being Twenty something......

They call it the "Quarter-life Crisis."
It is when you
stop going along with the crowd and
start realizing
that there are many things about
yourself that you
didn't know and may not like.

You start feeling insecure and wonder
where you will
be in a year or two, but then get
scared because you
barely know where you are now. You
start realizing
that people are selfish and that,
maybe, those
friends that you thought you were so
close to aren't
exactly the greatest people you have
ever met, and the
people you have lost touch with are
some of the most
important ones.

What you don't recognize is that they
are realizing
that too, and aren't really cold,
catty, mean or
insincere, but that they are as
confused as you. You
look at your job... and it is not even
close to what
you thought you would be doing, or
maybe you are
looking for a job and realizing that
you are going to
have to start at the bottom and that
scares you.

Your opinions have gotten stronger. You
see what
others are doing and find yourself
judging more than
usual because suddenly you realize that
you have
certain boundaries in your life and are
constantly
adding things to your list of what is
acceptable and
what isn't. One minute, you are
insecure and then the
next, secure. You laugh and cry with
the greatest
force of your life. You feel alone and
scared and
confused.

Suddenly, change is the enemy and you
try and cling on
to the past with dear life, but soon
realize that the
past is drifting further and further
away, and there
is nothing to do but stay where you are
or move
forward.

You get your heart broken and wonder
how someone you
loved could do such damage to you. Or
you lie in bed
and wonder why you can't meet anyone
decent enough
that you want to get to know better. Or
maybe you love
someone but love someone else too and
cannot figure
out why you are doing this because you
know that you
aren't a bad person.

One night stands and random hook ups
start to look
cheap. Getting wasted and acting like
an idiot starts
to look pathetic. You go through the
same emotions and
questions over and over, and talk with
your friends
about the same topics because you
cannot seem to make
a decision.

You worry about loans, money, the
future and making a
life for yourself... and while winning
the race would
be great, right now you'd just like to
be a contender!

What you may not realize is that
everyone reading this
relates to it. We are in our best of
times and our
worst of times, trying as hard as we
can to figure
this whole thing out.

buhay ahente

Isang linggo kami nanatili sa Lipa, Batangas para mag saturate, mag ambush presentation at magdala ng kliyente sa event. Isang linggo ko din nakasama ang mga ahenteng kalabaw sa industriya. Ang mga ahenteng, walang humpay sa paguubos ng laway at lakas, makabenta lang.

Napadaan ako sa isang ospital sa Lipa at hindi ko naiwasang kuhanan ng litrato ang mga MEDREP na nag-aabang sa mga doktor. Nag-aabang na pwedeng matisod, nag-aabang, kaparehas namin. Swerte ka na kung makakuha ka ng mabebentahan sa loob ng isang oras. Swerte ka na kung kausapin ka ng sekretarya man lang ng doktor para alamin ang produkto/proyektong inaalok mo. Para sa mga walang ideya sa kung anong buhay ang meron ng mga ahente... HINDI ito madali.


Ahente = nagbebenta


Sabi ko noon, hinding-hindi ko papasukin ang mundo ng SALES. Pero nawala din ang sinabi ko noon. Ngayon, limang buwan na akong ahente. Mahirap, pero masaya. Maraming pera pag nakabenta, maraming makikilalang tao, maraming.... mabebentahan. Hindi stable ang pera dito pero hindi kikitain ng karaniwang empleyado ang isang bagsakang kinokomisyon ng ahente sa aming kumpanya. Maaari kang maging “one day millionare” pag sinuwerte na hindi mo na kailangang mamuhunan sa lotto at mag-abang ng winning numbers. Laway lang ang puhunan at may tumatagingting ka nang salapi na hindi mo alam kung saan mo ito itatago.

Maliit siguro ang tingin ng ibang tao sa mga ahente pero hindi biro ang trabaho kung tutuusin. Nagbebenta ng lupa, condo, insurance, gamot, kotse, produkto at iba pa. Nagbabahay-bahay "knock on your door" ika nga ng komersyal ng Electrolux noon. Naglalakad sa initan, naghihintay sa labas ng kwarto ng mga doktor sa ospital, nag-aabang ng mga makakasalubong na mayayaman. Nangingilala ng pwedeng bentahan sa lugar ng maraming tao. Nakikipag-usap, nakikipag-biruan, nakikipag..bolahan. Mahirap? MAHIRAP.


Hindi ko ikakaila na minsan kong ikinahiya ang ganitong trabaho. “Ahente ka ng alin?” Lalo na kapag ang kausap mo e walang kasing HAMBOG kung ipagyabang ang trabaho na kala mo sila na ang pinakamataas na posisyon sa buong mundo. Minsan kong naitatapon ang mga papel na pinamimigay ng mga ahente sa akin noon. Pero ngayon, yon na yon ang ginagawa ko. Kaya naman, hindi ko na tinatapon ang mga papel na inaabot sa akin sa main entrance ng mall… tinutupi ko na lang. haha!

Wala akong ideya kung gaano ako katagal sa ganitong trabaho. Lalong wala akong ideya kung ano ang hahantungan ng trabaho kong ito. Pero isa lang ang aking naramdaman at patuloy na, nararamdaman ngayon. Para sa mga nag-aabang ng mga mayayaman, para sa mga kumakatok sa bahay-bahay, para sa mga napapaos na sa kaka present, para sa mga nagkakasakit na sa pagod, para sa mga nangingitim na dahil sa paglalakad sa arawan, para sa mga nakikipaghabulan sa mga masusungit na mayaman, para sa mga binababaan ng telepono, para sa mga inuumaga sa kalsada, para sa mga AHENTE na katulad ko…

… nakakabilib kayo, at unti-unti na rin akong bumibilib sa sarili ko.

“WORK HARD, PARTY HARDER” – motto ng team ko sa Landco. Hehe!

Halalan '07

Eleksyon na naman, at syempre, di maiiwasan ang mga iringan, parinigan at sabi-sabi ng mga tao sa tabi-tabi. Nandyan ang dalawang matitinding kampo ng mga tatakbo sa halalan, ang team unity at ang oposisyon. Nandyan din ang mga taong ginagamit ang lahat ng paraan para lalong sumikat sa telebisyon. Ang mga taong sa pinilakang tabig nakikita ngunit nagpupumilit din makisabay sa takbo ng pulitika. At ang mga taong di lang pang pamilya kundi pang isports pa ang pagpupumilit sa pangampanya.

Talaga nga namang ang media pa rin ang pinaka malakas na paraan para isigaw sa buong mundo ang kanilang pangangampanya at bangayan. Ang sinasabing “libelo” ng team unity laban sa oposisyon dahil nga naman sa pinalabas nilang kampanya sa telebisyon na pinakita ang mukha ng pangulo sabay ng pag babanggit ng mga negatibong kalagayan ng ating bansa. Ang survey at ang command voters na pinanghahawakan ng dalawang magkaibang kampo, at ang sinasabing “pag singil sa utang-na-loob” ng team unity sa local governments.

HALA ayun na!! singilan na ng utang-na-loob ang labanan..

Sabi na nga ba, lalabas din ang ganitong hirit e. Sabagay, “utang” nga naman ito at kailangan din pagbayaran. Ahahaha! Pati ang pag endorse ni Roces kay Christopher de Leon sa bise gobernador, sigurado akong utang-na-loob din ang kinalabasan ng lahat ng iyon.

Hello?! Sinong linoko niyo diba? Alam ko na yan.. pag panahon ng eleksyon, lahat ng bagay may kapalit, lahat ng bagay may kahulugan. Ultimo ang aksidenteng nangyari kay Chavit binigyan din ng kahulugan ng ibang tao. Sabi ng iba, drama lang daw yon ni Chavit para kaawaan siya ng mga tao. Basta ako, kahit pakain pa siya sa tigre di ko siya iboboto!!

At onga pala, pati ang Party List na hindi naman nagiging matunog sa panahon ng halalan ay binibigyan na din ng isyu. Sabi daw kasi ng COMELEC, di daw muna ipapakita sa publiko ang mga nominees na Party List. Naku ha!! ano na namang pakulo yan? Bakit kelan pa ba naging mahalaga ang Party List dito sa Pilipinas? Ni hindi nga alam ng nakararami kung ano ang halaga at ang kwenta ng Party List dito sa atin e. May Party List man o wala, hindi din ito mamamalayan ng mga tao dahil hindi sila ang bida!

Ganun pa man, hindi pa rin natin maikakaila na nagiiba na ang pagiisip ng mga botante dito sa Pilipinas. May mga kaibigan akong naka rehistro pero wala pa rin namang balak bumoto. May iba naming walang pakealam kung tumanda na silang di nakakaboto dahil sa dahilang wala naman epekto sakanila ang kalabasan ng eleksyon. Pero meron pa ring wala lang, manalo man o matalo, sige lang… at AKO YON!

Mcfriends

Reporting ko kagabi sa isa kong klase sa school. Tungkol ito sa mga kotse, kung ano ang naging epekto nito sa kapaligiran, sa kalikasan at sa mga tao. Sabi sa nabasa ko, simula nang naimbento ang kotse, napansin ng mga tao na isa na itong“major necessity” sa kanila, sa atin. At sa paglipas ng panahon, naging “dependent” na ang mga tao sa kotse at ang dating “major necessity” ay nagiging “major luxury.” Hindi na daw kayang mabuhay ng iba nang walang kotse. Isa itong bagay na pwede ko nang tawaging… nakamamatay.

Para na rin itong Mcdonalds na simula nang naimbento at naitayo, nasama na ito sa pang araw-araw na pagkain ng mga tao. Mcnuggets, mchicken, mcburger, mcfries… Mculam!

Ikaw, ano ang pang araw-araw mong kahit ano?

Mcelphone? Mcoffee? Mcbeer? Mcyosi?

Para sa akin, bukod pa sa material at mabababaw na bagay na IKAMAMATAY ko kung wala nito, hindi ko ata kayang walang taong makausap, makasama, maka chat o maka text sa isang araw. Di ko alam kung anong gagawin ko kung wala ako nito. Ako ata ang tipong tao na makaibigan kaysa sa makapamilya. Masama ba yon?

Tinanong nga ako ng isa kong katrabaho kung ano ang magpapasaya sa akin, lasing ako non, kaya wala ng isip-isip! Isa lang ang sagot ko, sabi ko, KAIBIGAN ang pang patay-lungkot ko sa buhay ko. Ayos!

Kaya naman kung tatanungin ko ang sarili ko kung “ano ang pang araw-araw kong kahit ano?” Ang aking “major necessity,” ang ikamamatay ko pag wala nito: ang aking Mcfriends. =)

BAHALA KA NA

Nagsisimba ka ba madalas o mahilig ka bang magbasa ng mga libro tungkol sa Diyos? Nag ba bible study ka ba o sumasama sa mga samahang maka Diyos? Yung tipong mahilig sa praise songs at prayer meetings? Ako hindi.

Kasali ako sa isang organisasyon na nagpapatakbo ng retreat. Oo, tungkol sa Diyos ang pakay namin pero hindi ako katulad ng iba. Pero mawiwirduhan ka ba sa akin kung sabihin ko sayong mahilig ako magdasal? Yung tipong naliligo o umiihi na lang, nagsasalita pa ako mag-isa at nakikipagusap sa Kanya. Ewan ko kung ano ang tawag mo sa ganon, pero para sa akin, pagdadasal ang tawag ko sa don.

At kung sakaling matanong mo kung ano ang madalas kong sinasabi sa dasal ko.. Yun yung, “BAHALA KA NA SA AKIN LORD! etc etc etc..”

Pag-aalay ba ang tawag sa ganon, pero ako kasi, hinayaan ko na Siya ng tuluyan na gumalaw sa takbo ng buhay ko. Na putangina, (teka, busina lang muna..) kahit masaktan pa ako, madapa, umiyak, humagulgol, maglupasay o kung anuman yan.. Sa bandang huli, ok na lang sakin yun dahil alam kong kasama yun sa takbo at pinlano Niya para sa akin. Alam ko, at solid tibay ng paninindigan kong hinding-hindi Niya ako pababayaan kahit ano pang mangyari sa akin. Na kung mamatay man ako ngayon pagkatapos nito, alam kong naka plano na yun sa itinerary ng life story ko.

Hindi ako takot mamatay. Basta wag lang aksidente ang dahilan kasi pangit ako pag nangyari yon. Kung tatanungin mo ako kung ano ang sasabihin ko sa Diyos pag malapit na akong mamatay.. sasabihin ko lang ay: “OK LORD, tara!”

Hindi din ako nangungumpisal sa pari dahil alam kong nakakaabot naman sa kanya ang lahat ng paghihingi ko ng tawad sa lahat ng nagawa kong katarantaduhan. Gusto kong magmayabang pero alam kong malakas ako sa Kanya. Di man Niya binibigay ang lahat ng gusto ko, ok lang yun dahil better luck next time na lang. Ahahahahaha!!

Hanggang kaya kong maalala, nagpapasalamat din ako sa lahat ng binigay Niya sa akin. Ang lahat ng kasiyahan at kalungkutan na naranasan at nararanasan ko ngayon. May mga bagay na MALAMANG hindi mo kaya sang-ayunan pero sigurado akong sasang-ayon ka sa paniniwala ko sa Kanya.

Sa punto ko ngayon, napansin kong napapaliko ako sa trace ng riles ng buhay ko. Nawawala ako sa pokus ika nga. Nawiwindang, “kumagulo” sabi nga ni Soleil. Pero di pa din ako napapagod kausapin Siya kahit alam kong minsan nawiwirduhan sakin ang nakakatabi ko sa bus. Kung anuman yung tumatakbo sa utak ko ngayon, alam kong alam na Niya yun at eto lang.. BAHALA NA ULIT SIYA SA AKIN.

Sa susunod na araw, sa susunod na kabanata ng buhay ko, wala pa rin sanang humpay ang pagsasalita ko mag-isa kahit nasa tricyle ako. Nais ko sanang kausapin Siya kahit hindi ko pa mashado marinig ang lahat ng sagot Niya.

AMEN.

"eto na yun!"

Ikaw ba ay kabilang sa mga taong naghihintay, nagaabang at naiinip paminsan-minsan? Yung tipong antagal mo na sa kolehiyo dahil kasama sa hobbies mo sa friendster ang magtagal sa kolehiyo. Yung tipong sobrang tinatamad at wala ka nang gana sa trabaho at hinihintay mo na lang na may bagong trabaho na dumating para sayo. Yung tipong sobrang ilang dekada ka nang walang ginagawa sa buhay mo kundi magpaka-tambay at naghihintay ka na lang na may bumagsak bigla na trabaho galing sa puno ng buko. Yung tipong antagal mo nang walang buhay pag-ibig at pakiramdam mo wala ka talaga sa listahan ni Santa na magkakaron ng boyfriend bago magtapos ang taon.

Tapos, sa haba-haba ng prosisyon, dun din pala ang punta mo, sa matagal mo nang hinihintay. Reality check ika nga ng butihin kong kaibigan, na dinugtungan ko na lang din ng sabihin kong.. totoo nga! Eto na yun.

Eto na yun! May bago nang trabaho na nagaabang para sa akin. Eto na yun! Magmamartsa na din ako sa PICC. Eto na yun! Makakapag-suot na din ako ng polo dahil magkakatrabaho na ko. Eto na yun! Magkaka boyfriend na ulit ako. Totoo nga! Eto na yun.

Pwede na nating sabihing, oo nga’t nag-aabang ako ng panahon na dadating ako sa estado na kung saan, masasabi ko sa sarili ko na “des es da moment” ni Erik Santos. Nung isang araw, nag reality check ako at nasabi ko sa sarili ko na eto na yung panahon na yun. Eto na yung panahon na kailangan kong humakbang sa isa pang level dahil tapos na at hindi na ako kailangan maghintay pa. At ang naramdaman ko? Pumitik ako.

Di ko napigilan dahil pucha! tao lang naman ako diba? Wala akong dapat pagsisihan sa akung anuman ang nagawa ko at kung anuman ang naging epekto sakin nito, wala din akong dapat ipaghinayang.

Sa mga dadating pang kabanata ng buhay ko na kung saan e, mararamdaman ko at bubulaga sakin ulit ang mga katagang “eto na yun”, nais ko sanang mapigilan kung ano man ang magawa ko sa mga minutong iyon. Hangad ko sana na matanggap ko na lang ng buong-buo kung anuman ang ibato sa akin ng tadhana ng buhay ko. Para naman hindi na ako mamroblema sa magiging epekto ng lahat ng ito. Sa dadating na magagandang bagay na naka plano na para sa akin, nais ko sanang matanggap na ang mga iyon ASAP para di na ako maghintay at mainip pa.

At para sayo, na naghihintay o nakaranas na ng “eto na yun!” moment, sana matanggap mo ng buong-buo ang lahat nang yon. At para sayo din ang aking huling paalala…

good luck.

Santa Claus sa Homeboy

42 days na lang at selebrasyon na, handaan, pasko na naman. Ambilis nang magdilim ngayon at lumalamig na ang simoy ng hangin pag gabi. Wala pa namang nangangaroling sa labas ng bahay pero may nakikita na akong mga Christmas lights na nakasabit sa labas ng bahay. May dambuhalang Christmas tree na nga pala sa town center, na para sa akin, hindi ito nakakatuwa pagmasdan. Nung bata pa lang ako, simpleng Barbie doll lang ang hinihingi ko masaya na ko. Pwede na rin ang luto-lutuan para kumpleto na ang pagdidiwang. Pero ngayon, hindi na ganon ka babaw ang hangad ko sa kapaskuhan. Iba na.

Kung talagang totoo si Santa Claus at, sana mainterview siya sa Homeboy o Sharon at itanong sakanya kung regalong pambata lang ba ang kaya niyang ibigay. O kung pati ba regalong pang matatanda pwede niyang i-itsa sa labas ng bahay niyo sa pasko. Sana din magbigay ng pabahay showcase o kumikitang pangkabuhayan si Santa Claus para di lang mga bata ang tatangkilik sa kanya. Baka pati si Boy Abunda yakapin siya sa tuwa.

Kakayanin kaya ng powers ni Santa ang magbigay ng boyfriend/girlfriend sa mga taong walang love life? Sana pwede.

O baka naman, kaya nga niya magbigay ng mga ganong kabigat na kahilingan pero sa isang kondisyon… Ikaw ang kukuha sa bahay niya. Minsan wala pang tao sa bahay nila dahil nga lumalakbay ang team Santa sa buong mundo para mag mall tour at guestings sa mga talk show. Pag sumwerte ka, andon nga si Santa sa bahay nila pero hindi mo pa rin maaring makuha ang regalo dahil napuyat si Santa at tatlong araw nang tulog. Wag na lang diba.

Sa panahong ngayon, kung ikaw yung tipong tao na hindi naniniwala kay Santa, malamang kanino ka pa hihiling ng regalong pampasko kundi sa magulang, mahal sa buhay o kanino pa? Edi sa Diyos. Rinding-rindi na siguro siya sa sankaterbang hiling ng mga tao na ultimo lucky number na pantaya sa lotto hiningi na sa Kanya.

Ako, sa totoo lang, hindi ko kailangan talaga ng materyal na bagay para matuwa ako sa pasko. Hindi ko naman talaga gusto ang pasko dahil malungkot na araw ito para sa akin. Sana lang, magkaroon na ako ng “contentment” sa buhay ko kahit sa napa kasimpleng takbo nito. Sana din, magkaroon na ng “contentment” sa buhay ang mga magulang ko kahit sa napaka kumplikadong takbo nito. Sana sa dadating na pasko, masabi ko man lang sa sarili ko na masaya ako.

Teka, mabalik nga tayo kay Santa. O sige, pwede kong kunin mismo sa bahay nila yung regalong hinihiling ko. Iwawaldas ko ang pera ko makuha ko lang yon. Pero kaya niya kaya ibigay ang napaka gaan pero mukhang mabigat kong hiling na world peace?

214

kayo na bahalang umintindi at umalala:

Field demo. Playground sa bene. Powder with water. Busmate. Batibot. MIRC. Kalabasa ni tin kaya nawala cellphone ko sa ATC. Pendong ni soleil. Parol contest. Eco week. #batch2002. @kC’yah. 14. stilnox. gradball. J&J. cheering. big Mcdo. Ralph’s party. Congo Grill.

Insocio. Duromine. Passenger Seat. NAIC. Man in the moon. San Mig. Erjohn bus. 8250. Mcdo-taft. kotse ni Harvey. The Legende. Baguio. Dark Beat. Barrel man. clumsy Gino. bar lapit sa AKIC. Chicken chicken. Fernando. World Trade. FX. Clinique Happy for Men. Kwentuhan. nail cutter. course cards. Chowking. Tas Trans bus. Cancer. Bob Ong. Binondo. Roxas Blvd. condo ni Jojay. Paotsin. Surprise despedida party. United Nations. I heart NY. Pizza Hut. heels. Marlboro Lights. -3. Mariah Carey. Boots ni Vin. Not so far. Subway. mapa ni rexarco. Yellow line. Statue of Liberty. Tacos. Sizzlers. fried chicken sa bulsa ni soky. bell boy. Jack Daniels. Singapore. Grad-wey-shun.

Cable Car. bakes. Rafs 77. Pansol. Zambales. Chikadee. Swimming. Garbage truck. Bahiling. Kapitan. salagubang. Kamote soup with noodles. Abra. Tanduay. henry. Love team. RB. Laki sa layaw ni jojay. Hell week namin ni soky. Amb. Manalo. sagot sa ilalim ng ilong. Follow da leader. Wari ng CSB chapter. MUNA. Thesis partner. Petron. COMELEC. Lolo.

CR. Starbucks. APAC. Canadian Embassy. Ruins. Black shoes. Zuma. Xmas party sa landco. German sausage. Silver na shorts. Playa calatagan. Rate yourself from 1-10. clubhouse sandwich. Mocha blends. Wifi. Xda buddy. Inhouse party. Baguio hits with poker. Mahiwaga. Aso sa st. Michaels. Yosi. Ginger spice. B69. valiums. Bahay ni noy. Hagdanan. Saturday fun machine. Small world. PR100. car wash sa pilar. Isaw. Red horse.

SATURDAY FUN MACHINE

May Saturday Fun Machine kaming sarili na ginagawa naming mga auxi tuwing sabado ng gabi pag retreat, pero ngayon ko lang nalaman (dahil nabasa ko sa libro ni Bob Ong) na may Saturday Fun Machine din pala sa channel 9 dati. Hindi ko alam kung ano ang meron sa Saturday Fun Machine sa TV noon pero sa amin, iba-ibang karakter ng tao ang ipapakita mo sa mga nanunuod. Pwede mong ipakita ang isang super hero, artista, principal, propesor o sino pa basta dapat maiintindihan ng mga nanunuod. Nakakatawa dapat.

Hindi ako mahilig sumali sa Saturday Fun Machine namin dahil wala naman akong maisip na karakter na mukhang bebenta sa mga tao. Dati kasi, kunwari ako yung na-rape na babae pero pinagbawal na, na gawin iyon dahil nga retreat. Minsan naman ako yung isa sa F4 (nung uso pa ang Meteor Garden). Hindi lumampas sa sampung beses (kung hindi ako nagkakamali) ko pa lang nagawa iyon. Pero bumenta, kahit ako natawa sa sarili ko.

Magkakagulo, pasiklaban ng powers (nakatunganga ka lang pag artista ka), tulakan, tawanan. Tapos dadating si tatay at papatulugin na kayo dahil ayaw niyang makita niyo na siya si Wolverine.

Madalas hindi na bumebenta mismo sa akin ang munting palabas naming yon dahil paulit-ulit at pare-pareho naman ang ginagawa at pinapakita. Pero minsan matatawa na lang ako kasi may lalabas bigla na katawa-tawang karakter na hindi ko naman kilala pero nakakatawa lang talaga. Yung tipong wala namang special powers, hindi naman artista pero yung paraan kung paano niya ipapakilala ang sarili niya, nakakatawa.

Sana nga may Saturday Fun Machine ulit na ipalabas sa TV kahit sa anong channel pa basta hindi cable (para mapanuod ng lahat ng tao). Pwede sa channel 7 para kahit sa mga bus na may TV pwede mapanuod. Channel 7 lang kasi ang pinapalabas sa TV ng mga bus dahil yon ang may pinaka-malinaw na reception. FYI lang. (Alam ko yon dahil nag ba-buss ako kaya wag ka nang kumontra!) Tapos kasali yung mga di kilalang tao at ipapakita nila kung sinong karakter sila. Dapat nakakatawa parin, sa madaling salita dapat kilala ang karakter na ipapakita nila. Shempre hindi mawawala si PGMA, si Tita Shawie, si Ate Guy, Zsa Zsa at ultimo si Ate V.

Kung ikaw ay bibigyan ng pagkakataong sumali sa palabas na yon, sinong karakter ang ipapakita mo? Wag kang magkakamaling si PGMA dahil nakakasawa na. Pwde pa siguro si Mike Enriquez dahil kahit papano, nakakatawa talaga siya. O kaya si Michael Fajatin, isang tulirong reporter ng channel 7. O sige na nga.. si Ate V na din.

Pwde rin siguro sumali doon si Gloria tapos gagayahin niya si Ate V. Malamang benta yon dahil pareho naman silang may nunal at may hawig ang iba nilang galaw. May tipong, “my brother is not a pig, he is a HORSE!” o kaya “bra-ta-tat..ta..TAT!” (ahahahahahahaha) O kaya si Korina Sanchez na gagayahin si Mel Tiangco! Ahahahahaha (pwede tumawa?)

Hindi talaga pwede malaos ang mga ganyang trip kung saan, nag-gagayahan ng tauhan sa palabas. Kahit kami-kami sa circle of friends ko, hindi pwedeng hindi masingit ang gayahan lalo na pag boring ang araw. Ultimo mga bakla sa stand-up comedy bars nakikigaya din para mas lalong katawa-tawa ang palabas. Minsan nga, ginaya ng isang bakla si Manny Pacquiao. Kumanta siya ng Ang Laban na Ito ay Para Sa’yo with matching kama-o. At nangalay ang panga ko sa kakatawa! Pramis, benta.

Basta dapat magka ganong palabas na sa TV at para mabawasan naman ang oras ko sa labas ng bahay.

Sana din madagdagan ng nakakatawang karakter sa Saturday Fun Machine namin sa retreat para mabawasan ang oras ko na nakatunganga.

~the end~

SHARING

Tuwing retreat, hindi mawalala ang usapang pamilya, pagmamahal, at ambisyon. Tuwing inuman, hindi mawawala ang usapang love life, samaan ng loob at kalungkutan. Tuwing kwentuhan, hindi mawawala ang usapang may tawanan, iyakan at murahan. Sa dina-daming beses na nakipagkwentuhan ako, mabibilang ko lang ata ang beses na sinambit ko ang usapang pamilya.

Ilang buwan na din na ganito ang “setup” ng aming pamilya. Nasa bording house tumutuloy ang kuya ko(malapit daw sa eskwelahan niya), busy sa pagpapagawa ng bahay ang tatay ko, sunod-sunod naman ang duty sa ospital ng nanay ko, at araw-araw naman akong wala sa bahay dahil sa trabaho, eskwela at iba pa. Nang bumalik ang tatay ko galing sa barko, isang beses pa lang ata kami kumain sa labas. Father’s day yon kung hindi ako nagkakamali. Ngayon, nagbabalak na ulit sumakay sa barko si daddy. Ngayon, bilang na lang sa isang kamay kung ilang beses kami kumain at nagsimba ng sabay-sabay. Minsan, di ko mapigilan malungkot. Isang umaga, katok ng katok ang nanay ko sa pintuan ng kwarto ko. Irirtang-irita ako dahil akala ko ginigising lang ako, yun pala nagpapatulong. Bantayan ko daw tatay ko dahil nahihilo, di makabangon……. Nang malaman kong may sakit ang tatay ko, nagkataon ding nagkasabay kaming kumain ng hapunan (wala ang kuya ko shempre). Dun ko napansin na matanda na nga talaga ang nanay at tatay ko. “Shet, andami na niyang putting buhok!” Matagal-tagal na ngang di ko sila napagmamasdan at nagulat ako sa itsura nila. Dun nag “sink-in” sakin na madami nang bagay ang dumaan..lumipas..at nagbago sa amin. Matanda na sila mommy at daddy, paano yan?

Di pa kaya ng sweldo ko na suportahan ang aming gastusin, di pa tapos sa kolehiyo ang kuya ko, marami pang luho ang pamilya ko na di pa natatanggal sa sistema namin. Paano yan kung di na kaya magbanat ng buto ang mga magulang ko? Saan kami pupulutin ng kuya ko.. sa kangkungan? (shiets) Pakiramdam ko kasi, patagal-ng-patagal, nagiging “fragile” na ang mga magulang ko. Pakiramdam ko, d sila pwede magpagod dahil baka magkasakit sila bigla. Nakakatakot kaya yon!

Kung tatanungin ako, wala nang ibang isyu sa buhay ko ngayon kundi ang katayuan ng pamilya ko. Malungkot e. Dati-rati, sumasabay pa akong magsimba kasama nanay ko, ngayon hindi na talaga. Dati-rati, sumasabay akong kumain sa tatay ko, ngayon hindi na talaga. Dati-rati, nakikipagtalo pa ako sa mga tao sa bahay sa kung anong palabas sa TV ang papanuodin namin, ngayon hindi na talaga. Sa dami kong ginagawa, di ko namamalayan madami akong nakakaligtaan sa buhay ko.

Pare, namimiss ko na ata sila…

World Cup vis-à-vis the United Nations

My officemate once asked me if what’s my team in World Cup, I was baffled because I was never a fan of such tournament. While scanning my friendster, one of my classmates (CDA people from college) posted an article made by Kofi Annan who is the Secretary General of United Nations. I thought it’s very inspiring especially for those from the diplomatic world.

At the United Nations, how we envy the World Cup

BY KOFI A. ANNAN 11 June 2006

YOU may wonder what a secretary general of the United Nations is doing writing about football. But in fact, the World Cup makes us at the United Nations green with envy. As the pinnacle of the only truly global game, played in every country by every race and religion, it is one of the few phenomena as universal as the United Nations. You could even say it’s more universal.

Fifa has 207 members; we have only 191. But there are far better reasons to be envious. First, the World Cup is an event in which everybody knows where their team stands, and what it did to get there. They know who scored and how and in what minute of the game; they know who missed the open goal; they know who saved the penalty.

I wish we had more of that sort of competition in the family of nations. Countries openly vying for the best standing in the table of respect for human rights, and trying to outdo one another in child survival rates or enrolment in secondary education. States parading their performance for all the world to see. Governments being held accountable for what actions led them to that result.

Second, the World Cup is an event that everybody on the planet loves talking about, dissecting what their team did right, and what it could have done differently — not to mention the other side’s team. People sitting in cafes anywhere from Buenos Aires to Beijing debate the finer points of games endlessly, revealing an intimate knowledge not only of their own national teams but of many of the others too, expressing themselves on the subject with as much clarity as passion.

Normally tongue-tied teenagers suddenly become eloquent, confident, and dazzlingly analytical experts. I wish we had more of that sort of conversation in the world at large. Citizens consumed by the topic of how their country could do better on the Human Development Index, or in reducing the amount of carbon emissions or the number of new HIV infections. Third, the World Cup is an event that takes place on a level playing field, where every country has a chance to participate on equal terms. Only two commodities matter in this game: talent and teamwork.

I wish we had more levellers like that in the global arena. Free and fair exchanges without the interference of subsidies, barriers or tariffs. Every country getting a real chance to field its strengths on the world stage. Fourth, the World Cup is an event that illustrates the benefits of cross-pollination between peoples and countries. More and more national teams now welcome coaches from other countries, who bring new ways of thinking and playing.

The same goes for the increasing number of players who, between World Cups, represent clubs away from home. They inject new qualities into their new team, grow from the experience, and are able to contribute even more to their home side when they return. In the process, they often become heroes in their adopted countries — helping to open hearts and broaden minds. I wish it were equally plain for all to see that human migration in general can create triple gains — for migrants, for their countries of origin and for the societies that receive them. That migrants not only build better lives for themselves and their families, but are also agents of development — economic, social and cultural — in the countries they go and work in, and in the homelands they inspire through newly won ideas and know-how when they return.

For any country, playing in the World Cup is a matter of profound national pride. For countries qualifying for the first time, such as my native Ghana, it is a badge of honour. For those who are doing so after years of adversity, such as Angola, it provides a sense of national renewal. And for those who are currently riven by conflict, like Ivory Coast, but whose World Cup team is a unique and powerful symbol of national unity, it inspires nothing less than the hope of national rebirth. Which brings me to what is perhaps most enviable of all for us at the United Nations: The World Cup is an event in which we actually see goals being reached. I’m not talking only about the goals that a country scores; I also mean the most important goal of all — being there, being part of the family of nations and peoples, celebrating our common humanity. I’ll try to remember that when Ghana plays Italy in Hannover on June 12. Of course, I can’t promise I’ll succeed.

Kofi A. Annan is Secretary General of the United Nations. This article first appeared in the International Herald Tribune

20060422

It’s Saturday evening and I chose to stay home and watch TV. I know I’ll get bored with watching TV but this movie changed my mood for the night. It’s all about planning your life ahead, losing your dream and letting go the things that were not meant for you. I have this feeling that I was planned to stay home and watch that movie for me to realize a lot of things that I don’t understand personally. It was a happy-ending story but I ended up crying. I cried because I felt the emotion of the lead character. I cried because I felt that my life was a bit similar to Stacey’s. I cried because I was moved.

I’m turning 21 this August, I graduated last year, I got a job a month later and now I have my own savings in my account. I’m single but not searching at the moment. I don’t know if I’m in the right path but I’m pretty sure that I’m still stable. I am looking forward for a better opportunity someday and I know that I should strive harder to get it.

Early this year, I’ve been in a transition stage of my life. God really challenged my strength and I must say that it was very arduous and all. I went through volatility. Beer again became my best bud as well as my other vices. I must say that, that was the hardest part of my story. However, He still helped me to survive. He gave me everything I needed, except one thing that I know was really not for me. I then learned that my whole life, I was just preparing myself for the best. Mistakes, rough moments that I underwent were all meant for me. The times that I thought it was the end of the world and all. The times that I thought I was the saddest person on earth. Those were the times that I thought I had to cry because the best thing I wanted is gone. But as a matter of fact, the best thing is just on its way.

Ironically, I even wanted to thank my boss for scolding me one time because that pushed me to work harder. Work harder means more money. Yahey! Ahahahaha!!

Someone asked me if what’s my top most priority at the moment. I said career. Yes, that’s right. I want to make more money for my future. And with that, I can pay somebody to make me happy. *wink

Isang Daan = Piso

Malaki na daw ang halaga ng cinco sentimos noon. Lalo naman ata ang sinkwenta pesos. Naalala ko sabi ni ermat, mahal na daw ang isang daang piso noon. Pero ngayon, parang piso na lang ang halaga nito. Paano pa kaya ang halaga ng isang-daan sa susunod na henerasyon? Di mo na namamalayan, papel na ang pambayad sa dyip at traysikel. At hindi na uso ang suklian na barya sa tindahan.

Sabi ko nga, parang kailan lang… limang piso lang busog ka na sa saba con yelo pang merienda. Parang kailan lang, dalawang piso lang ang pinambabayad sa pamasahe. Parang kailan lang, malutong na limang piso lang ang pinamimigay na pamasko sa mga inaanak.

Minsan nga pag nanunuod ako ng isang milyong pa premyo sa tv. Parang gusto kong sigawan iyong host na.. HOI! HINDI NA UUBRA ANG ISANG MILYON NIYO! Parang.. “helloooooo? 1 million is like… whaaaat-evr!” ahahaha. (joke lang!) Diba? Diba? Diba? Antagal na ng isang milyon na yan e.. sana naman gawin na nilang isang milyon at tatlong piso ang premyo para mas exciting! Pero oo na.. sige na, saan ka nga naman dudukot pandagdag sa isang milyon e ang hirap hirap na nga ng buhay ngayon.. Pero, pucha!! Bakit ka ba nakekealam?!

Naku, siguradong daan-daang libo na ang tuition fee ng kolehiyo pagdating ng panahon! Kaya nga sabi ko sa nanay ko, pag ako nagka-anak, pang tatlong taon lang ng kurso at sa public iskul ko lang siya papaaralin noh! Hindi pepwede sa akin ang masteral o trimester na unibersidad! Naku naku naku! Huwag siyang maluho baka gusto niya wag ko na siya paaralin! Ahahaha joke lang ulit.

Sabi nga ng ka-opisina ko.. “naku mam! 1.5million lang po! Murang mura na po iyon..” eh.. (ano kamo?) murang-mura? E kamuntikan na ngang mapamura iyong kliyente sa presyo e. ahahahaha!

Ganoon nga talaga ang panahon. Habang tumatagal, nagmamahal ang pamumuhay ng mga tao. Pero, ganoon pa din ang presyo ng sweldo sa trabaho. Badtrip.

Un lang.

.....

Ano na ba balita sa radyo at tv? Ang una kong nabalitaan, nag diklara ng “State of Emergency” si PGMA tapos ang sunod ko nang nabalitaan sa nanay ko, bakla daw si Rustom. Aba! Aba! Aba! Teka… May koneksyon ba ang dalawang balita na nakuha ko? Ahahaha biro lang.

Nakatanggap ako ng text nung isang araw, 13days daw pagtapos manalo si Pacquiao, nagka stampede sa ULTRA. 13days ulit, nagka-landslide naman sa Leyte. At pagtapos ng 13days ulit, BAKLA SI RUSTOM! Huwaaaat? (patay tayo jan!) biro lang.. peace tayo Carmina! Ahahaha labo……


International Women’s Month ang buwan ng Marso. E ano ngayon? Wala man lang party.. hasel!

Magyabang Ka Hangga’t Gusto Mo!!

Anong masarap gawin para sayo? Matulog, kumain, manuod ng tv, humilata, makipag-inuman, magyosi, magbasa ng libro, maligo, makipag-kwentuhan, o makipag-lampungan? Hindi ba sumagi sa isip mo na masarap din makipag-yabangan?

Yun bang nagkasama-sama kayo ng mga kaibigan mo tapos may bagong balita tungkol sayo na puwedeng-puwede mo ipagyabang.. Pero siguraduhin mong may katuturan para hindi ka matabla ng mga kasama mo. Na kulang na lang e, ipaskil mo sa noo mo na: “MAY IPAGYAYABANG AKO!” yehey..

Ansarap magyabang lalo na kung pinag-hirapan mo talaga tapos kahit anong sabihin nila, paniwalang-paniwala ka sa sarili mo na umangat ka kahit papano. Hwag mo akong masamain pero totoo naman diba? Kung wala kang yabang, korny ka na masyado! Magisip-isip ka na dahil anong petsa na, wala pa ding bago. (Wag mo lang sobrahan ang yabang mo, utang na loob.)

Bago… Bagong napuntahang lugar, bagong napag-aralan, bagong trabaho, bagong nasulat na kanta/tula/artikulo, bagong naipundar.. sa madaling salita, bagong naabot! Kuha mo na?

(Hindi ko na sinama yung mga bagong bagay na walang kakwenta-kwenta.)

Ganito na lang, naranasan mo na ba na may graded recitation sa klase, tapos may tanong ang masungit na hindi naman kagandahan/kagwapuhan mong titser tapos… NASAGOT MO!!! (Lakasssssss) tapos sabay hiyaw ng mga kaklase mo dahil ikaw lang ang may-alam ng sagot. Ansarap magyabang at isampal sa mga kaklase mong matatalino at mahilig magdamot ng sagot na matalino ka at bobo sila sa mga panahon na iyon! Bwahahaha! O kaya, nakapasa ka sa exam na hirap na hirap ang iba sagutan. HANEP! Painom ka naman!

O diba, mga bagay na ganyan, sige lang at ipagyabang mo! Wala naman masama. Mga naabot na walang makaka-angkin na sinoman. Sayo lang, puwede din nilang maabot pero walang makakapantay ng pakiramdam na naramdaman mo sa mga oras na iyon.

Kung ikaw ang taong walang napagyayabang sa kahit anong kwentuhan, matulog ka na lang.

Ikaw ba ang taong o may kilala ka bang taong marami nang mapagyayabang o sabihin na nating, mataas-taas na ang naabot? Na pakiramdam mo, kahit anong gawin mo, lamang pa din siya ng isang paligo sayo. Naalala ko yung propesor ko noong kolehiyo. Sobrang nakakatakot magturo. Yung tipong, hindi ka puwede magpakita sa kanya kung wala kang alam sa subjek niya. Hindi mo siya puwede sumbatan dahil kahit anong pakikipagtalo, hindi ka talaga mananalo sa kanya. Galing! Sabi nga ng kaklase ko, may karapatan magtaray at manakot ang propesor naming iyon dahil talagang madami na siyang naabot sa buhay. Naabot na puwede ko, mo ding maabot.

Sabi ko nga sa sarili ko, pagnagkita kami ulit ng propesor kong iyon, dapat may ipagyayabang na ko. Para hindi niya isipin na nagtapos lang ako sa pag-aaral tapos wala lang. Dapat pag tinanong niya ako kung ano ang pinagkaka-abalahan ko, dapat may ma-isasagot ako na may katuturan. Ahahahaha!

E, ikaw?

Makuha Ka sa Tingin

Siguro naman nabalitaan niyo na ang nangyaring trahedya sa Ultra kaninang umaga. Stampede na pumatay ng maraming tao, teka… pumatay ng maraming matatandang babae pala. Nakakagulat, hindi natin akalain na aabot sa ganito kagrabe ang problema ng kahirapan sa bansa. Na may mga matatandang gusto pang makipagsapalaran sa mga matataong lugar at makipaglabanan sa siksikan, sa init at sa gutom para lang sa magandang kapalaran na wala namang kasiguraduhan. Ultimo mga sanggol dinala pa baka sakaling swerte hindi ba?

Hindi ko alam kung ano ang gusto palabasin ng kapalaran kung bakit ganito kalala ang pangyayari kanina. “God works in mysterious ways” ika nga. Ano kaya ang gusto palabasin sa atin ng Diyos? Sabi nga ni Sharon Cuneta, “ilang wake up calls pa ba ang kailangan natin?” TAMA! Naisip at natanong mo din ba yun sa sarili mo? Kung gaano kasaya ang pagkapanalo ni Manny Pacquiao sa boxing, ganoon din kalungkot ang pagkamatay ng mga tao sa stampede. Pero ano-pa-man, naging saksi ang media sa pakikiramay ng mga nakararami sa mga naagrabyado. Maniwala man kayo o hindi, nabubuklod lang daw ulit ang isang watak-watak na pamilya pag may sumulpot na malaking problema/trahedya sa kanila. Nakakalungkot isipin pero ito na nga ang epekto ng realidad na ating ginagalawan.

Ngayon, naniniwala na ko na kung gaano kabigat o kagrabe ang problema/trahedya na nakatapat sayo.. ganoon din kagrabe ang kamalian na kailangan baguhin sa buhay mo. Teka, naiintindihan mo ba? Ahahahaha. Ganito na lang, halimbawa na nga lang na sobrang lala na ang away ng inyong pamilya yung tipong halos hindi na kayo mapagsama-sama kahit ano pang pagtitipon-tipon ang gawin niyo.. nang biglang namatay ang isa sa kapamilya niyo. At dahil dito, nanaig ang pagiging magkakadugo ninyo at nagkabuklod-buklod na kayo ulit…O kaya, dahil sa napakatamad mong estudyante na wala ka na atang balak magtapos ng pag-aaral. Tapos sa sobrang konsumisyon sayo ng tatay mo dahil hindi ka na makuha sa ano pang pagalit o pagtatampo, bigla siyang naatake sa puso. At dahil don, natauhan ka at minabuti mo nang tapusin ang pag-aaral mo.

Kuha mo na?

Kung sa eskwelahan pa, kung hindi ka makuwa sa tingin ng titser mo dahil sa kaingayan at pagbubulabog mo... mapipilitan siyang palabasin ka sa room ninyo. Ganoon din siguro ang Diyos sa aking paniniwala. Na kung hindi ako/ikaw/tayo makuha sa isang simpleng hudyat ng Diyos na kailangan nating ituwid ang ating pagkakamaling nagawa sa buhay, mapipilitan siyang gumawa ng paraan na lalo tayong masasaktan/mahihirapan para lang maging malinaw sa atin na wala na sa tamang direksyon ang ating napupuntahan. Nasasayo na lang siguro iyon kung paano mo iintindihin ang mga pahiwatig Niya sa iyo.

Mabalik tayo sa nangyari na stampede sa Ultra… Maghihintay pa kaya tayo na mangyari sa atin o sa mga kababayan natin ang mas-malalang trahedya? At para sa kanya-kanyang buhay, maghihintay ka pa bang may mangyaring trahedya sa buhay mo bago ka mamumulat sa katotohanan na mali na ang landas na dinadaanan mo?

PITIK

Para sa mga taong hindi marunong magpahalaga ng mga nagmamahal sa kanila. Para sa mga anak na minumura mga magulang nila. Para sa mga walang modo. Para sa mga boss na kung magbigay ng deadline sa empleyado e parang wala nang bukas. Para sa mga nanay na pinamimigay ang mga anak. Para sa mga nagtatapon ng salapi at akala yata nila natatae ang pera. Para sa mga matapobre na kala mo naman kagandahan. Para sa mga sadista. Para sa mga swapang sa sagot sa exam. Para sa mga walang awang mga professor. Para sa mga manhid at hindi marunong makiramdam sa nararamdaman ng ibang tao. Para sa mga hindi nag-iisip at nung nagpasabog ng kabobohan ang Diyos e, nasalo nila lahat. Para sa mga walang ka-kwenta-kwentang boyfriend/girlfriend. Para sa mga walang pakealam sa kinabukasan. Para sa mga ubod ng batugan. Para sa mga gago at kupal. Para sa mga manloloko. Para sa mga hindi nagbabayad ng utang. Para sa mga bastos. Para sa mga sinungaling. Para sa mga chismosa. Para sa mga mahilig manira ng puri. Para sa mga nangiiwan sa ere pag group project/report. Para sa mga napapabaya sa pag-aaral. Para sa mga hindi marunong tumanaw ng utang na loob. Para sa mga takaw-away. Para sa mga mayayabang. Para sa mga nangotngotong na pulis. Para sa mga babaerong tatay. Para sa mga malalanding kababaihan. Para sa mga hayok sa kababuyang gawain. Para sa mga mamamatay tao. Para sa mga rapist. Para sa mga walang pakealam sa bansa. Para sa mga snatcher ng cellphone at bag. Para sa mga druglords, para sa mga abusero. Para sa mga hacker ng account sa atm. Para sa mga pumapatay ng mga aso. Para sa inyo lahat ito…

Etong para sainyo…

_l_ pakamatay na lang kayo.. mgagago!

ONLI IN DA PILIPINS

"Paano mo malalaman kung dugong pinoy ang pinagtanungan mo ng direksyon? Sagot, kapag may kasamang nguso sa pagturo ng kanan o kaliwa."

Hindi mo naman maikakaila ang mga magaganda, di maganda at lalong-lalo na ang mga nakakatawang kwento na sa pilipinas mo lang naman matatagpuan.

1. Sino nagsabing ang gamot sa sprain ng ankle ay para doon lang? Hindi yata! Puwede rin ito gamitin para mapatawa mo ang sarili mo ng higit sa limang sigundo.

2. Sino may sabing ang kape ay iniinom lang? Hindi yata! Puwede mo din itong ihalo sa kanin para sa katakam-takam na umagahan.

3. Sino may sabing sa umaga lang tumitilaok ang manok? Hindi yata! Kahit hapon o gabi puwedeng puwede pa rin sila magbanta.

4. Sino may sabing kadiri ang palaka? Oo nga.. nandun na ko. Pero alam niyo bang puwede din itong kainin?

5. Sino may sabing mahilig mag-aksaya ng pagkain ang mga pinoy? Aaaah.. mali kayo don! Dahil ultimo kasuluk-sulukan, kasingit-singitan ng bahagi ng katawan ng manok ay napapakinabangan.

6. Teka, bakit mo pinansusulat yang pentelpen mo? Puwede rin yan amuyin at singhutin.. teka, akin na……

7. Sinong nagsabing masyadong maraming mahirap sa pilipinas? Di yata! Kahit sino dito may cellphone! Kala mo ha…

8. Sino may sabing bastos ang mga pinoy? Hindi yata! Kahit galit nga, malambing pa din. Tanong mo sa mga ilonggo..

9. Teka, bakit niyo tinatapon ang nasirang plastic balloon? Puwede pa yan gawing bebol gam.

10. Tska, bakit wala masyadong binebentang trench coat dito sa atin? Puwede mo din naman ito gamitin pang porma kahit mainit. Ahahahahahahaha

11. Wala na ba kayong pampulutan? Asusena puwede.

12. Natatakot ka bang mahuli na nanay mo na nagyoyosi ka? Natatakot ka bang mangamoy usok ang daliri mo? Gamitan mo ng straw ang yosi tuwing hihithit ka para di mo mahawakan.

13. Napapaitan ka ba sa redhorse? Narinig mo na ba na ang extra joss ay puwede mong ihalo dito para matamis ang lasa ng beer mo?

14. Paikutin mo ang takbo ng relos mo. Gawin mong isang oras, pabalik. Kasi pag sinabing 9:00am ang meeting, 10:00am talaga iyon! Tanga!

15. Lampas labing-walong gulang ka na ba? Ok lang yan, nandiyan pa naman si mommy para bigyan ka ng allowance.

Parang Kailan Lang

Naghihintay ako ng tricycle sa may kanto nang hindi ko inaasahang makita ko si Ate Lina. Siya lang naman ang nag-alaga sa akin ng 19 na taon. Grabe no? Hindi ko akalaing matatapos din yun at makikita ko siya na may inaalagaan nang ibang tao. Hindi ko kinaya nang marinig kong tawagin siyang “yaya” ng bagets na kasama niya. Naaalala ko pa dati, ayaw ng nanay kong tawagin siyang yaya dahil ate daw dapat ang turing ko sa kanya. Hindi ko alam kung dahil pagod lang ako at ganon na lang ang lungkot na naramdaman ko sa mga minutong iyon. Sa haba ng pila sa terminal ng tricyle, ilang beses niya akong binalikan sa pwesto ko para kamustahin. Hindi mo maikakaila ang tuwa sa kanyang mga mata ng sabihin kong may trabaho na ko. “Grabe parang kailan lang…” iyon ang huli niyang sinabi sa akin. Gusto ko pa sanang ikwento sa kanya ang mga bagong nangyari sa akin simula nang umalis siya sa bahay namin. Gusto ko pa nga sana siyang yayain makipag-inuman pero mukha namang hindi na puwede.

Panahon nga naman… ka’y bilis kung lumipas. Hindi mo na mamamalayan na may mga bagay na dumaan sa buhay mo ng ganon na lamang kabilis. Isang iglap lang, nagbago na.

Parang yung kasama ko kanina, parang kailan lang… ngayon parang wala nang nangyari. Naaalala ko pa dati, sa mga panahong ganito masaya pa kami non habang naglalakad nang magkahawak ang kamay. Ngayon, hindi na. Magkasama kami pero hindi na kami magkadikit maglakad. Parang kailan lang, hinahatid niya pa ako pauwi pero ngayon mag-isa na lang akong nakapila sa terminal ng tricyle.

Parang kailan lang, at papalitan ko na naman ang kalendaryo na nakasabit sa dingding ng kwarto ko. Parang kailan lang, bente uno na ko sa susunod kong kaarawan. Hindi na daw ako teenager sabi ni mommy. (ahahaha badtrip!)

Parang kailan lang, hindi na libro ang dala ko pag-umuuwi ako kundi ang blazer kong itim na ginagamit ko sa opisina. Naaalala ko pa dati, pabigat ng pabigat ang mga libro na binibitbit ko dahil naging madalas na ang pagbabasa sa aking kurso.

Talaga nga namang “time flies” ika nga. Nakakatawa pero hindi nakakatuwa paminsan. Nakakapanghinayang pero para sa akin mas nakakalungkot………

Paano Lang... Diba?

Paano kung ang pinakagusto mong trabaho ay biglang nawala sayo. Paano kung ikaw ang tinanghal na panalo sa paligsahan na hindi mo naman pinaghirapan. Paano kung nanalo ka sa lotto pero hindi naman pala talaga. Paano kung nakulong ka pero wala ka namang kasalanan. Paano kung pinagbintangan ka sa gawaing hindi mo naman talaga ginawa. Paano kung ang pinaka-ayaw mong tao ang magliligtas sayo sa kapahamakan. Paano kung ang pinakamamahal mong tao sa matagal na panahon, bigla mong naisip iwasan dahil ayaw mo na pala. Paano kung ang pinaka-magandang babae sa pinagtatrabahuan mo, masama pala ang ugali. Paano kung nagkagusto ka sa kaibigan ng ka-relasyon mo na hindi mo sinasadya. Paano kung bigla kayong naghirap sa buhay. Paano kung biglang nawala sayo ang taong espesyal sa buhay mo. Paano kung, inagaw ng bestfriend mo yung syota mo. Paano kung biglang namatay yung nanay mo sa kalagitnaan ng iyong pagiging dependent. Paano kung hindi na pala kayo magkikita ng kaklase mo na crush na crush mo dahil umalis na pala siya ng bansa. Paano kung nahulog ang loob mo sa isangt taong, hindi mo akalaing magiging kayo. Paano kung namatay na ang girlfriend mo o boyfriend. Paano kung bigla kang naaksidente at napinsala ang isa sa bahagi ng katawan mo. Paano kung bigla kang nabulag, nabingi o nagiging pipi. Paano kung pag-uwi mo, naabutan mong nasusunog ang mala-mansyo niyong bahay. Paano kung nalaglag ang pinaka-una mong baby.


Paano kung pag-gising mo, biglang nag-iba na takbo ng mundo at ihip ng hangin. Paano kung huli na pala ang lahat tsaka ka lang nagsisi. Paano kung, wala ka nang magawa para ibalik ang dati?

Opisina

Hindi ko na alam gagawin ko dito sa opisina. Anlungkot lungkot. Ako ang pinaka-unang dumating sa kwarto, ako na nagbukas ng ilaw, computer at ng aircon. Kulang na lang ako na mag walis dito at magtapon ng basura para kumpleto na. Naka-sara pa ang local phones at ang local connection ng internet kaya naman minabuti ko nang umakyat sa pangatlong palapag para tanungin kung ano ang puwede kong gawin para mabuksan lahat ng koneksyon sa kwarto ng Playa Calatagan department. Pag minamalas ka nga naman, naapakan ko pa ang paa ng head ng security dito sa office. "ARAY!" ay… "sori po.. Sino po ba dito si Ms. Myrna?" "AKO!"

Ganon ba talaga pag bagong empleyado ka at sinusungitan ka ng karamihan? Pinaguusapan at sinusundan sundan ng mga mata sa paligid? Naiiyak na ko seryoso, para akong nag america mag-isa, anlapit lang ng pinagtatrabahuan ko pero parang anlayo-layo. "So near yet so far" ika nga… oo nga at may trabaho na ko sa wakas, alam naman ninyo kung gaano ko ginusto magtrabaho pero mas masaya pala talaga sa eskwelahan. Yun bang, kung kailan ko gusto umalis, at umuwi magagawa ko. Iskul bukol ba kung baga. Hindi na nga ako nakakain ng tanghalian kahapon dahil wala akong kasama at nawalan na lang talaga ako ng gana. Masyado na ba akong nagmumukhang kawawa sa mga sinasabi ko o hindi naman? Pero wag ka, bago ang suot kong polo at blazer ngayon. Dinaan na lang sa bagong damit para pampalubag loob diba?

Limang minuto bago mag 8:30 ng umaga ako dumating dito. At wala akong hinihintay na oras kundi ang mag 5:30pm para makauwi na ko sa mundo ko. Nagbaon na ko ng sandwich para naman hindi na ko maghahanap ng kasama kumain ng tanghalian, merienda at kung ano-ano pa. Naiinis ako… anim na buwan pa akong magiging ganito. Iniisip ko na kung kailan kaya ako puwede chumempo at mag reresign na ko talaga! Badtrip! Nasa harapan ko pa yung malahiganteng aircon at jusko, ikaw na ang pinaka lamigin na tao sa balat ng lupa… umiyak ka na lang. (ahahahaha)

Haaaay buhay, pag may ligaya dapat talaga magsakripisyo ka muna……

SANA

Wala na kong pera, wala akong bagong cellphone, hindi ako makabili ng i-pod at lalo namang hanggang pangarap ko na lang ata ang magkaroon ng palmtop. Wala pa akong trabaho dahil masyado akong pihikan sa binibigay sa akin. Masyado naman kasing mahirap yung ibang exam na binibigay sa akin ng mga demonyong yun. May mga bagay din na mahalaga sa akin na nawala na din na hindi ko naman alam kung ano ba talaga kuya. Parang bigla na lang ako naiwan na hanggang ngayon pinipilit ko nang tanggapin. Gusto ko na din sanang tumira sa ibang bahay para maranasan kong magsarili pero paano naman kaya yun e palamunin lang naman ako hanggang ngayon. Wala na kong ginawa sa buhay ko kundi ang mangarap ng mas maganda o mas mabuting kung-anuman. Hindi na ako mapakali, hindi na ko makatulog ng maayos (jusko sana makatulog ako mamaya kaagad.) Hindi ko alam kung ano gagawin ko sa buhay ko, parang bigla ako nawala sa diwa at lagi na lang ako nananaginip ng gising. Sana nga panaginip na lang lahat ng nangyayari sa akin. Minsan nga naman at minamalas ka tapos bigla na lang pag-gising mo, pasan mo na pala ang mundo. Puro na lang ako sana, sana, sana at hindi na ko natigil sa kaka-sana. Hindi na ko nakuntento sa buhay ko, hindi na ko natuwa sa kung ano ang narating ko. Kung puwede lang sana i-dikta kung ano ang puwedeng kalabasan ng buhay ko, sana matagal ko ‘tong ginawa.

…sana maging masaya na lang ako kung ano ang meron ako. Nagpasalamat na lang sana ako nang nakatapos na ko sa pag-aaral. Sana nagpasalamat na lang ako na may mga kaibigan pa ako at hindi pa ko naghihirap makahanap ng pera pang-gimik kahit wala akong trabaho. Pinasalamatan ko na lang din sana ang mga taong nanakit ng damdamin ko at dahil sa kanila, naging mas lumalim ang pagiisip ko. Utang na loob, sana tantanan na ko ng utak kong pasaway sa kaka-isip na kung ano anong walang kabuluhan. At sana isang araw, matawa na lang ako at sabihin kong, “hay salamat… nakuntento na din ako..”

Never-Never Land

Have you ever wondered of your dream house, dream life or dream boy/girl or, have you ever had standards for everything? Was perfection a noun or an adjective to you for that matter?

When I was a kid, I thought that I can find nirvana, utopia, seventh heaven or whatever you call it. I thought that I can reach that state by playing Barbie dolls and “luto-lutuan.” But everything turned into a deeper theory when I turned 10. That was when I doubted of peter pan and tinkerbell. My level of satisfaction elevates from Barbie dolls to French fries and my la-la land wasn’t that superficial since then. Eventually, my dream started to create perfect people, house and life that I should live when time comes. I had disappointments and that was when I learned to criticize, to discriminate. From then on, my dream-land detached itself from me and distance expanded continuously. Things were never great but fine, people were never excellent but satisfactory. Should I blame my parents or should I blame my stupidity? And this stupidity allowed me to experience frustrations, rejections and failures just to reach “my perfection.”

When I became older, perfection attached to fiction. I realized that there’s no perfect person; house or life that I should look up to. Peter Pan and Tinkerbell were not real! Everything was already made perfect for me. Imperfection needs respect, it creates beauty and beauty satisfies my level of quality. Perfect something will never be possible in the real world. Appreciation comes from within not from anything else or standards, whatsoever. And that concludes…. that I was never been to never-never land…but rather, real world has its own land which I must call, my own hurly burly wonderland.

Maling Akala

Iilan ang mga kaibigan at kakilala ko na nauna na sa akin makapagtapos ng pag-aaral. Iilan ang nakahanap kaagad ng pagkakakitaan pero mas lamang ang piniling mamahinga muna ng isang buwan, dalawa hanggang sa di na namamalayang matagal-tagal na din pala silang namamahinga. Sabi ko non, pag ako nagtapos… gusto ko magtrabaho agad. Hindi naman siguro ganon kahirap yun di ba? Sabi nila… “welcome to the real world” na daw. Ibig sabihin ba nila hindi makatotohanan ang mundo ko dati? Ang alam ko kasi hindi kathang-isip ang maghirap para makatapos. Ayaw ko talaga magpatalo pero totoo naman hindi ba?

Ngayon…. araw araw na akong balisa dahil hindi ko pa din alam kung kailan ako makakahanap ng trabaho. Nahihiya na ako sa nanay ko dahil inaraw araw ko ang paghingi ng pera. Masyado ata akong pihikan at ang alam ko, nand’yan lang ang oportunidad na naghihintay sa akin. Sabi ko kasi, kung yun talaga… yun nay un! Kahit ilang beses kong tabuyin, lalapit at lalapit lang ulit iyon. Hindi pala... “one is enough two is too much” ika nga. Masyado din ata akong nagpapa-apekto sa mapaghusgang lipunan sa pagpili ng trabaho. Ito na nga ata ang sinasabi nilang totoong mundo. Yung bang, hindi mo alam kung ano ang sagot sa lahat. Yung bang, hindi lahat nadadaan na lang sa ngiti at inom. Yung bang, seryoso na talaga ang kwento ng buhay. E kung ito na nga yun… mas mahirap pala ito sa inaakala ko.

Akala ko kasi madali lang ang buhay……….

May Pagkakaiba

Kunwari may makita kang sobrang gandang babae. Sexy! At ang buhok, ang gandaaa, ang soft, ang dulaaaas.. parang nagpa salon. Pero tatlo lang ang daliri. Anong gagawin mo? E paano kung may lumapit sayo na kagwapuhan naman talaga at lalakeng lalake kung makatindig pero mas mataas at mas matinis pa ang boses sayo. Eto na lang, kunwari nagtapat na ng pagmamahal ang crush mo. Tapos sinabi mong mahal mo na din siya. Sa sobrang tuwa niya, biglang lumobo yung uhog sa ilong niya. Nalaman mong, ganon pala siya pag natutuwa. Inuuhog. O sige, paano na lang kung ang girlfriend mo, gahaman kung tubuan ng buhok sa mukha. Bigote kung bigote, balbas kung balbas sa kapal. Anong gagawin mo?

Kunwari na lang, yung kinaiinisan mong mukha sa klase niyo ay may pinakamagandang boses pala sa eskwela. E paano kung ang lalakeng nawili ka nang tabuyin ay maging isang sikat na modelo sa industruya? Paano na lang kung ang inaapi niyong tao sa grupo ay ang maging isa sa milyonaryo sa bansa? E ang lalampa-lampa na bata sa lugar ninyo nung unang araw ay siyang isa sa mga magagaling na senador sa Pilipinas? Anong gagawin mo?

E kamusta naman ang mga taong tulog mantika ang hilig at ang gahaman uminom pero hindi uso ang mga salitang “lashing na ko tsong…” Kamusta din ang mga taong tinatawag na couch potato sa weekends pero buhay kalabaw sa trabaho pag weekdays?

Laging may pambawi hindi ba? Dahil lahat ng tao sa mundo may pagkakaiba. Walang perpekto ika nga. May mga taong kakaiba o kalabuan sa kinagawian mo. May mga bagay naman na iba sayo pero natural na sa karamihan. Sa ayaw at gusto mo, kailangan mong matanggap ang kahinaan at kaibahan ng iba sayo. Ngayon, kung pasaway ka hindi mo kaya, respetuhin mo dahil hindi lahat ng tao….

Kagaya mo.

TAMA?

Naiinis ako, lagi na lang itlog ulam ko sa umaga. Ahahahaha tapos hindi pa maayos yung pagkaluto. Ano ba yan! Naiinis din ako kasi hindi ko alam kung GLOBE o SUN ang gagamitin kung simcard nang pangmatagalan. Naiirita din ako sa boses ng katulong namin. Nabibwiset din ako kasi ang bagal bagal ng dial up ko dito sa bahay. Haaaay buhay.. Minsan ang sarap mamroblema, na kahit simpleng bagay lang ay pinagtutuunan ko pa nang pansin para problemahin.

Pero, eto… seryoso.

Namomroblema ako kung paano ko pagkakasya-kasyahin ang pera ko dahil wala na naman akong allowance. Hindi na ko natutuwa sa buhay tambay. Hindi ko na alam kung kailan ako makakahanap ng trabahong para sakin talaga. Iniisip ko palang, napapakunot na ko ng nuo lalo na pag tungkol sa pangmatagalang kabuhayan na ang pinag-uusapan. Dagdagan mo pa ng mga obligasyon na matagal-tagal ko nang nasimulan.

Minsan nga, ang sarap talaga idaan na lang sa inom ang lahat. Tapos may hihirit na, “alam niyo, patagal ng patagal… nagiging seryoso na talaga ang mga problemang dumadating sa atin… na mahihirapan kang lutasin.”

(Oo, tama ka don! Inom pa tayo diyan……..)

E paano pa kaya ang mga problema ng mga magulang natin noh?

Sana, parang mathematical equation na lang lahat ng problema para pag alam mo ang ang formula, alam mo na agad ang sagot. O kaya, sana nadadaan na lang sa ngiti lahat para lahat tayo masaya. Pero hindi e… nakakainis noh? Ahahahaha

Hindi nga talaga patas ang laban ng buhay. Kahit anong gawin mo, may problema’t problema pa din. Sabi nila simple lang daw ang buhay pero pag inisip mo nang pangmatagalan, kumplikado din pala ano? Pero, gaya nga ng sinasabi sa komersyal… BILOG ANG MUNDO! Pagkatapos ng problema, may tagumpay din naman sa huli. Tapos problema ulit. Patay tayo diyan!

Alam niyo, matagal ko nang naisip ito e. Pagbigyan niyo na lang ako. Na… pag walang kasawian, paghihirap o kabiguan.. hindi natin malalasap ang sarap ng tagumpay. Kapag walang problema at lahat nadadaan na lang sa ngiti, hindi kailanman magkakaroon nang pagkakataong magsikap at pagtatiyaga.

Tama?

aLapaap

Araw ng linggo ngaun, naisip ko... baka sakaling mapagod ang mga tao mamroblema at mamahinga naman kahit saglit. Mamahinga sa napakagulong mundo na nakabalot sa atin. Kahit anong gawin ko, balisa pa din. Hanggang maisipan kong humiga ng ilang minuto. Wow! Ang sarap. Parang gusto ko nang matulog dahil iyon lang naman ang panahong tahimik at walang akong iniisip. Matagal tagal na ata nang maramdaman ko ang ganito. O sabihin na nating, hindi pa din ito ang hinahanap ko. Nakakapraning, baka hanggang sa panaginip ko… ang kaguluhan sa bahay, sa pagibig, sa pamilya, sa pera at kung saan-saan ang makita ko.

Kasabay ng aking pagmumuni-muni, bigla ko nang naisip ilang linggo ko na nga palang nararanasan ang buhay tambay at palamunin. Tapos na ang paghihirap sa eskwela at paghihirap na sa paghahanap ng trabaho ang kailangan kong atupagin. Ang walang kamatayang pag jo-job hunting sa internet at sa lupalop ng metro manila. Iniisip ko nga lang, nakakapagod na. Labo-labo din ang plano ko kung saan ako pupunta o anong gagawin ko kinabukasan o bukas makalawa. At ang allowance? Naku! Wag na nating pag-usapan.

At kung sakaling magkatrabaho kaagad, paano ko kaya sisimulan pagkasya-kasyahin ang pera ko sa pang-araw araw at dagdag na dito ang luho at tulong ko sa bahay. Paano ko naman kaya pagsasabayin ang obligasyon at responsibilidad ko na aking nasimulan? Pwede na kayong magtaka kung saan ko nahuhugot ang mga problemang kinakaharap ko sa kasalukuyan. Uulitin ko…. ang kaguluhan sa bahay, sa pagibig, sa pamilya, sa pera at kung saan-saan . Pero huwag niyo nang isipin. Isipin niyo na lang ang init ng ulo ko. Hindi ko din alam kung saan ako huhugot ng lakas at pag-aasa sa mga bagay na gumugulo sa akin. Pakiramdam ko, nang nagpasabog ang Diyos ng problema, nasalo ko lahat sa araw na ito.

Hindi pa din ata panahon na maranasan ko ang matagal ko nang gustong balikan at maranasan...

Ang alapaap.

Teleserye ng Totoong Buhay vs. Balitang Hindi Natutulog

Matagal tagal ko na ding binabale-wala ang national news. Hindi sa wala na akong oras o wala akong pake-alam. Nag-sasawa na lang siguro ako lalo na sa isyung impeachment para kay Gloria. Ang Gaza Withdrawal o ang Hurricane Katrina na lang ang binibigyan ko ng pansin at pinaguubusan ng oras para mabago naman. Minsan, minabuti ko na lang manuod ng tsismis kaysa sa balitang nakakasakit ng ulo. Ayoko na din makipag debate sa mga tao tungkol sa kaguluhan na hinaharap ng ating gobyerno. Natigil na din ang politika kahit sa panaginip ko. Sa wakas…

Nabawasan na ang mga problemang hindi ko dapat problemahin. Mas masarap pala manuod ng lumilipad na babae sa ere na naka bra at panty kaysa sa nagdedebateng grupo sa kamara. Mas masarap pala abangan ang kubang maraming manliligaw kaysa sa mga kongresmang nagbabatuhan ng mga papel. Di hamak naman na mas kapapana-panabik subaybayan ang mga housemates sa teleserye ng totoong buhay kaysa sa balitang hindi natutulog. Sa madaing salita, masaya pa lang magmaang-mangan na lamang sa mga pangyayari sa politika at manuod na lang ng mga walang kawenta-kwentang palabas.

Wala na akong pake-alam sa kanila. Bahala na sila kung mag-away away sila diyan araw araw. Basta ako, ayoko na pag-usapan ang politika. Mas importante na sa akin kung sino ang matatanggal kina Rico, Raqcuel at Franzen kaysa kung magtatagal pa ba si Gloria sa kapangyarihan.

Pero teka.. bakit nga ba naging pangunahing nang trabaho ng oposisyon simula ng panahon ni Erap ay ang pabagsakin ang pangulo?

"Pengeng Barya"

Ako ay isang estudyante ng isang eskwelahan sa Taft Avenue, Manila. Mausok, mapolusyon, maingay, madaming snatcher, madaming bagets, at syempre… hindi pwedeng mawala ang mga pulubi at taong grasa. Kung mabibilang lang ang mga batang pulubi na pumapalibot sa Taft Avenue, hindi na siguro ako magugulat kung sandamakmak ang resulta ng bilangan. Marami sila… seryoso.

Hindi din ligtas sa pagsasamantala ng mga malilibog na pasaway ang mga babaeng palaboy doon. Nakaka-awa sila, magugulat ka na lang na ang babaeng payat na namamalimos sa iyo ara-araw ay lobo na ang tyan kinabukasan. Buntis pala, na-rape ng lasenggero sa may kanto. Hindi rin maitatago ang pagkalulon sa pagsinghot ng rugby. Ano pa nga ba ang solusyon sa mahaba-habang tag-gutom? Rugby lang, mura pa at binebenta lang kung saan-saan. Masyadong “kasual-an” ang buhay ng mga batang palaboy/pulubi sa Taft. Kung baguhan ka lang sa lugar na iyon, sigurado akong malaking gulat ang mararanasan mo. Minsan nga, hinabol pa ng isang bata na may dalang dos-por-dos ang kaibigan ko. Ang dahilan? Ayaw kasi bigyan ng barya ang bata kaya ayun… NAG-AMOK! Uso din naman ang sindikato doon. Sabi ng iba, isang van daw ang nagdadala sa Taft ng mga batang pulubi. Hindi ko pa naman nasasaksihan pero wala din naman akong magagawa. Kung sino man ang magulang ng mga batang iyon, siya na lang sana ang namamalimos buong araw.

Patagal ng patagal, padami pa din ng padami ang mga batang pulubi saTaft. Matatawa ka na nga minsan sa estilo ng mga batang namamalimos. May isang beses, mag-isa akong nakatayo sa Chowking at may lumapit sa akin. Kumanta, kumanta.. sa hinaba-haba ng kanta niya.. isa lang naman ang pakay niya sa akin. Ag baryang ibibigay ko. Pasensya na pero hindi ako namimigay ng barya.

At pagtapos ng tatlong taon na pamamalagi sa Taft Avenue. Hindi ko na makikita ang batang kumakanta, ang batang kabarkada ng mga dragon sa Chowking, ang batang may dos-por-dos, ang batang nakatambay sa ilalim ng LRT. Ang batang may anak ding bata. At si Jenny (matandang-baby face).

Pero, kahit saan naman ako mamalagi… hindi pa din naman mawawala sa aking paningin ang mga batang nabubuhay sa barya ng lipunan.

Ang batang… namamalimos para sa buhay ng kanilang magulang.

Ang batang… barya ang kinabukasan.

My Precious

What is your “precious?” Let me guess…

25,000 worth cell phone?
Car?
Shades?
I-pod?
Your new built house?
Your wedding gown?
Picture of your special someone?
Laptop?
Flat screen TV?
DVD collection?
Favorite All Star CD?
Money?
Necklace from you boyfriend?
Or… hmmmm… your chuck taylor sneakers?

Do you want to know my precious?

Hint: She carried me for 8 months and took care of me for 1 month inside an incubator. She bought me a doll when I was 4. She enrolled me in a private school. She taught how to memorize the table of multiplication. She bought my first cell phone. She pays for my living. She holds my hand while sleeping. She takes care of me when I’m sick. She prays for me. She laughs on my jokes. She cries when she’s hurt. She takes a bath for the longest time. She buys anything I want. She supports my endeavors. She loves my good friends. She cooks the best spaghetti and fried chicken in the world.
She hates when I go home late. She hates when I get drunk. She hates my bad friends. She hates my habit of using the computer til midnight. She hates me when I’m “masungit.” She hates my moodiness. She hates my vices.

Nevertheless... She loves me for who I was and who I am today.

Answer?
My precious mother.

Pag-ibig

“Ang pag-ibig ganyan talaga…”
pagbago, masaya.

Pag-ibig sa asawa, sa bayan, sa subject, sa trabaho, sa bahay, sa cellphone, sa serbisyo, sa girlfriend/boyfriend, sa alagang hayop, sa idol, sa computer, sa bisyo, sa katabi… sa lahat. Pag-ibig na nakakapagpabago ng katayuan at nakaka-ginhawa. Pag-ibig na may paninigurado at karapat-dapat. Pag-ibig na kaaya-aya at maganda. Pag-ibig na masarap at sapat.

Pag-ibig na dating sigurado, sa una lang masarap pero ngayon, hindi na. Pag-ibig na nawalan ng gana, tyaga at ganda pero ngayon, pangit na.

Ilang araw, linggo, buwan at taon ka nang may pag-ibig? May nagbago ba o ganoon pa din and pakiramdam ng pag-ibig? Masaya at nakakainggit. Puwede mong ipagyabang sa kahit na sino dahil walang makakapigil sa pag-ibig. Pero nang nakupasan na ng panahon, hindi ka ba nagsawa o nawalan ng gana dulot ng mga dahilang hindi kinaya ng pag-ibig.

Oo nga’t kasal pa din kayo, nagsisilbi ka pa din, pumapasok, nagtatrabaho, naglilinis ng bahay, nagtetext, nagbibigay serbisyo.. Oo nga’t hindi pa kayo naghihiwalay, pinapakain mo pa siya, pinapanuod, tinititigan o ginagamit... Pero nasaan na ang iyong pakiramdam?

Nasaan na ang tunay na pag-ibig?

Para sa inyo ang pagpupugay ko...

Para sa mga kaibigan kong komedyante. Para sa mga kakilala kong nagbibigay saya sa grupo. Para sa mga taong mahilig magpatawa sa karamihan. Para sa mga mahilig magtago ng sama ng loob o pighati. Ang mga taong umiiyak, nasasaktan na nga.. tumatawa pa din. Ang mga propesyonal sa pagkikimkim ng saloobin para lang ipakita sa mundong, walang problema ang makakasira sa kaligayahan ng isang tao o sino-man. Eto ang isang malaking paghanga galing sa isang taong higit na naiintindihan kayo.. ako.

Para sa nanay ng isa, dalawa, tatlo, apat o mas marami pang mga anak. Para sa ilaw ng tahanan. Para sa mga teenage mom o single-mom. Para sa mga taga-aruga ng kani-kanilang pamilya. Ang mga nilalang na walang humpay sa pagintindi sa kanilang mga anak, ang kakampi ng pinaka sutil na anak at ang taga-budget ng pera buwan buwan. Ang taga alaga pag may sakit ka o wala. Para sa iyo, nanay… Eto ang isang malaking paghanga galing sa isang taong higit na nagpapasalamat sa iyo.. ako.

Para sa tatay na walang tigil ang pagsasakripisyo para ma-i angat ang pamilya sa kahirapan. Para sa mga amang may pagmamahal sa pamilya at disiplina sa sarili. Para sa mga amang tahimik at walang pagod na nagtyatyaga sa ingay at gulo ng kanyang asawa at mga anak. Para sa iyo, tatay… Isang malaking paghanga galing sa isang taong higit na humahanga sa iyo.. ako.

Para sa mga anak na nagmamalasakit sa pamilya at magulang. Para sa mga hindi masyado mabait pero marunong gumalang. Para sa mga marunong magpahalaga sa hirap at tiyaga ng magulang. Para sa mga mangiinom pero umuuwi pa din sa bahay. Para sa mga mabarkada pero sumasama pa din sa pamilya magsimba. Para sa inyo.. Isang malaking paghanga galing sa isang taong nagsisikap maging katulad niyo.. ako.

Para sa mahihina ang utak pero pinipilit pa din. Para sa mga nagsisikap maka-pasa kahit hindi naman talaga kaya. Para sa mga nababaliw sa Math, English o sa kung ano pa. Para sa mga nagsisipag pagtyagaan pasukan ang klase kahit nakakatamad, umuulan o sobrang init ng panahon. Para sa mga working student. Para sa mga estudyanteng puyat gabi-gabi dahil sa paper work. Para sa mga ma-abilidad na estudyante at para sa mga nagtapos at magtatapos na… Isang malaking paghanga galing sa isang taong higit na dumadamay sa inyo.. ako.

Para sa mga lito sa kasarian. Bakla, tomboy, silahis o pumapatol sa parehong kasarian. Para sa mga madalas laitin ng lipunan. Ang mga pinagtatawanan o minamaliit ng karamihan. Ang mga taong mahusay sa ibang aspeto, sila ang pangatlong kasarian na sa ayaw o sa gusto mo patuloy na dumadami at umuunlad. Para sa inyo.. isang malaking paghanga galing sa isang taong higit na nakakaintindi sa inyo.. ako.

Para sa mga nag tatrabaho. Blue, pink o white collar workers na bumubuhay sa sarili at sa pamilya. Para sa mga nakukuntento sa sahod at sa pinapasukang trabaho. Para sa mga matapat na manggagawa at pinagpapala. Para sa mga dahilan na natatamong pugay ng bansa, ang mga OFWs. Para sa inyo… isang malaking paghanga galing sa isang taong higit na nagmamalasakit sa inyo.. ako.

Para sa mga may kapansanan na nakikipagsapalaran sa buhay. Para sa mga pinagkaitan ng tadhana. Para sa mga baliw at sayad sa mental hospital na nakikipag-laban sa katotohanan. Para sa mga taong grasa na pumapalibot sa kung saan man na pinagdidirihan ng karamihan. Para sa inyo… isang malaking paghanga galing sa taong hindi nawawalan ng pag-asa para sa inyo.. ako.

Para sa mga sawi sa pag-ibig, sa trahedya, at sa pera. Para sa mga pinagdamutan ng ka swertihan. Para sa mga mahihilig umiyak at magdrama. Ang mga namatayan o napag-iwanan. Para sa mga tinataboy ng pamilya, kaibigan, boyfriend/girlfriend, titser o ng katabi mo sa jeep. Para sa inyo na hindi nawawalan ng pag-asa at nakabangon sa pinagbagsakan. Para sa inyo… isang malaking paghanga galing sa isang taong bilib na bilib sa inyo.. ako.


Ang mga taong hinahangaan ko…

Walang humpay na pagpupugay sa inyo mga kapatid!!!

Unlimited Edition!!! Part 2

Nang nabalitaan ko na naglabas na ang La Salle ng statement na FOR-Resignation sila ni PGMA, kinabahan na ko. Baka hindi malayong sumunod na lahat ng mga Kolehiyong nasasakupan nito. At di nagtagal, nakatanggap ako ng text na may prayer rally daw ang mga estudyante ng DLS-College of Saint Benilde sa taft. FOR-Resignation din daw ang layunin non. Gusto ko sumali sa isang rally dahil gusto ko maramdaman ang hirap at gulo na nadudulot nito. Pero sa pagkakataong ito, hindi at wala akong balak sumali sa rally nila. Sabihin niyo nang hindi ako nakiki-uso sa mga tangang katulad niyo at sabihin niyo nang wala akong kwenta pero hindi ako papayag na bumaba sa pwesto ang ating pangulo. Ano ako GAGO??

Para saan pa ang pagbaba niya? Para mapalitan na naman ng namumuno na siya ding papalitan bukas-makalawa? Para madagdagan na naman ng EDSA 5? 6? Grabe naman.

Sabihin na nating napaka OA na masyado ng mga Pilipino at sige-sige, padalos-dalos na lang na sasali sa mga kaguluhan sa kalye at ipagsigawan ang pagbaba ng presidente. Huwag kang magpapaniwala masyado sa mga nakikita mo kapatid. Ang daan-daang raliyista, lahat ba sila alam ang dahilan ng kanilang pinaglalaban? Pucha-yan! E yung iba ka mga nakiki-usisa lang at gusto lang sumali dahil may libreng pandesal ahahahahaha!

Napanuod ko sa balita na padagdag na ng padagdag ang mga nagtatanggal ng suporta kay PGMA. Talaga nga namang, walang permanenteng kaibigan sa politika. Si Drilon, kala ko pa naman hindi siya tatanga-tanga katulad ng iba pero ayun! Nakita ko siya sa tv na isa sa mga nananawagan sa pagbitiw ni PGMA sa pwesto. Pag nagbitiw sila ng suporta, dapat ikaw din. Pag karamihan kaibigan ng presidente dapat ikaw din.

tanginatalagangbuhaytoh

Sa panahon ngayon na papalit-palit ng paninuno ng ating bansa, sino ba talaga ang gusto mo i-upo kapatid?

Ako, si Judy-Ann Santos.

Kuntento ka na ba?

Kamusta ang katayuan mo sa kasalukuyan? Mayaman ka na ba o naghihirap pa din? Napagiwanan ka na ba ng mga kaibigan mo o ikaw ang nakakalamang sa lahat? May bago ka bang cellphone o pager pa din ang hawak mo? E i-pod kaya meron ka na o walkman pa din yang nasa bag mo? Ikaw ba ay nagmamay-ari ng pinaka-maraming hi-tech na kagamitan sa grupo o kahit pumindot ng letra sa keyboard ng computer wala pa sa isip mo? Nakapagtapos ka na ba sa pag-aaral o masyado ka nang nawili sa 2nd-year subjects mo?

Ang puti mo na ata ngayon, o nagpapaputi ka pa? Tumataba ka a’ pero parang.. sobra na? Seksi? Gwapo? Sikat? O kabaliktaran?

Patuloy ka na bang naiiwan o nakikipag-sabayan ka na di mo namamalayang nauuna ka na pala?

Ngayon itatanong ko sayo...

Kuntento ka na ba?

Unlimited Edition!!!

Kalayaan, nararamdaman mo ba? Kung hindi, ikaw na ang pinaka-manhid sa balat ng mga pasaway. Kalayaan, nagagamit mo ba? Kung hindi, ikaw na ang pinaka-walang kwenta o pinaka-korny sa mundo ng sanlibutan. Nalait mo na ba ang presidente, ang mayor sa inyong lungsod, ang pare sa inyong simbahan, ang leader sa inyong grupo o ang president eng inyong korporasyon sa iyong sariling pamamaraan? Kung hindi, huwag kang magpahuli! “Freedom of expression…” UNLIMITED EDITION!!!!!!!!!!!! Wooohooo!

Alas-siete ng gabi, inaabangan ng lahat ng tao sa bahay ang pahayag ng pangulo tungkol sa isyu ng wiretapping. Kung wala kang pake-alam, pwes ako… MERON. At ang pangunahing reaksyon ng oposisyon? Pababain sa pwesto ang presidente. “She must not resign tomorrow, she must not resign next week, but rather… she must resign NOW!” Pwede ba bukas na lang? Gabi na eh. (Ahahaha joke lang!) Hanep diba? Kailangan pa bang i-memorize yan?

Tuwing may bagong presidente kailangan may EDSA rebelyon este rebolusyon. Kung wala, hindi cool. Kung hindi ka sasalungat sa reporma ng pangulo o sa gobyerno mismo… panget ka. Kung sasang-ayon ka sa panibagong bill na ipapatupad para maging batas, korny ka. Dapat laging pinapabagsak ang nakatataas, dapat laging may gulo sa pamahalaan, dapat laging may rally sa kalye. Kasi kung wala, ang boring.. Dapat si ganito ang nanalo, dapat siya ang natalo. Bumoto ka ba? E nabilang kaya? Bwahahahahaha! Wala nang naging maayos na presidente sa paningin ng nakararami. Hala sige! Kailangan lahat ng tao malaya magpahayag ng pag-salungat. Hindi pang-sang-ayon, pag-salungat lang. Iyon lang kasi ang nasa diksyonaryo natin. Kailangan lahat immoral at illegal ang pagpapatakbo ng gobyerno… pero dapat malinis sa mata ng mga tao. (ulol!)

Ano ang kasunod nito? EDSA-quatro? Dapat tayo ang bansang may pinakamaraming rebolusyon.

Ang premyo…


isang chickenjoy.

Juan De La Cruz

Hindi ko alam kung ano ang itatawag ko sa kanya, basta ang alam ko lang, mahalaga siya. Alam ko na nangangailangan siya ng tulong na panatiliin ang katahimikan sa kanyang pamamahay na minsan niyang tinawag na “tahanan.” Alam ko lumulubha na ang kalagayan ng ina niyang may karamdaman dulot ng hindi pagkakaunawaan ng kanyang mga kapatid. Alam ko puro na lang iringan at inggitan ang bumabalot sa kanila. Alam ko din, nalulon na naman ang ama niya sa bisyo na jueteng. Alam ko, pinaguusapan na siya ng kanyang mga kapit bahay. Alam ko, madaming naninirahang hayop sa bahay nila kaya hindi matigil ang kaguluhan doon. Alam ko, pasaway ang mga kapatid niya at binabale-wala ang rumurupok na bubong ng kanilang tinitirahan. Alam ko, ilang beses nang nakulong ang tatay niya kahit minsan wala naman itong kasalanan. Maraming nagsasabi, kumakapit na lang daw siya sa patalim para lang mabuhay. Nararamdaman ko, pinipilit niya lang mabuhay sa walang katapusang pag-asa kahit hindi na ito pinaniniwalan at hibang na ang tingin sa kanya ng iba. Alam ko, pinagtatawanan na siya ng ibang tao dahil pabagsak na ng pabagsak ang takbo ng kanyang buhay.

Gusto ko siyang tulungan kaso lang parang pinagtatabuyan naman ng nakararami ang tulong ko. Gusto kong magkaroon ng pagmamahal sa kanilang tirahan kaso lang parang hindi naman ito tinatanggap ng mga naninirahan. Gusto ko magising sila sa katotohanang marupok na ang kanilang bahay at kailangan na itong tibayan kaso lang parang ayaw naman nila maki-alam. Gusto ko sana ipagamot ang nanay niya kaso lang parang nilalason siya ng iba. Gusto kong ipatigil ang tatay niyang sugalero kaso lang sinisilaw naman siya ng pera…

Alam kong nahihirapan na siya…

Juan De La Cruz, kamusta ka na?

Bon Mot

I went to PowerBooks one time and I’ve realized that I already read all the books of Bob Ong. He was so funny yet intelligent, he’s genius and I adore him for that! But I can’t wait any longer for his new book to come and so I thought of trying Jessica Zafra’s work. She writes well but I can’t finish her book right away and I don’t know why. I envy her talent in writing, her idiomatic and unusual terms that she used in her articles… She’s just too smart and I can’t even absorb some of her emotions.

The introduction of her book that I bought was very catchy. “A certain age, we think everything is serious. A little older and we think nothing is. And then we think we’ve learned to discriminate. When we get to middle age, we realize that everything is funny.” “That’s the thing about being a human being: you just have to go on living..

*shiet!* That’s something………

When you’re too serious about something, you focus you contemplate you ponder you deliberate. Knowing that you might fail in the end but you still dare to continue; conscious of your weaknesses but you still have the guts to go on; facing all the possible risks in your way without even closing your fragile eyes. And when the final day comes, the result wasn’t that good enough for your expectations. You cry, you curse and then you cry again. Days, weeks, months and years pass… and you still remember everything. You can’t cry anymore but you still curse (that was !@$%@ horrible!) then you start to laugh…laughing yourself out while cursing (again). Drooling into your stupid hangovers and making jokes about it. Then you fell asleep……… The next thing you realize that it’s your birthday and you have to buy food for your party tonight. You had those experiences that were seriously faced, expectations that were seriously demanded, but in the end you came to know that these were waggish.. you’ve learned how to laugh… bon mot, jokes that were seriously realized.

Wait.. that was funny.. ahahaha!
Sorry.

Do Not Read This...

Why do you love even though you know it’ll hurt? Why do you cry for him even though you know he’s not worthy? Why do you smoke even though you know it’ll kill you? Why do you skip school even though you know you’ll fail? Why do you drink a lot of beer even though you know it’ll make beer belly? Why do you read in dark places even though you know it’ll destroy your sight? Why do you cross the street even though you know that there’s a “no crossing” sign ahead? Why do you keep your boy/girlfriend even though you know that you don’t belong together? Why do you eat a lot even though you know that you’re getting fatter? Why do you take drugs even though you know that it’s bad for you? Why do you lie even though you know it’s wrong? Why do you sleep late even though you know it’s not healthy? Why do you go out with your friends even though you know that they’re such a bad influence to you? Why did you take that course even though you know it’s boring? Why do you like her even though you know she doesn’t meet your standards? Why do you have sex with him even though you know it’s risky? Why do you cheat even though you know it’s not right? Why do you still run after her even though you know that (as a matter of fact) she hates you?

Things you do even though you know you should’ve been doing. Things that others consider wrong, inappropriate, awful, disgusting, dangerous, and regretful but these things satisfy your will. I don’t know why the word “stubborn” and “obstinate” exist. Maybe, the inflexibility of the people gives more color to an odd world that we live in. Maybe, if conflict, war, misunderstanding and other invisibility of peace and obedience do not exist…. our place will be tedious as you ever imagine don’t you think?

And maybe, if you did not read this article… you’ll never realize how stubborn and obstinate you are… like everyone is. (bwahahahaha!)

Linta Sa Buhay Ni Pare

Hindi ko alam kung bakit ako nagsusulat ng ganitong klaseng artikulo pero naisip ko lang… “bakit naman hindi pwede?” Eto ay para sa mga taong walang ginawa sa buhay nila kundi mang habol ng lalake. Ang mga desperado o di kaya’y mga minamalas pagdating sa pag-ibig. Ang mala Catch Me If You Can na scenario. Babae din ako, kaya naman natatawa na lang ako sa mga ganito… ang mga linta sa buhay ng mga kalalakihan. Pasensha na sa mga natatamaan pero talagang gusto ko lang mang bwisit ng mga tao ngayon. Di hamak na mas madami naman ang babae kaysa sa mga lalaki kaya naman, at kaya din gawin ng mga babae ang gawain ng mga lalaki. Kaya naman hindi pwedeng magpahuli ang mga kababaihan sa habulan…

“First Love…” – Matagal ka nang nabubuhay sa sanlibutan pero kahapon mo lang ata natutunan ang salitang “boyfriend”. Sa madaling salita, unang relasyon mo siya sa napaka walang ka kwenta-kwenta mong buhay (1st boyfriend). Nagsimulang naging makulay ang black and white mong panaginip at taken na ang status mo sa friendster bwahahahaha! Na may pahapyaw na Thank God I Found You na background music na tumutugtog sa diwa mo. Ang haba ng ligawan stage niyo (pakipot ka kasi..) kaya naman isang malaking “This is The Moment” nang maging kayo. Kala mo lang yun (bwahahaha ulet..) Nang biglang……….. umayaw si boyfriend. Ayaw mo man, pero wala ka nang magagawa, kaya Not Ready For Goodbye na ang biglang background music mo. Nang sabayan ng If The Feeling Is Gone habang patuloy kang nag MMK (Maalaala Mo Kaya) sa kwarto mo. Mahirap daw kalimutan ang 1st love pero utang na loob, pilitin mo na! Lalo na kung nagmumukhang tanga ka na. Tigilan mo na din ang pakikiusap sa mga kaibigan mong itext si ex-boyfriend dahil hindi na ito nakakatuwa. Lalong-lalo na ang walang kamatayang quotes na sinesend mo sa mga kaibigan niya na sayo lang naman talaga patama. Ang mala da buzz mong talent na nalalaman mo kagad lahat ng bagong balita kay ex-boyfriend at ipinagsisigawan mo sa buong mundo ang bagong tsimis. “Why not?.” At ang You Can Run but You Can’t Hide na buhay ni ex-boyfriend na kagagawan mo. Pasensha na kapatid pero, please lang… Kumalas ka na at wag mo nang hintayin na Please Release Me ang maging kanta sayo ni ex.

“Silvertoes” – Nang nagpasabog ang diyos ng fighting spirit nasa unahan ka at nakuha mo halos lahat ng ito. Kahit sabihin pa nilang panget ka, matindi ang pananalig mo sa nanay mo nang sabihin niyang.. “ang ganda-ganda talaga ng anak ko!” Kaya naman patuloy lang ang paghahabol sa mga kalalakihan dahil ikaw na ang pinaka-magandang hayop sa balat ng mga halimaw. Ang pakikipag chat sa irc para magka cyber boyfriend habang kinikilig ka habang pinapalitan mo ang status mo sa friendster. Sorry ulit sayo kapatid, wag ka kasi agad maniniwala sa mga sabi-sabi jan sa……. Tabi tabi.

“Babae sa Bintana” – Oo, babae sa bintana dahil lagi na lang siya nakadungaw sa bintana ng klasrum niyo para maghanap ng gwapo sa campus. Mali ata ang pinasukan mong eskwelahan at naghahasik ka ng lagim jan! Pasimple pang pagpapakyut sa mga “ulam” na nagdudumugan sa eskwelahan (kung hindi mo gets ang “ulam” bahala sa buhay mo) para lang mapansin. Ito na ata ang pinaka desperadong pasimpleng (ewan na ewanko ba kung bakit buhay ka pa sa panignin ko) babae na makikilala mo. Hindi ka naman panget pero kinakarir mo lang talaga ang pagpapakyut sa mga bintana ng lahat ng establishimento sa mundo.

“My sister is not a pig, she is a whore! (horse pala dapat)” – Ocge na, ikaw na ang babaeng seksi. Pero naman… sa araw-araw na ginawa ng Diyos na nagkakasalubong tayo at puro lalake na lang ang bukang-bibig mo, utang na loob ang saklap ng buhay ko! Parang lahat na ata ng ulam ay natikman mo at binabahandera mo sa akin na busog ka na at ako’y hindi? (yaaaaaaaaaaak). Ok ka sana kaso lang….(ooops) Parang naglalakad na basura sa napaka liit kong mata. Ang literal na desperado sa mundo ng mga kababaihan na patuloy na pinagpyepyestahan ng mga kalalakihan ng basketball team bwahahahaha! Naiirita ako sayo pero pinilit ko ay hindi pala, nakakairita ka pala talaga. Sayang naman ang pabango mo, ang baho-baho mo naman para sa kanila.

“Panagutan mo ang dinulot mo (buntis ako… ssshh kunwari lang)” – Andami ko na atang kilalang ganyan. Ang masaklap na pakikipag break sa kanya, kaya naman buntis na lang kunwari siya para bumalik si boyfriend. Naduduwal-duwal, nahihilo, namo-moody at kung ano-ano pang ka-artehan ang nalalaman mo pero ang totoo ay adik ka kasi at naubusan ka lang ng droga sa katawan kaya ka nag wiwithdrawal. Eto naman si lalake na namana ata ang katangahan ng kung sinoman na uto-uto namang nakipag-balikan at nangangarap na masilayan ang anak niyang kabag sa sinapupunan ng girlfriend niyang mukhang ulupong. Naisipan niyo pang mag-pakasal para nga naman may matawag na pamilya si “baby”. Pagtapos ng 9 na buwan… 10… isang taon, hindi pa din nanganganak si babae dahil hindi pa buo ang dugyut na naninirahan sa kanya. Pero nanjan ka pa din, naghihintay sa kabuwanan ng girlfriend mong sinungaling. Ahahahaha! (sorry sorry).




Ang mga babaeng lalake lang naman ang gusto sa buhay. Ano ba ang kurso para sa ganyan?

I Aint A Superstar But God Still Loves Me

Who are you?

Are you the best student in your class or the most outstanding employee in your company? How about the most valuable player in your team or the most famous person in your neighborhood? The “crush ng bayan” in your school, or the coolest in your barkada? Are you the highest paid actor in showbiz or the most in demand person in industry? How about the person who has the most number of achievements in life? Are you the president or the most influential person in your state? Do you have the biggest house in your village or one of the richest people in your community? How about the sexiest in your club or the hottest in your group? Do you have the best thesis in your batch or do you have the best talent in the world?

If not, do you envy them?

Are you jealous of those who have the best in their lives or the most blah blah blah in the society?

I do sometimes and who doesn’t?

But who cares……… He still loves me……

Ang Hirap Mag-Pigil

Naranasan mo na bang magpigil ng tawa dahil baka mapagalitan ka o di kaya’y wala sa lugar ang pagtawa mo pero sa loob-loob mo ay humahalakhak ka na?

E ang umiyak ng tahimik kahit sa loob-loob mo e humahagulgol ka na?

Paano pa ang magpigil kumain kahit gutom na gutom na gutom ka na?

Ang magpigil ng utot kahit utot na utot ka na talaga…

Ang pag-pigil ng ihi kahit nararamdaman mong, lalabas na…

E ang magpigil ng tae? (syet ang hirap non…)

Ang magpigil magsindi ng yosi kahit yosing-yosi ka na..

Ang magpigil bumili ng luho dahil baka maubusan ka ng pera..

Paano ang magpigil sumagot sa nanay mo kahit hirap-na-hirap ka na?

E ang magpigil ng antok kahit nananaginip ka nap ala talaga…

Ang hirap mag pigil noh? Kahit konting-konti na lang ay…. sasabog ka na…

Taxi Driver

When the topic “Taxi” was given to me, all the possible issues about it came up and, guess what? All of them are mostly, negative. Taxi drivers are rude, taxi is a comfortable transportation to ride but the fare will eat up your budget. Things like these just keep on bombarding to my head. Then one of my friends told me that his father is a taxi driver…

Taxi driver demands absurd price. “You can’t blame them actually..” That’s what my friend told me. The oil price increases from time to time, the traffic is everywhere and the offensive police officers are fond to ask for their money to disregard violations (even though the drivers didn’t violated anything at all) of the drivers. Taxi has the meter that measures the price of the fare. The fare will usually depend on the meter but unfortunately, it won’t happen anymore.

How would you feel when you just earned P200 a day? The stress, sweat and effort of a driver won’t be satisfied by such amount of money. Worth it? No, I don’t think so. How about going home without earnings at all? Three liters for a hundred, P100-500 for the offensive officers or what we call “kotongan”, and the food he’ll eat for the whole day, plus the maintenance of the taxi and all. Taxi is like a mini-hotel that must be maintained for the sake of the passengers. The expense of which is……. never mind. How about the hold-uppers that will take all of the driver’s money, how about that?

Being a taxi driver is a very tough job. Maybe, if given the chance, driving a taxi would never be an option to them. But poverty pushes them to do such job. Asking for a higher fare from the passengers would give them additional earnings at the end of the day. What can they do? How can they sustain the needs of their family with 200 pesos? Maybe, we see them as not good people because of their demands in terms of price, but how about seeing them at the end of the day going home late, exhausted and bringing a little amount of money to their families and wonders………

How’s my job doing with my life lately?

Christian-Muslim Relations

While reading the newspaper, the Christian-Muslim Relations article caught my attention.

“The conflicts between Christians and Muslims have been going on long enough. It is time for us to move toward the path of peace and learn from the past.” – INQ7.net

The Christians and Muslims in the Philippines have conflict for the longest time. Resolutions were indicated, passed and tried by the authorities but these were never successful. Never… right? Generations have changed but the conflict has been visible and even worsened. Muslims in Mindanao were branded as terrorists and threats of our society. “Muslims in general, are threats.” Our society is brainwashed by this conviction. We see them as bad people but we don’t even know them really well. Or I must say, we don’t know them at all and vise versa. In other words, we don’t know each other but we keep on accusing issues to everyone. Maybe, that’s the main reason why such conflict keeps on worsening. Someone said that this conflict is rooted on ancestral lands and economic deprivation of the Muslims and the solutions for this has been very elusive. But the reasons of the conflict have been changing.

Why do the Muslims in Mindanao want to separate from the state? Why do they keep on striving to dominate the society? Why are they so rebellious? “Opposite attracts” they say but it was never true for this case. When you encounter a Muslim, you’d probably be frightened because you were brought up to be frightened by them. But when a Christian comes to you, it’s better huh? Muslims are not the enemy of the Christians and vice versa, the false ego, poverty, crime and corruption that are the enemies of both religions.

I firmly believe that the Muslims have different beliefs from the Christians; they have different perspectives and practices from the Christians. But we love one God, we are the same. These two religions differ for some aspects but these differences must develop respect for each other. Respect would ease the tension of the conflict, don’t you think? Also, Media should stop for being biased because from this, such channeling of communication becomes an instrument to hinder peace amongst Filipinos.

We cannot be divided forever; we must be united for the sake of our country. The distinction of these religions must never be the cause of the separation of the Muslims from us.

We love one God, we are Filipinos, we are… the same.

My Bestfriend

How many friends do you have? How many acquaintances have you encountered lately? A dozen? Hundreds? Thousands? Yes, that’s right, thousands! But how many true friends did you get from those thousand friends?

A true friend possesses love and care that build such concern for someone. She worries when you’re down; she lends her shoulder when you need it; she scolds you when you’re wrong; she appreciates your beauty, she supports your dreams, and even tries to understand your mistakes. In other words, she’s there for you no matter what. Even though her time won’t fit for you, she’ll let you feel that she cares.

I’ll never forget the time when we had a little misunderstanding and we ended up crying together. And how can I forget our trippings that bond us more… The friendship that we built for the longest time. The “bad trips” that we handled in our life, the break-ups with our boyfriends and the crying moments that we’ve shared…. The surprise party that she gave for me… (oh that was soooooooooo sweet. )

I appreciate her for everything she does for me, even though I don’t tell it to her, I hope she feels how much I value her. I love her for everything. Maybe, there are lots, dozen, hundred, thousand friends that I got and will meet in my life, but she will always be my best friend in the world. =)

She? Yes… she. My best friend, Soleil. =)

Tama ba yun?

Naranasan mo na bang makipag talastasan tapos akala mo lagi kang tama? Hanggang sa maisip mo na, “teka… oo nga noh! Tama siya..” Naranasan mo na bang makipag-away sa nanay mo, na konti na lang iiyak ka na dahil gusto mong ilabas ung nararamdaman mo dahil tama ka pero ayaw ka niyang pakinggan? Naranasan mo na bang makipag-talo sa teacher mo at nag walk out ka na lang bigla kasi napag-isip mong, hindi ka naman niya pinapakinggan. E ang makipag-away sa boyfriend/girlfriend mo tapos kahit mali ka, sige ka pa din.. lumalaban. Naranasan mo na bang pumatol sa bata kahit alam mong mali ka? E ang sumagot sa nakakatanda kahit nagiging bastos ka na?

Minsan kahit mali ka, nagbubulag-bulagan ka at pinagpipilitan mo pa din na ikaw ang tama. Minsan naman, mali siya pero kahit anong eksplika mo e ikaw pa din ang talo.

… tama ba un?