He gave me everything I needed, except one thing that I know was really not for me. I then learned that my whole life, I was just preparing myself for the best. Mistakes, rough moments that I underwent were all meant for me. The times that I thought it was the end of the world and all. The times that I thought I was the saddest person on earth. Those were the times that I thought I had to cry because the best thing I wanted is gone. But as a matter of fact, the best thing is just on its way.

Ironically, I even wanted to thank my boss for scolding me one time because that pushed me to work harder. Work harder means more money. Yahey! Ahahahaha!!

Someone asked me if what’s my top most priority at the moment. I said career. Yes, that’s right. I want to make more money for my future. And with that, I can pay somebody to make me happy. *wink

Isang Daan = Piso

Malaki na daw ang halaga ng cinco sentimos noon. Lalo naman ata ang sinkwenta pesos. Naalala ko sabi ni ermat, mahal na daw ang isang daang piso noon. Pero ngayon, parang piso na lang ang halaga nito. Paano pa kaya ang halaga ng isang-daan sa susunod na henerasyon? Di mo na namamalayan, papel na ang pambayad sa dyip at traysikel. At hindi na uso ang suklian na barya sa tindahan.

Sabi ko nga, parang kailan lang… limang piso lang busog ka na sa saba con yelo pang merienda. Parang kailan lang, dalawang piso lang ang pinambabayad sa pamasahe. Parang kailan lang, malutong na limang piso lang ang pinamimigay na pamasko sa mga inaanak.

Minsan nga pag nanunuod ako ng isang milyong pa premyo sa tv. Parang gusto kong sigawan iyong host na.. HOI! HINDI NA UUBRA ANG ISANG MILYON NIYO! Parang.. “helloooooo? 1 million is like… whaaaat-evr!” ahahaha. (joke lang!) Diba? Diba? Diba? Antagal na ng isang milyon na yan e.. sana naman gawin na nilang isang milyon at tatlong piso ang premyo para mas exciting! Pero oo na.. sige na, saan ka nga naman dudukot pandagdag sa isang milyon e ang hirap hirap na nga ng buhay ngayon.. Pero, pucha!! Bakit ka ba nakekealam?!

Naku, siguradong daan-daang libo na ang tuition fee ng kolehiyo pagdating ng panahon! Kaya nga sabi ko sa nanay ko, pag ako nagka-anak, pang tatlong taon lang ng kurso at sa public iskul ko lang siya papaaralin noh! Hindi pepwede sa akin ang masteral o trimester na unibersidad! Naku naku naku! Huwag siyang maluho baka gusto niya wag ko na siya paaralin! Ahahaha joke lang ulit.

Sabi nga ng ka-opisina ko.. “naku mam! 1.5million lang po! Murang mura na po iyon..” eh.. (ano kamo?) murang-mura? E kamuntikan na ngang mapamura iyong kliyente sa presyo e. ahahahaha!

Ganoon nga talaga ang panahon. Habang tumatagal, nagmamahal ang pamumuhay ng mga tao. Pero, ganoon pa din ang presyo ng sweldo sa trabaho. Badtrip.

Un lang.

.....

Ano na ba balita sa radyo at tv? Ang una kong nabalitaan, nag diklara ng “State of Emergency” si PGMA tapos ang sunod ko nang nabalitaan sa nanay ko, bakla daw si Rustom. Aba! Aba! Aba! Teka… May koneksyon ba ang dalawang balita na nakuha ko? Ahahaha biro lang.

Nakatanggap ako ng text nung isang araw, 13days daw pagtapos manalo si Pacquiao, nagka stampede sa ULTRA. 13days ulit, nagka-landslide naman sa Leyte. At pagtapos ng 13days ulit, BAKLA SI RUSTOM! Huwaaaat? (patay tayo jan!) biro lang.. peace tayo Carmina! Ahahaha labo……


International Women’s Month ang buwan ng Marso. E ano ngayon? Wala man lang party.. hasel!

Magyabang Ka Hangga’t Gusto Mo!!

Anong masarap gawin para sayo? Matulog, kumain, manuod ng tv, humilata, makipag-inuman, magyosi, magbasa ng libro, maligo, makipag-kwentuhan, o makipag-lampungan? Hindi ba sumagi sa isip mo na masarap din makipag-yabangan?

Yun bang nagkasama-sama kayo ng mga kaibigan mo tapos may bagong balita tungkol sayo na puwedeng-puwede mo ipagyabang.. Pero siguraduhin mong may katuturan para hindi ka matabla ng mga kasama mo. Na kulang na lang e, ipaskil mo sa noo mo na: “MAY IPAGYAYABANG AKO!” yehey..

Ansarap magyabang lalo na kung pinag-hirapan mo talaga tapos kahit anong sabihin nila, paniwalang-paniwala ka sa sarili mo na umangat ka kahit papano. Hwag mo akong masamain pero totoo naman diba? Kung wala kang yabang, korny ka na masyado! Magisip-isip ka na dahil anong petsa na, wala pa ding bago. (Wag mo lang sobrahan ang yabang mo, utang na loob.)

Bago… Bagong napuntahang lugar, bagong napag-aralan, bagong trabaho, bagong nasulat na kanta/tula/artikulo, bagong naipundar.. sa madaling salita, bagong naabot! Kuha mo na?

(Hindi ko na sinama yung mga bagong bagay na walang kakwenta-kwenta.)

Ganito na lang, naranasan mo na ba na may graded recitation sa klase, tapos may tanong ang masungit na hindi naman kagandahan/kagwapuhan mong titser tapos… NASAGOT MO!!! (Lakasssssss) tapos sabay hiyaw ng mga kaklase mo dahil ikaw lang ang may-alam ng sagot. Ansarap magyabang at isampal sa mga kaklase mong matatalino at mahilig magdamot ng sagot na matalino ka at bobo sila sa mga panahon na iyon! Bwahahaha! O kaya, nakapasa ka sa exam na hirap na hirap ang iba sagutan. HANEP! Painom ka naman!

O diba, mga bagay na ganyan, sige lang at ipagyabang mo! Wala naman masama. Mga naabot na walang makaka-angkin na sinoman. Sayo lang, puwede din nilang maabot pero walang makakapantay ng pakiramdam na naramdaman mo sa mga oras na iyon.

Kung ikaw ang taong walang napagyayabang sa kahit anong kwentuhan, matulog ka na lang.

Ikaw ba ang taong o may kilala ka bang taong marami nang mapagyayabang o sabihin na nating, mataas-taas na ang naabot? Na pakiramdam mo, kahit anong gawin mo, lamang pa din siya ng isang paligo sayo. Naalala ko yung propesor ko noong kolehiyo. Sobrang nakakatakot magturo. Yung tipong, hindi ka puwede magpakita sa kanya kung wala kang alam sa subjek niya. Hindi mo siya puwede sumbatan dahil kahit anong pakikipagtalo, hindi ka talaga mananalo sa kanya. Galing! Sabi nga ng kaklase ko, may karapatan magtaray at manakot ang propesor naming iyon dahil talagang madami na siyang naabot sa buhay. Naabot na puwede ko, mo ding maabot.

Sabi ko nga sa sarili ko, pagnagkita kami ulit ng propesor kong iyon, dapat may ipagyayabang na ko. Para hindi niya isipin na nagtapos lang ako sa pag-aaral tapos wala lang. Dapat pag tinanong niya ako kung ano ang pinagkaka-abalahan ko, dapat may ma-isasagot ako na may katuturan. Ahahahaha!

E, ikaw?

Makuha Ka sa Tingin

Siguro naman nabalitaan niyo na ang nangyaring trahedya sa Ultra kaninang umaga. Stampede na pumatay ng maraming tao, teka… pumatay ng maraming matatandang babae pala. Nakakagulat, hindi natin akalain na aabot sa ganito kagrabe ang problema ng kahirapan sa bansa. Na may mga matatandang gusto pang makipagsapalaran sa mga matataong lugar at makipaglabanan sa siksikan, sa init at sa gutom para lang sa magandang kapalaran na wala namang kasiguraduhan. Ultimo mga sanggol dinala pa baka sakaling swerte hindi ba?

Hindi ko alam kung ano ang gusto palabasin ng kapalaran kung bakit ganito kalala ang pangyayari kanina. “God works in mysterious ways” ika nga. Ano kaya ang gusto palabasin sa atin ng Diyos? Sabi nga ni Sharon Cuneta, “ilang wake up calls pa ba ang kailangan natin?” TAMA! Naisip at natanong mo din ba yun sa sarili mo? Kung gaano kasaya ang pagkapanalo ni Manny Pacquiao sa boxing, ganoon din kalungkot ang pagkamatay ng mga tao sa stampede. Pero ano-pa-man, naging saksi ang media sa pakikiramay ng mga nakararami sa mga naagrabyado. Maniwala man kayo o hindi, nabubuklod lang daw ulit ang isang watak-watak na pamilya pag may sumulpot na malaking problema/trahedya sa kanila. Nakakalungkot isipin pero ito na nga ang epekto ng realidad na ating ginagalawan.

Ngayon, naniniwala na ko na kung gaano kabigat o kagrabe ang problema/trahedya na nakatapat sayo.. ganoon din kagrabe ang kamalian na kailangan baguhin sa buhay mo. Teka, naiintindihan mo ba? Ahahahaha. Ganito na lang, halimbawa na nga lang na sobrang lala na ang away ng inyong pamilya yung tipong halos hindi na kayo mapagsama-sama kahit ano pang pagtitipon-tipon ang gawin niyo.. nang biglang namatay ang isa sa kapamilya niyo. At dahil dito, nanaig ang pagiging magkakadugo ninyo at nagkabuklod-buklod na kayo ulit…O kaya, dahil sa napakatamad mong estudyante na wala ka na atang balak magtapos ng pag-aaral. Tapos sa sobrang konsumisyon sayo ng tatay mo dahil hindi ka na makuha sa ano pang pagalit o pagtatampo, bigla siyang naatake sa puso. At dahil don, natauhan ka at minabuti mo nang tapusin ang pag-aaral mo.

Kuha mo na?

Kung sa eskwelahan pa, kung hindi ka makuwa sa tingin ng titser mo dahil sa kaingayan at pagbubulabog mo... mapipilitan siyang palabasin ka sa room ninyo. Ganoon din siguro ang Diyos sa aking paniniwala. Na kung hindi ako/ikaw/tayo makuha sa isang simpleng hudyat ng Diyos na kailangan nating ituwid ang ating pagkakamaling nagawa sa buhay, mapipilitan siyang gumawa ng paraan na lalo tayong masasaktan/mahihirapan para lang maging malinaw sa atin na wala na sa tamang direksyon ang ating napupuntahan. Nasasayo na lang siguro iyon kung paano mo iintindihin ang mga pahiwatig Niya sa iyo.

Mabalik tayo sa nangyari na stampede sa Ultra… Maghihintay pa kaya tayo na mangyari sa atin o sa mga kababayan natin ang mas-malalang trahedya? At para sa kanya-kanyang buhay, maghihintay ka pa bang may mangyaring trahedya sa buhay mo bago ka mamumulat sa katotohanan na mali na ang landas na dinadaanan mo?

PITIK

Para sa mga taong hindi marunong magpahalaga ng mga nagmamahal sa kanila. Para sa mga anak na minumura mga magulang nila. Para sa mga walang modo. Para sa mga boss na kung magbigay ng deadline sa empleyado e parang wala nang bukas. Para sa mga nanay na pinamimigay ang mga anak. Para sa mga nagtatapon ng salapi at akala yata nila natatae ang pera. Para sa mga matapobre na kala mo naman kagandahan. Para sa mga sadista. Para sa mga swapang sa sagot sa exam. Para sa mga walang awang mga professor. Para sa mga manhid at hindi marunong makiramdam sa nararamdaman ng ibang tao. Para sa mga hindi nag-iisip at nung nagpasabog ng kabobohan ang Diyos e, nasalo nila lahat. Para sa mga walang ka-kwenta-kwentang boyfriend/girlfriend. Para sa mga walang pakealam sa kinabukasan. Para sa mga ubod ng batugan. Para sa mga gago at kupal. Para sa mga manloloko. Para sa mga hindi nagbabayad ng utang. Para sa mga bastos. Para sa mga sinungaling. Para sa mga chismosa. Para sa mga mahilig manira ng puri. Para sa mga nangiiwan sa ere pag group project/report. Para sa mga napapabaya sa pag-aaral. Para sa mga hindi marunong tumanaw ng utang na loob. Para sa mga takaw-away. Para sa mga mayayabang. Para sa mga nangotngotong na pulis. Para sa mga babaerong tatay. Para sa mga malalanding kababaihan. Para sa mga hayok sa kababuyang gawain. Para sa mga mamamatay tao. Para sa mga rapist. Para sa mga walang pakealam sa bansa. Para sa mga snatcher ng cellphone at bag. Para sa mga druglords, para sa mga abusero. Para sa mga hacker ng account sa atm. Para sa mga pumapatay ng mga aso. Para sa inyo lahat ito…

Etong para sainyo…

_l_ pakamatay na lang kayo.. mgagago!

ONLI IN DA PILIPINS

"Paano mo malalaman kung dugong pinoy ang pinagtanungan mo ng direksyon? Sagot, kapag may kasamang nguso sa pagturo ng kanan o kaliwa."

Hindi mo naman maikakaila ang mga magaganda, di maganda at lalong-lalo na ang mga nakakatawang kwento na sa pilipinas mo lang naman matatagpuan.

1. Sino nagsabing ang gamot sa sprain ng ankle ay para doon lang? Hindi yata! Puwede rin ito gamitin para mapatawa mo ang sarili mo ng higit sa limang sigundo.

2. Sino may sabing ang kape ay iniinom lang? Hindi yata! Puwede mo din itong ihalo sa kanin para sa katakam-takam na umagahan.

3. Sino may sabing sa umaga lang tumitilaok ang manok? Hindi yata! Kahit hapon o gabi puwedeng puwede pa rin sila magbanta.

4. Sino may sabing kadiri ang palaka? Oo nga.. nandun na ko. Pero alam niyo bang puwede din itong kainin?

5. Sino may sabing mahilig mag-aksaya ng pagkain ang mga pinoy? Aaaah.. mali kayo don! Dahil ultimo kasuluk-sulukan, kasingit-singitan ng bahagi ng katawan ng manok ay napapakinabangan.

6. Teka, bakit mo pinansusulat yang pentelpen mo? Puwede rin yan amuyin at singhutin.. teka, akin na……

7. Sinong nagsabing masyadong maraming mahirap sa pilipinas? Di yata! Kahit sino dito may cellphone! Kala mo ha…

8. Sino may sabing bastos ang mga pinoy? Hindi yata! Kahit galit nga, malambing pa din. Tanong mo sa mga ilonggo..

9. Teka, bakit niyo tinatapon ang nasirang plastic balloon? Puwede pa yan gawing bebol gam.

10. Tska, bakit wala masyadong binebentang trench coat dito sa atin? Puwede mo din naman ito gamitin pang porma kahit mainit. Ahahahahahahaha

11. Wala na ba kayong pampulutan? Asusena puwede.

12. Natatakot ka bang mahuli na nanay mo na nagyoyosi ka? Natatakot ka bang mangamoy usok ang daliri mo? Gamitan mo ng straw ang yosi tuwing hihithit ka para di mo mahawakan.

13. Napapaitan ka ba sa redhorse? Narinig mo na ba na ang extra joss ay puwede mong ihalo dito para matamis ang lasa ng beer mo?

14. Paikutin mo ang takbo ng relos mo. Gawin mong isang oras, pabalik. Kasi pag sinabing 9:00am ang meeting, 10:00am talaga iyon! Tanga!

15. Lampas labing-walong gulang ka na ba? Ok lang yan, nandiyan pa naman si mommy para bigyan ka ng allowance.

Parang Kailan Lang

Naghihintay ako ng tricycle sa may kanto nang hindi ko inaasahang makita ko si Ate Lina. Siya lang naman ang nag-alaga sa akin ng 19 na taon. Grabe no? Hindi ko akalaing matatapos din yun at makikita ko siya na may inaalagaan nang ibang tao. Hindi ko kinaya nang marinig kong tawagin siyang “yaya” ng bagets na kasama niya. Naaalala ko pa dati, ayaw ng nanay kong tawagin siyang yaya dahil ate daw dapat ang turing ko sa kanya. Hindi ko alam kung dahil pagod lang ako at ganon na lang ang lungkot na naramdaman ko sa mga minutong iyon. Sa haba ng pila sa terminal ng tricyle, ilang beses niya akong binalikan sa pwesto ko para kamustahin. Hindi mo maikakaila ang tuwa sa kanyang mga mata ng sabihin kong may trabaho na ko. “Grabe parang kailan lang…” iyon ang huli niyang sinabi sa akin. Gusto ko pa sanang ikwento sa kanya ang mga bagong nangyari sa akin simula nang umalis siya sa bahay namin. Gusto ko pa nga sana siyang yayain makipag-inuman pero mukha namang hindi na puwede.

Panahon nga naman… ka’y bilis kung lumipas. Hindi mo na mamamalayan na may mga bagay na dumaan sa buhay mo ng ganon na lamang kabilis. Isang iglap lang, nagbago na.

Parang yung kasama ko kanina, parang kailan lang… ngayon parang wala nang nangyari. Naaalala ko pa dati, sa mga panahong ganito masaya pa kami non habang naglalakad nang magkahawak ang kamay. Ngayon, hindi na. Magkasama kami pero hindi na kami magkadikit maglakad. Parang kailan lang, hinahatid niya pa ako pauwi pero ngayon mag-isa na lang akong nakapila sa terminal ng tricyle.

Parang kailan lang, at papalitan ko na naman ang kalendaryo na nakasabit sa dingding ng kwarto ko. Parang kailan lang, bente uno na ko sa susunod kong kaarawan. Hindi na daw ako teenager sabi ni mommy. (ahahaha badtrip!)

Parang kailan lang, hindi na libro ang dala ko pag-umuuwi ako kundi ang blazer kong itim na ginagamit ko sa opisina. Naaalala ko pa dati, pabigat ng pabigat ang mga libro na binibitbit ko dahil naging madalas na ang pagbabasa sa aking kurso.

Talaga nga namang “time flies” ika nga. Nakakatawa pero hindi nakakatuwa paminsan. Nakakapanghinayang pero para sa akin mas nakakalungkot………

Paano Lang... Diba?

Paano kung ang pinakagusto mong trabaho ay biglang nawala sayo. Paano kung ikaw ang tinanghal na panalo sa paligsahan na hindi mo naman pinaghirapan. Paano kung nanalo ka sa lotto pero hindi naman pala talaga. Paano kung nakulong ka pero wala ka namang kasalanan. Paano kung pinagbintangan ka sa gawaing hindi mo naman talaga ginawa. Paano kung ang pinaka-ayaw mong tao ang magliligtas sayo sa kapahamakan. Paano kung ang pinakamamahal mong tao sa matagal na panahon, bigla mong naisip iwasan dahil ayaw mo na pala. Paano kung ang pinaka-magandang babae sa pinagtatrabahuan mo, masama pala ang ugali. Paano kung nagkagusto ka sa kaibigan ng ka-relasyon mo na hindi mo sinasadya. Paano kung bigla kayong naghirap sa buhay. Paano kung biglang nawala sayo ang taong espesyal sa buhay mo. Paano kung, inagaw ng bestfriend mo yung syota mo. Paano kung biglang namatay yung nanay mo sa kalagitnaan ng iyong pagiging dependent. Paano kung hindi na pala kayo magkikita ng kaklase mo na crush na crush mo dahil umalis na pala siya ng bansa. Paano kung nahulog ang loob mo sa isangt taong, hindi mo akalaing magiging kayo. Paano kung namatay na ang girlfriend mo o boyfriend. Paano kung bigla kang naaksidente at napinsala ang isa sa bahagi ng katawan mo. Paano kung bigla kang nabulag, nabingi o nagiging pipi. Paano kung pag-uwi mo, naabutan mong nasusunog ang mala-mansyo niyong bahay. Paano kung nalaglag ang pinaka-una mong baby.


Paano kung pag-gising mo, biglang nag-iba na takbo ng mundo at ihip ng hangin. Paano kung huli na pala ang lahat tsaka ka lang nagsisi. Paano kung, wala ka nang magawa para ibalik ang dati?

Opisina

Hindi ko na alam gagawin ko dito sa opisina. Anlungkot lungkot. Ako ang pinaka-unang dumating sa kwarto, ako na nagbukas ng ilaw, computer at ng aircon. Kulang na lang ako na mag walis dito at magtapon ng basura para kumpleto na. Naka-sara pa ang local phones at ang local connection ng internet kaya naman minabuti ko nang umakyat sa pangatlong palapag para tanungin kung ano ang puwede kong gawin para mabuksan lahat ng koneksyon sa kwarto ng Playa Calatagan department. Pag minamalas ka nga naman, naapakan ko pa ang paa ng head ng security dito sa office. "ARAY!" ay… "sori po.. Sino po ba dito si Ms. Myrna?" "AKO!"

Ganon ba talaga pag bagong empleyado ka at sinusungitan ka ng karamihan? Pinaguusapan at sinusundan sundan ng mga mata sa paligid? Naiiyak na ko seryoso, para akong nag america mag-isa, anlapit lang ng pinagtatrabahuan ko pero parang anlayo-layo. "So near yet so far" ika nga… oo nga at may trabaho na ko sa wakas, alam naman ninyo kung gaano ko ginusto magtrabaho pero mas masaya pala talaga sa eskwelahan. Yun bang, kung kailan ko gusto umalis, at umuwi magagawa ko. Iskul bukol ba kung baga. Hindi na nga ako nakakain ng tanghalian kahapon dahil wala akong kasama at nawalan na lang talaga ako ng gana. Masyado na ba akong nagmumukhang kawawa sa mga sinasabi ko o hindi naman? Pero wag ka, bago ang suot kong polo at blazer ngayon. Dinaan na lang sa bagong damit para pampalubag loob diba?

Limang minuto bago mag 8:30 ng umaga ako dumating dito. At wala akong hinihintay na oras kundi ang mag 5:30pm para makauwi na ko sa mundo ko. Nagbaon na ko ng sandwich para naman hindi na ko maghahanap ng kasama kumain ng tanghalian, merienda at kung ano-ano pa. Naiinis ako… anim na buwan pa akong magiging ganito. Iniisip ko na kung kailan kaya ako puwede chumempo at mag reresign na ko talaga! Badtrip! Nasa harapan ko pa yung malahiganteng aircon at jusko, ikaw na ang pinaka lamigin na tao sa balat ng lupa… umiyak ka na lang. (ahahahaha)

Haaaay buhay, pag may ligaya dapat talaga magsakripisyo ka muna……

SANA

Wala na kong pera, wala akong bagong cellphone, hindi ako makabili ng i-pod at lalo namang hanggang pangarap ko na lang ata ang magkaroon ng palmtop. Wala pa akong trabaho dahil masyado akong pihikan sa binibigay sa akin. Masyado naman kasing mahirap yung ibang exam na binibigay sa akin ng mga demonyong yun. May mga bagay din na mahalaga sa akin na nawala na din na hindi ko naman alam kung ano ba talaga kuya. Parang bigla na lang ako naiwan na hanggang ngayon pinipilit ko nang tanggapin. Gusto ko na din sanang tumira sa ibang bahay para maranasan kong magsarili pero paano naman kaya yun e palamunin lang naman ako hanggang ngayon. Wala na kong ginawa sa buhay ko kundi ang mangarap ng mas maganda o mas mabuting kung-anuman. Hindi na ako mapakali, hindi na ko makatulog ng maayos (jusko sana makatulog ako mamaya kaagad.) Hindi ko alam kung ano gagawin ko sa buhay ko, parang bigla ako nawala sa diwa at lagi na lang ako nananaginip ng gising. Sana nga panaginip na lang lahat ng nangyayari sa akin. Minsan nga naman at minamalas ka tapos bigla na lang pag-gising mo, pasan mo na pala ang mundo. Puro na lang ako sana, sana, sana at hindi na ko natigil sa kaka-sana. Hindi na ko nakuntento sa buhay ko, hindi na ko natuwa sa kung ano ang narating ko. Kung puwede lang sana i-dikta kung ano ang puwedeng kalabasan ng buhay ko, sana matagal ko ‘tong ginawa.

…sana maging masaya na lang ako kung ano ang meron ako. Nagpasalamat na lang sana ako nang nakatapos na ko sa pag-aaral. Sana nagpasalamat na lang ako na may mga kaibigan pa ako at hindi pa ko naghihirap makahanap ng pera pang-gimik kahit wala akong trabaho. Pinasalamatan ko na lang din sana ang mga taong nanakit ng damdamin ko at dahil sa kanila, naging mas lumalim ang pagiisip ko. Utang na loob, sana tantanan na ko ng utak kong pasaway sa kaka-isip na kung ano anong walang kabuluhan. At sana isang araw, matawa na lang ako at sabihin kong, “hay salamat… nakuntento na din ako..”

Never-Never Land

Have you ever wondered of your dream house, dream life or dream boy/girl or, have you ever had standards for everything? Was perfection a noun or an adjective to you for that matter?

When I was a kid, I thought that I can find nirvana, utopia, seventh heaven or whatever you call it. I thought that I can reach that state by playing Barbie dolls and “luto-lutuan.” But everything turned into a deeper theory when I turned 10. That was when I doubted of peter pan and tinkerbell. My level of satisfaction elevates from Barbie dolls to French fries and my la-la land wasn’t that superficial since then. Eventually, my dream started to create perfect people, house and life that I should live when time comes. I had disappointments and that was when I learned to criticize, to discriminate. From then on, my dream-land detached itself from me and distance expanded continuously. Things were never great but fine, people were never excellent but satisfactory. Should I blame my parents or should I blame my stupidity? And this stupidity allowed me to experience frustrations, rejections and failures just to reach “my perfection.”

When I became older, perfection attached to fiction. I realized that there’s no perfect person; house or life that I should look up to. Peter Pan and Tinkerbell were not real! Everything was already made perfect for me. Imperfection needs respect, it creates beauty and beauty satisfies my level of quality. Perfect something will never be possible in the real world. Appreciation comes from within not from anything else or standards, whatsoever. And that concludes…. that I was never been to never-never land…but rather, real world has its own land which I must call, my own hurly burly wonderland.

Maling Akala

Iilan ang mga kaibigan at kakilala ko na nauna na sa akin makapagtapos ng pag-aaral. Iilan ang nakahanap kaagad ng pagkakakitaan pero mas lamang ang piniling mamahinga muna ng isang buwan, dalawa hanggang sa di na namamalayang matagal-tagal na din pala silang namamahinga. Sabi ko non, pag ako nagtapos… gusto ko magtrabaho agad. Hindi naman siguro ganon kahirap yun di ba? Sabi nila… “welcome to the real world” na daw. Ibig sabihin ba nila hindi makatotohanan ang mundo ko dati? Ang alam ko kasi hindi kathang-isip ang maghirap para makatapos. Ayaw ko talaga magpatalo pero totoo naman hindi ba?

Ngayon…. araw araw na akong balisa dahil hindi ko pa din alam kung kailan ako makakahanap ng trabaho. Nahihiya na ako sa nanay ko dahil inaraw araw ko ang paghingi ng pera. Masyado ata akong pihikan at ang alam ko, nand’yan lang ang oportunidad na naghihintay sa akin. Sabi ko kasi, kung yun talaga… yun nay un! Kahit ilang beses kong tabuyin, lalapit at lalapit lang ulit iyon. Hindi pala... “one is enough two is too much” ika nga. Masyado din ata akong nagpapa-apekto sa mapaghusgang lipunan sa pagpili ng trabaho. Ito na nga ata ang sinasabi nilang totoong mundo. Yung bang, hindi mo alam kung ano ang sagot sa lahat. Yung bang, hindi lahat nadadaan na lang sa ngiti at inom. Yung bang, seryoso na talaga ang kwento ng buhay. E kung ito na nga yun… mas mahirap pala ito sa inaakala ko.

Akala ko kasi madali lang ang buhay……….

May Pagkakaiba

Kunwari may makita kang sobrang gandang babae. Sexy! At ang buhok, ang gandaaa, ang soft, ang dulaaaas.. parang nagpa salon. Pero tatlo lang ang daliri. Anong gagawin mo? E paano kung may lumapit sayo na kagwapuhan naman talaga at lalakeng lalake kung makatindig pero mas mataas at mas matinis pa ang boses sayo. Eto na lang, kunwari nagtapat na ng pagmamahal ang crush mo. Tapos sinabi mong mahal mo na din siya. Sa sobrang tuwa niya, biglang lumobo yung uhog sa ilong niya. Nalaman mong, ganon pala siya pag natutuwa. Inuuhog. O sige, paano na lang kung ang girlfriend mo, gahaman kung tubuan ng buhok sa mukha. Bigote kung bigote, balbas kung balbas sa kapal. Anong gagawin mo?

Kunwari na lang, yung kinaiinisan mong mukha sa klase niyo ay may pinakamagandang boses pala sa eskwela. E paano kung ang lalakeng nawili ka nang tabuyin ay maging isang sikat na modelo sa industruya? Paano na lang kung ang inaapi niyong tao sa grupo ay ang maging isa sa milyonaryo sa bansa? E ang lalampa-lampa na bata sa lugar ninyo nung unang araw ay siyang isa sa mga magagaling na senador sa Pilipinas? Anong gagawin mo?

E kamusta naman ang mga taong tulog mantika ang hilig at ang gahaman uminom pero hindi uso ang mga salitang “lashing na ko tsong…” Kamusta din ang mga taong tinatawag na couch potato sa weekends pero buhay kalabaw sa trabaho pag weekdays?

Laging may pambawi hindi ba? Dahil lahat ng tao sa mundo may pagkakaiba. Walang perpekto ika nga. May mga taong kakaiba o kalabuan sa kinagawian mo. May mga bagay naman na iba sayo pero natural na sa karamihan. Sa ayaw at gusto mo, kailangan mong matanggap ang kahinaan at kaibahan ng iba sayo. Ngayon, kung pasaway ka hindi mo kaya, respetuhin mo dahil hindi lahat ng tao….

Kagaya mo.