Teleserye ng Totoong Buhay vs. Balitang Hindi Natutulog

Matagal tagal ko na ding binabale-wala ang national news. Hindi sa wala na akong oras o wala akong pake-alam. Nag-sasawa na lang siguro ako lalo na sa isyung impeachment para kay Gloria. Ang Gaza Withdrawal o ang Hurricane Katrina na lang ang binibigyan ko ng pansin at pinaguubusan ng oras para mabago naman. Minsan, minabuti ko na lang manuod ng tsismis kaysa sa balitang nakakasakit ng ulo. Ayoko na din makipag debate sa mga tao tungkol sa kaguluhan na hinaharap ng ating gobyerno. Natigil na din ang politika kahit sa panaginip ko. Sa wakas…

Nabawasan na ang mga problemang hindi ko dapat problemahin. Mas masarap pala manuod ng lumilipad na babae sa ere na naka bra at panty kaysa sa nagdedebateng grupo sa kamara. Mas masarap pala abangan ang kubang maraming manliligaw kaysa sa mga kongresmang nagbabatuhan ng mga papel. Di hamak naman na mas kapapana-panabik subaybayan ang mga housemates sa teleserye ng totoong buhay kaysa sa balitang hindi natutulog. Sa madaing salita, masaya pa lang magmaang-mangan na lamang sa mga pangyayari sa politika at manuod na lang ng mga walang kawenta-kwentang palabas.

Wala na akong pake-alam sa kanila. Bahala na sila kung mag-away away sila diyan araw araw. Basta ako, ayoko na pag-usapan ang politika. Mas importante na sa akin kung sino ang matatanggal kina Rico, Raqcuel at Franzen kaysa kung magtatagal pa ba si Gloria sa kapangyarihan.

Pero teka.. bakit nga ba naging pangunahing nang trabaho ng oposisyon simula ng panahon ni Erap ay ang pabagsakin ang pangulo?

"Pengeng Barya"

Ako ay isang estudyante ng isang eskwelahan sa Taft Avenue, Manila. Mausok, mapolusyon, maingay, madaming snatcher, madaming bagets, at syempre… hindi pwedeng mawala ang mga pulubi at taong grasa. Kung mabibilang lang ang mga batang pulubi na pumapalibot sa Taft Avenue, hindi na siguro ako magugulat kung sandamakmak ang resulta ng bilangan. Marami sila… seryoso.

Hindi din ligtas sa pagsasamantala ng mga malilibog na pasaway ang mga babaeng palaboy doon. Nakaka-awa sila, magugulat ka na lang na ang babaeng payat na namamalimos sa iyo ara-araw ay lobo na ang tyan kinabukasan. Buntis pala, na-rape ng lasenggero sa may kanto. Hindi rin maitatago ang pagkalulon sa pagsinghot ng rugby. Ano pa nga ba ang solusyon sa mahaba-habang tag-gutom? Rugby lang, mura pa at binebenta lang kung saan-saan. Masyadong “kasual-an” ang buhay ng mga batang palaboy/pulubi sa Taft. Kung baguhan ka lang sa lugar na iyon, sigurado akong malaking gulat ang mararanasan mo. Minsan nga, hinabol pa ng isang bata na may dalang dos-por-dos ang kaibigan ko. Ang dahilan? Ayaw kasi bigyan ng barya ang bata kaya ayun… NAG-AMOK! Uso din naman ang sindikato doon. Sabi ng iba, isang van daw ang nagdadala sa Taft ng mga batang pulubi. Hindi ko pa naman nasasaksihan pero wala din naman akong magagawa. Kung sino man ang magulang ng mga batang iyon, siya na lang sana ang namamalimos buong araw.

Patagal ng patagal, padami pa din ng padami ang mga batang pulubi saTaft. Matatawa ka na nga minsan sa estilo ng mga batang namamalimos. May isang beses, mag-isa akong nakatayo sa Chowking at may lumapit sa akin. Kumanta, kumanta.. sa hinaba-haba ng kanta niya.. isa lang naman ang pakay niya sa akin. Ag baryang ibibigay ko. Pasensya na pero hindi ako namimigay ng barya.

At pagtapos ng tatlong taon na pamamalagi sa Taft Avenue. Hindi ko na makikita ang batang kumakanta, ang batang kabarkada ng mga dragon sa Chowking, ang batang may dos-por-dos, ang batang nakatambay sa ilalim ng LRT. Ang batang may anak ding bata. At si Jenny (matandang-baby face).

Pero, kahit saan naman ako mamalagi… hindi pa din naman mawawala sa aking paningin ang mga batang nabubuhay sa barya ng lipunan.

Ang batang… namamalimos para sa buhay ng kanilang magulang.

Ang batang… barya ang kinabukasan.

My Precious

What is your “precious?” Let me guess…

25,000 worth cell phone?
Car?
Shades?
I-pod?
Your new built house?
Your wedding gown?
Picture of your special someone?
Laptop?
Flat screen TV?
DVD collection?
Favorite All Star CD?
Money?
Necklace from you boyfriend?
Or… hmmmm… your chuck taylor sneakers?

Do you want to know my precious?

Hint: She carried me for 8 months and took care of me for 1 month inside an incubator. She bought me a doll when I was 4. She enrolled me in a private school. She taught how to memorize the table of multiplication. She bought my first cell phone. She pays for my living. She holds my hand while sleeping. She takes care of me when I’m sick. She prays for me. She laughs on my jokes. She cries when she’s hurt. She takes a bath for the longest time. She buys anything I want. She supports my endeavors. She loves my good friends. She cooks the best spaghetti and fried chicken in the world.
She hates when I go home late. She hates when I get drunk. She hates my bad friends. She hates my habit of using the computer til midnight. She hates me when I’m “masungit.” She hates my moodiness. She hates my vices.

Nevertheless... She loves me for who I was and who I am today.

Answer?
My precious mother.

Pag-ibig

“Ang pag-ibig ganyan talaga…”
pagbago, masaya.

Pag-ibig sa asawa, sa bayan, sa subject, sa trabaho, sa bahay, sa cellphone, sa serbisyo, sa girlfriend/boyfriend, sa alagang hayop, sa idol, sa computer, sa bisyo, sa katabi… sa lahat. Pag-ibig na nakakapagpabago ng katayuan at nakaka-ginhawa. Pag-ibig na may paninigurado at karapat-dapat. Pag-ibig na kaaya-aya at maganda. Pag-ibig na masarap at sapat.

Pag-ibig na dating sigurado, sa una lang masarap pero ngayon, hindi na. Pag-ibig na nawalan ng gana, tyaga at ganda pero ngayon, pangit na.

Ilang araw, linggo, buwan at taon ka nang may pag-ibig? May nagbago ba o ganoon pa din and pakiramdam ng pag-ibig? Masaya at nakakainggit. Puwede mong ipagyabang sa kahit na sino dahil walang makakapigil sa pag-ibig. Pero nang nakupasan na ng panahon, hindi ka ba nagsawa o nawalan ng gana dulot ng mga dahilang hindi kinaya ng pag-ibig.

Oo nga’t kasal pa din kayo, nagsisilbi ka pa din, pumapasok, nagtatrabaho, naglilinis ng bahay, nagtetext, nagbibigay serbisyo.. Oo nga’t hindi pa kayo naghihiwalay, pinapakain mo pa siya, pinapanuod, tinititigan o ginagamit... Pero nasaan na ang iyong pakiramdam?

Nasaan na ang tunay na pag-ibig?

Para sa inyo ang pagpupugay ko...

Para sa mga kaibigan kong komedyante. Para sa mga kakilala kong nagbibigay saya sa grupo. Para sa mga taong mahilig magpatawa sa karamihan. Para sa mga mahilig magtago ng sama ng loob o pighati. Ang mga taong umiiyak, nasasaktan na nga.. tumatawa pa din. Ang mga propesyonal sa pagkikimkim ng saloobin para lang ipakita sa mundong, walang problema ang makakasira sa kaligayahan ng isang tao o sino-man. Eto ang isang malaking paghanga galing sa isang taong higit na naiintindihan kayo.. ako.

Para sa nanay ng isa, dalawa, tatlo, apat o mas marami pang mga anak. Para sa ilaw ng tahanan. Para sa mga teenage mom o single-mom. Para sa mga taga-aruga ng kani-kanilang pamilya. Ang mga nilalang na walang humpay sa pagintindi sa kanilang mga anak, ang kakampi ng pinaka sutil na anak at ang taga-budget ng pera buwan buwan. Ang taga alaga pag may sakit ka o wala. Para sa iyo, nanay… Eto ang isang malaking paghanga galing sa isang taong higit na nagpapasalamat sa iyo.. ako.

Para sa tatay na walang tigil ang pagsasakripisyo para ma-i angat ang pamilya sa kahirapan. Para sa mga amang may pagmamahal sa pamilya at disiplina sa sarili. Para sa mga amang tahimik at walang pagod na nagtyatyaga sa ingay at gulo ng kanyang asawa at mga anak. Para sa iyo, tatay… Isang malaking paghanga galing sa isang taong higit na humahanga sa iyo.. ako.

Para sa mga anak na nagmamalasakit sa pamilya at magulang. Para sa mga hindi masyado mabait pero marunong gumalang. Para sa mga marunong magpahalaga sa hirap at tiyaga ng magulang. Para sa mga mangiinom pero umuuwi pa din sa bahay. Para sa mga mabarkada pero sumasama pa din sa pamilya magsimba. Para sa inyo.. Isang malaking paghanga galing sa isang taong nagsisikap maging katulad niyo.. ako.

Para sa mahihina ang utak pero pinipilit pa din. Para sa mga nagsisikap maka-pasa kahit hindi naman talaga kaya. Para sa mga nababaliw sa Math, English o sa kung ano pa. Para sa mga nagsisipag pagtyagaan pasukan ang klase kahit nakakatamad, umuulan o sobrang init ng panahon. Para sa mga working student. Para sa mga estudyanteng puyat gabi-gabi dahil sa paper work. Para sa mga ma-abilidad na estudyante at para sa mga nagtapos at magtatapos na… Isang malaking paghanga galing sa isang taong higit na dumadamay sa inyo.. ako.

Para sa mga lito sa kasarian. Bakla, tomboy, silahis o pumapatol sa parehong kasarian. Para sa mga madalas laitin ng lipunan. Ang mga pinagtatawanan o minamaliit ng karamihan. Ang mga taong mahusay sa ibang aspeto, sila ang pangatlong kasarian na sa ayaw o sa gusto mo patuloy na dumadami at umuunlad. Para sa inyo.. isang malaking paghanga galing sa isang taong higit na nakakaintindi sa inyo.. ako.

Para sa mga nag tatrabaho. Blue, pink o white collar workers na bumubuhay sa sarili at sa pamilya. Para sa mga nakukuntento sa sahod at sa pinapasukang trabaho. Para sa mga matapat na manggagawa at pinagpapala. Para sa mga dahilan na natatamong pugay ng bansa, ang mga OFWs. Para sa inyo… isang malaking paghanga galing sa isang taong higit na nagmamalasakit sa inyo.. ako.

Para sa mga may kapansanan na nakikipagsapalaran sa buhay. Para sa mga pinagkaitan ng tadhana. Para sa mga baliw at sayad sa mental hospital na nakikipag-laban sa katotohanan. Para sa mga taong grasa na pumapalibot sa kung saan man na pinagdidirihan ng karamihan. Para sa inyo… isang malaking paghanga galing sa taong hindi nawawalan ng pag-asa para sa inyo.. ako.

Para sa mga sawi sa pag-ibig, sa trahedya, at sa pera. Para sa mga pinagdamutan ng ka swertihan. Para sa mga mahihilig umiyak at magdrama. Ang mga namatayan o napag-iwanan. Para sa mga tinataboy ng pamilya, kaibigan, boyfriend/girlfriend, titser o ng katabi mo sa jeep. Para sa inyo na hindi nawawalan ng pag-asa at nakabangon sa pinagbagsakan. Para sa inyo… isang malaking paghanga galing sa isang taong bilib na bilib sa inyo.. ako.


Ang mga taong hinahangaan ko…

Walang humpay na pagpupugay sa inyo mga kapatid!!!

Unlimited Edition!!! Part 2

Nang nabalitaan ko na naglabas na ang La Salle ng statement na FOR-Resignation sila ni PGMA, kinabahan na ko. Baka hindi malayong sumunod na lahat ng mga Kolehiyong nasasakupan nito. At di nagtagal, nakatanggap ako ng text na may prayer rally daw ang mga estudyante ng DLS-College of Saint Benilde sa taft. FOR-Resignation din daw ang layunin non. Gusto ko sumali sa isang rally dahil gusto ko maramdaman ang hirap at gulo na nadudulot nito. Pero sa pagkakataong ito, hindi at wala akong balak sumali sa rally nila. Sabihin niyo nang hindi ako nakiki-uso sa mga tangang katulad niyo at sabihin niyo nang wala akong kwenta pero hindi ako papayag na bumaba sa pwesto ang ating pangulo. Ano ako GAGO??

Para saan pa ang pagbaba niya? Para mapalitan na naman ng namumuno na siya ding papalitan bukas-makalawa? Para madagdagan na naman ng EDSA 5? 6? Grabe naman.

Sabihin na nating napaka OA na masyado ng mga Pilipino at sige-sige, padalos-dalos na lang na sasali sa mga kaguluhan sa kalye at ipagsigawan ang pagbaba ng presidente. Huwag kang magpapaniwala masyado sa mga nakikita mo kapatid. Ang daan-daang raliyista, lahat ba sila alam ang dahilan ng kanilang pinaglalaban? Pucha-yan! E yung iba ka mga nakiki-usisa lang at gusto lang sumali dahil may libreng pandesal ahahahahaha!

Napanuod ko sa balita na padagdag na ng padagdag ang mga nagtatanggal ng suporta kay PGMA. Talaga nga namang, walang permanenteng kaibigan sa politika. Si Drilon, kala ko pa naman hindi siya tatanga-tanga katulad ng iba pero ayun! Nakita ko siya sa tv na isa sa mga nananawagan sa pagbitiw ni PGMA sa pwesto. Pag nagbitiw sila ng suporta, dapat ikaw din. Pag karamihan kaibigan ng presidente dapat ikaw din.

tanginatalagangbuhaytoh

Sa panahon ngayon na papalit-palit ng paninuno ng ating bansa, sino ba talaga ang gusto mo i-upo kapatid?

Ako, si Judy-Ann Santos.

Kuntento ka na ba?

Kamusta ang katayuan mo sa kasalukuyan? Mayaman ka na ba o naghihirap pa din? Napagiwanan ka na ba ng mga kaibigan mo o ikaw ang nakakalamang sa lahat? May bago ka bang cellphone o pager pa din ang hawak mo? E i-pod kaya meron ka na o walkman pa din yang nasa bag mo? Ikaw ba ay nagmamay-ari ng pinaka-maraming hi-tech na kagamitan sa grupo o kahit pumindot ng letra sa keyboard ng computer wala pa sa isip mo? Nakapagtapos ka na ba sa pag-aaral o masyado ka nang nawili sa 2nd-year subjects mo?

Ang puti mo na ata ngayon, o nagpapaputi ka pa? Tumataba ka a’ pero parang.. sobra na? Seksi? Gwapo? Sikat? O kabaliktaran?

Patuloy ka na bang naiiwan o nakikipag-sabayan ka na di mo namamalayang nauuna ka na pala?

Ngayon itatanong ko sayo...

Kuntento ka na ba?

Unlimited Edition!!!

Kalayaan, nararamdaman mo ba? Kung hindi, ikaw na ang pinaka-manhid sa balat ng mga pasaway. Kalayaan, nagagamit mo ba? Kung hindi, ikaw na ang pinaka-walang kwenta o pinaka-korny sa mundo ng sanlibutan. Nalait mo na ba ang presidente, ang mayor sa inyong lungsod, ang pare sa inyong simbahan, ang leader sa inyong grupo o ang president eng inyong korporasyon sa iyong sariling pamamaraan? Kung hindi, huwag kang magpahuli! “Freedom of expression…” UNLIMITED EDITION!!!!!!!!!!!! Wooohooo!

Alas-siete ng gabi, inaabangan ng lahat ng tao sa bahay ang pahayag ng pangulo tungkol sa isyu ng wiretapping. Kung wala kang pake-alam, pwes ako… MERON. At ang pangunahing reaksyon ng oposisyon? Pababain sa pwesto ang presidente. “She must not resign tomorrow, she must not resign next week, but rather… she must resign NOW!” Pwede ba bukas na lang? Gabi na eh. (Ahahaha joke lang!) Hanep diba? Kailangan pa bang i-memorize yan?

Tuwing may bagong presidente kailangan may EDSA rebelyon este rebolusyon. Kung wala, hindi cool. Kung hindi ka sasalungat sa reporma ng pangulo o sa gobyerno mismo… panget ka. Kung sasang-ayon ka sa panibagong bill na ipapatupad para maging batas, korny ka. Dapat laging pinapabagsak ang nakatataas, dapat laging may gulo sa pamahalaan, dapat laging may rally sa kalye. Kasi kung wala, ang boring.. Dapat si ganito ang nanalo, dapat siya ang natalo. Bumoto ka ba? E nabilang kaya? Bwahahahahaha! Wala nang naging maayos na presidente sa paningin ng nakararami. Hala sige! Kailangan lahat ng tao malaya magpahayag ng pag-salungat. Hindi pang-sang-ayon, pag-salungat lang. Iyon lang kasi ang nasa diksyonaryo natin. Kailangan lahat immoral at illegal ang pagpapatakbo ng gobyerno… pero dapat malinis sa mata ng mga tao. (ulol!)

Ano ang kasunod nito? EDSA-quatro? Dapat tayo ang bansang may pinakamaraming rebolusyon.

Ang premyo…


isang chickenjoy.

Juan De La Cruz

Hindi ko alam kung ano ang itatawag ko sa kanya, basta ang alam ko lang, mahalaga siya. Alam ko na nangangailangan siya ng tulong na panatiliin ang katahimikan sa kanyang pamamahay na minsan niyang tinawag na “tahanan.” Alam ko lumulubha na ang kalagayan ng ina niyang may karamdaman dulot ng hindi pagkakaunawaan ng kanyang mga kapatid. Alam ko puro na lang iringan at inggitan ang bumabalot sa kanila. Alam ko din, nalulon na naman ang ama niya sa bisyo na jueteng. Alam ko, pinaguusapan na siya ng kanyang mga kapit bahay. Alam ko, madaming naninirahang hayop sa bahay nila kaya hindi matigil ang kaguluhan doon. Alam ko, pasaway ang mga kapatid niya at binabale-wala ang rumurupok na bubong ng kanilang tinitirahan. Alam ko, ilang beses nang nakulong ang tatay niya kahit minsan wala naman itong kasalanan. Maraming nagsasabi, kumakapit na lang daw siya sa patalim para lang mabuhay. Nararamdaman ko, pinipilit niya lang mabuhay sa walang katapusang pag-asa kahit hindi na ito pinaniniwalan at hibang na ang tingin sa kanya ng iba. Alam ko, pinagtatawanan na siya ng ibang tao dahil pabagsak na ng pabagsak ang takbo ng kanyang buhay.

Gusto ko siyang tulungan kaso lang parang pinagtatabuyan naman ng nakararami ang tulong ko. Gusto kong magkaroon ng pagmamahal sa kanilang tirahan kaso lang parang hindi naman ito tinatanggap ng mga naninirahan. Gusto ko magising sila sa katotohanang marupok na ang kanilang bahay at kailangan na itong tibayan kaso lang parang ayaw naman nila maki-alam. Gusto ko sana ipagamot ang nanay niya kaso lang parang nilalason siya ng iba. Gusto kong ipatigil ang tatay niyang sugalero kaso lang sinisilaw naman siya ng pera…

Alam kong nahihirapan na siya…

Juan De La Cruz, kamusta ka na?

Bon Mot

I went to PowerBooks one time and I’ve realized that I already read all the books of Bob Ong. He was so funny yet intelligent, he’s genius and I adore him for that! But I can’t wait any longer for his new book to come and so I thought of trying Jessica Zafra’s work. She writes well but I can’t finish her book right away and I don’t know why. I envy her talent in writing, her idiomatic and unusual terms that she used in her articles… She’s just too smart and I can’t even absorb some of her emotions.

The introduction of her book that I bought was very catchy. “A certain age, we think everything is serious. A little older and we think nothing is. And then we think we’ve learned to discriminate. When we get to middle age, we realize that everything is funny.” “That’s the thing about being a human being: you just have to go on living..

*shiet!* That’s something………

When you’re too serious about something, you focus you contemplate you ponder you deliberate. Knowing that you might fail in the end but you still dare to continue; conscious of your weaknesses but you still have the guts to go on; facing all the possible risks in your way without even closing your fragile eyes. And when the final day comes, the result wasn’t that good enough for your expectations. You cry, you curse and then you cry again. Days, weeks, months and years pass… and you still remember everything. You can’t cry anymore but you still curse (that was !@$%@ horrible!) then you start to laugh…laughing yourself out while cursing (again). Drooling into your stupid hangovers and making jokes about it. Then you fell asleep……… The next thing you realize that it’s your birthday and you have to buy food for your party tonight. You had those experiences that were seriously faced, expectations that were seriously demanded, but in the end you came to know that these were waggish.. you’ve learned how to laugh… bon mot, jokes that were seriously realized.

Wait.. that was funny.. ahahaha!
Sorry.

Do Not Read This...

Why do you love even though you know it’ll hurt? Why do you cry for him even though you know he’s not worthy? Why do you smoke even though you know it’ll kill you? Why do you skip school even though you know you’ll fail? Why do you drink a lot of beer even though you know it’ll make beer belly? Why do you read in dark places even though you know it’ll destroy your sight? Why do you cross the street even though you know that there’s a “no crossing” sign ahead? Why do you keep your boy/girlfriend even though you know that you don’t belong together? Why do you eat a lot even though you know that you’re getting fatter? Why do you take drugs even though you know that it’s bad for you? Why do you lie even though you know it’s wrong? Why do you sleep late even though you know it’s not healthy? Why do you go out with your friends even though you know that they’re such a bad influence to you? Why did you take that course even though you know it’s boring? Why do you like her even though you know she doesn’t meet your standards? Why do you have sex with him even though you know it’s risky? Why do you cheat even though you know it’s not right? Why do you still run after her even though you know that (as a matter of fact) she hates you?

Things you do even though you know you should’ve been doing. Things that others consider wrong, inappropriate, awful, disgusting, dangerous, and regretful but these things satisfy your will. I don’t know why the word “stubborn” and “obstinate” exist. Maybe, the inflexibility of the people gives more color to an odd world that we live in. Maybe, if conflict, war, misunderstanding and other invisibility of peace and obedience do not exist…. our place will be tedious as you ever imagine don’t you think?

And maybe, if you did not read this article… you’ll never realize how stubborn and obstinate you are… like everyone is. (bwahahahaha!)

Linta Sa Buhay Ni Pare

Hindi ko alam kung bakit ako nagsusulat ng ganitong klaseng artikulo pero naisip ko lang… “bakit naman hindi pwede?” Eto ay para sa mga taong walang ginawa sa buhay nila kundi mang habol ng lalake. Ang mga desperado o di kaya’y mga minamalas pagdating sa pag-ibig. Ang mala Catch Me If You Can na scenario. Babae din ako, kaya naman natatawa na lang ako sa mga ganito… ang mga linta sa buhay ng mga kalalakihan. Pasensha na sa mga natatamaan pero talagang gusto ko lang mang bwisit ng mga tao ngayon. Di hamak na mas madami naman ang babae kaysa sa mga lalaki kaya naman, at kaya din gawin ng mga babae ang gawain ng mga lalaki. Kaya naman hindi pwedeng magpahuli ang mga kababaihan sa habulan…

“First Love…” – Matagal ka nang nabubuhay sa sanlibutan pero kahapon mo lang ata natutunan ang salitang “boyfriend”. Sa madaling salita, unang relasyon mo siya sa napaka walang ka kwenta-kwenta mong buhay (1st boyfriend). Nagsimulang naging makulay ang black and white mong panaginip at taken na ang status mo sa friendster bwahahahaha! Na may pahapyaw na Thank God I Found You na background music na tumutugtog sa diwa mo. Ang haba ng ligawan stage niyo (pakipot ka kasi..) kaya naman isang malaking “This is The Moment” nang maging kayo. Kala mo lang yun (bwahahaha ulet..) Nang biglang……….. umayaw si boyfriend. Ayaw mo man, pero wala ka nang magagawa, kaya Not Ready For Goodbye na ang biglang background music mo. Nang sabayan ng If The Feeling Is Gone habang patuloy kang nag MMK (Maalaala Mo Kaya) sa kwarto mo. Mahirap daw kalimutan ang 1st love pero utang na loob, pilitin mo na! Lalo na kung nagmumukhang tanga ka na. Tigilan mo na din ang pakikiusap sa mga kaibigan mong itext si ex-boyfriend dahil hindi na ito nakakatuwa. Lalong-lalo na ang walang kamatayang quotes na sinesend mo sa mga kaibigan niya na sayo lang naman talaga patama. Ang mala da buzz mong talent na nalalaman mo kagad lahat ng bagong balita kay ex-boyfriend at ipinagsisigawan mo sa buong mundo ang bagong tsimis. “Why not?.” At ang You Can Run but You Can’t Hide na buhay ni ex-boyfriend na kagagawan mo. Pasensha na kapatid pero, please lang… Kumalas ka na at wag mo nang hintayin na Please Release Me ang maging kanta sayo ni ex.

“Silvertoes” – Nang nagpasabog ang diyos ng fighting spirit nasa unahan ka at nakuha mo halos lahat ng ito. Kahit sabihin pa nilang panget ka, matindi ang pananalig mo sa nanay mo nang sabihin niyang.. “ang ganda-ganda talaga ng anak ko!” Kaya naman patuloy lang ang paghahabol sa mga kalalakihan dahil ikaw na ang pinaka-magandang hayop sa balat ng mga halimaw. Ang pakikipag chat sa irc para magka cyber boyfriend habang kinikilig ka habang pinapalitan mo ang status mo sa friendster. Sorry ulit sayo kapatid, wag ka kasi agad maniniwala sa mga sabi-sabi jan sa……. Tabi tabi.

“Babae sa Bintana” – Oo, babae sa bintana dahil lagi na lang siya nakadungaw sa bintana ng klasrum niyo para maghanap ng gwapo sa campus. Mali ata ang pinasukan mong eskwelahan at naghahasik ka ng lagim jan! Pasimple pang pagpapakyut sa mga “ulam” na nagdudumugan sa eskwelahan (kung hindi mo gets ang “ulam” bahala sa buhay mo) para lang mapansin. Ito na ata ang pinaka desperadong pasimpleng (ewan na ewanko ba kung bakit buhay ka pa sa panignin ko) babae na makikilala mo. Hindi ka naman panget pero kinakarir mo lang talaga ang pagpapakyut sa mga bintana ng lahat ng establishimento sa mundo.

“My sister is not a pig, she is a whore! (horse pala dapat)” – Ocge na, ikaw na ang babaeng seksi. Pero naman… sa araw-araw na ginawa ng Diyos na nagkakasalubong tayo at puro lalake na lang ang bukang-bibig mo, utang na loob ang saklap ng buhay ko! Parang lahat na ata ng ulam ay natikman mo at binabahandera mo sa akin na busog ka na at ako’y hindi? (yaaaaaaaaaaak). Ok ka sana kaso lang….(ooops) Parang naglalakad na basura sa napaka liit kong mata. Ang literal na desperado sa mundo ng mga kababaihan na patuloy na pinagpyepyestahan ng mga kalalakihan ng basketball team bwahahahaha! Naiirita ako sayo pero pinilit ko ay hindi pala, nakakairita ka pala talaga. Sayang naman ang pabango mo, ang baho-baho mo naman para sa kanila.

“Panagutan mo ang dinulot mo (buntis ako… ssshh kunwari lang)” – Andami ko na atang kilalang ganyan. Ang masaklap na pakikipag break sa kanya, kaya naman buntis na lang kunwari siya para bumalik si boyfriend. Naduduwal-duwal, nahihilo, namo-moody at kung ano-ano pang ka-artehan ang nalalaman mo pero ang totoo ay adik ka kasi at naubusan ka lang ng droga sa katawan kaya ka nag wiwithdrawal. Eto naman si lalake na namana ata ang katangahan ng kung sinoman na uto-uto namang nakipag-balikan at nangangarap na masilayan ang anak niyang kabag sa sinapupunan ng girlfriend niyang mukhang ulupong. Naisipan niyo pang mag-pakasal para nga naman may matawag na pamilya si “baby”. Pagtapos ng 9 na buwan… 10… isang taon, hindi pa din nanganganak si babae dahil hindi pa buo ang dugyut na naninirahan sa kanya. Pero nanjan ka pa din, naghihintay sa kabuwanan ng girlfriend mong sinungaling. Ahahahaha! (sorry sorry).




Ang mga babaeng lalake lang naman ang gusto sa buhay. Ano ba ang kurso para sa ganyan?

I Aint A Superstar But God Still Loves Me

Who are you?

Are you the best student in your class or the most outstanding employee in your company? How about the most valuable player in your team or the most famous person in your neighborhood? The “crush ng bayan” in your school, or the coolest in your barkada? Are you the highest paid actor in showbiz or the most in demand person in industry? How about the person who has the most number of achievements in life? Are you the president or the most influential person in your state? Do you have the biggest house in your village or one of the richest people in your community? How about the sexiest in your club or the hottest in your group? Do you have the best thesis in your batch or do you have the best talent in the world?

If not, do you envy them?

Are you jealous of those who have the best in their lives or the most blah blah blah in the society?

I do sometimes and who doesn’t?

But who cares……… He still loves me……

Ang Hirap Mag-Pigil

Naranasan mo na bang magpigil ng tawa dahil baka mapagalitan ka o di kaya’y wala sa lugar ang pagtawa mo pero sa loob-loob mo ay humahalakhak ka na?

E ang umiyak ng tahimik kahit sa loob-loob mo e humahagulgol ka na?

Paano pa ang magpigil kumain kahit gutom na gutom na gutom ka na?

Ang magpigil ng utot kahit utot na utot ka na talaga…

Ang pag-pigil ng ihi kahit nararamdaman mong, lalabas na…

E ang magpigil ng tae? (syet ang hirap non…)

Ang magpigil magsindi ng yosi kahit yosing-yosi ka na..

Ang magpigil bumili ng luho dahil baka maubusan ka ng pera..

Paano ang magpigil sumagot sa nanay mo kahit hirap-na-hirap ka na?

E ang magpigil ng antok kahit nananaginip ka nap ala talaga…

Ang hirap mag pigil noh? Kahit konting-konti na lang ay…. sasabog ka na…

Taxi Driver

When the topic “Taxi” was given to me, all the possible issues about it came up and, guess what? All of them are mostly, negative. Taxi drivers are rude, taxi is a comfortable transportation to ride but the fare will eat up your budget. Things like these just keep on bombarding to my head. Then one of my friends told me that his father is a taxi driver…

Taxi driver demands absurd price. “You can’t blame them actually..” That’s what my friend told me. The oil price increases from time to time, the traffic is everywhere and the offensive police officers are fond to ask for their money to disregard violations (even though the drivers didn’t violated anything at all) of the drivers. Taxi has the meter that measures the price of the fare. The fare will usually depend on the meter but unfortunately, it won’t happen anymore.

How would you feel when you just earned P200 a day? The stress, sweat and effort of a driver won’t be satisfied by such amount of money. Worth it? No, I don’t think so. How about going home without earnings at all? Three liters for a hundred, P100-500 for the offensive officers or what we call “kotongan”, and the food he’ll eat for the whole day, plus the maintenance of the taxi and all. Taxi is like a mini-hotel that must be maintained for the sake of the passengers. The expense of which is……. never mind. How about the hold-uppers that will take all of the driver’s money, how about that?

Being a taxi driver is a very tough job. Maybe, if given the chance, driving a taxi would never be an option to them. But poverty pushes them to do such job. Asking for a higher fare from the passengers would give them additional earnings at the end of the day. What can they do? How can they sustain the needs of their family with 200 pesos? Maybe, we see them as not good people because of their demands in terms of price, but how about seeing them at the end of the day going home late, exhausted and bringing a little amount of money to their families and wonders………

How’s my job doing with my life lately?

Christian-Muslim Relations

While reading the newspaper, the Christian-Muslim Relations article caught my attention.

“The conflicts between Christians and Muslims have been going on long enough. It is time for us to move toward the path of peace and learn from the past.” – INQ7.net

The Christians and Muslims in the Philippines have conflict for the longest time. Resolutions were indicated, passed and tried by the authorities but these were never successful. Never… right? Generations have changed but the conflict has been visible and even worsened. Muslims in Mindanao were branded as terrorists and threats of our society. “Muslims in general, are threats.” Our society is brainwashed by this conviction. We see them as bad people but we don’t even know them really well. Or I must say, we don’t know them at all and vise versa. In other words, we don’t know each other but we keep on accusing issues to everyone. Maybe, that’s the main reason why such conflict keeps on worsening. Someone said that this conflict is rooted on ancestral lands and economic deprivation of the Muslims and the solutions for this has been very elusive. But the reasons of the conflict have been changing.

Why do the Muslims in Mindanao want to separate from the state? Why do they keep on striving to dominate the society? Why are they so rebellious? “Opposite attracts” they say but it was never true for this case. When you encounter a Muslim, you’d probably be frightened because you were brought up to be frightened by them. But when a Christian comes to you, it’s better huh? Muslims are not the enemy of the Christians and vice versa, the false ego, poverty, crime and corruption that are the enemies of both religions.

I firmly believe that the Muslims have different beliefs from the Christians; they have different perspectives and practices from the Christians. But we love one God, we are the same. These two religions differ for some aspects but these differences must develop respect for each other. Respect would ease the tension of the conflict, don’t you think? Also, Media should stop for being biased because from this, such channeling of communication becomes an instrument to hinder peace amongst Filipinos.

We cannot be divided forever; we must be united for the sake of our country. The distinction of these religions must never be the cause of the separation of the Muslims from us.

We love one God, we are Filipinos, we are… the same.

My Bestfriend

How many friends do you have? How many acquaintances have you encountered lately? A dozen? Hundreds? Thousands? Yes, that’s right, thousands! But how many true friends did you get from those thousand friends?

A true friend possesses love and care that build such concern for someone. She worries when you’re down; she lends her shoulder when you need it; she scolds you when you’re wrong; she appreciates your beauty, she supports your dreams, and even tries to understand your mistakes. In other words, she’s there for you no matter what. Even though her time won’t fit for you, she’ll let you feel that she cares.

I’ll never forget the time when we had a little misunderstanding and we ended up crying together. And how can I forget our trippings that bond us more… The friendship that we built for the longest time. The “bad trips” that we handled in our life, the break-ups with our boyfriends and the crying moments that we’ve shared…. The surprise party that she gave for me… (oh that was soooooooooo sweet. )

I appreciate her for everything she does for me, even though I don’t tell it to her, I hope she feels how much I value her. I love her for everything. Maybe, there are lots, dozen, hundred, thousand friends that I got and will meet in my life, but she will always be my best friend in the world. =)

She? Yes… she. My best friend, Soleil. =)

Tama ba yun?

Naranasan mo na bang makipag talastasan tapos akala mo lagi kang tama? Hanggang sa maisip mo na, “teka… oo nga noh! Tama siya..” Naranasan mo na bang makipag-away sa nanay mo, na konti na lang iiyak ka na dahil gusto mong ilabas ung nararamdaman mo dahil tama ka pero ayaw ka niyang pakinggan? Naranasan mo na bang makipag-talo sa teacher mo at nag walk out ka na lang bigla kasi napag-isip mong, hindi ka naman niya pinapakinggan. E ang makipag-away sa boyfriend/girlfriend mo tapos kahit mali ka, sige ka pa din.. lumalaban. Naranasan mo na bang pumatol sa bata kahit alam mong mali ka? E ang sumagot sa nakakatanda kahit nagiging bastos ka na?

Minsan kahit mali ka, nagbubulag-bulagan ka at pinagpipilitan mo pa din na ikaw ang tama. Minsan naman, mali siya pero kahit anong eksplika mo e ikaw pa din ang talo.

… tama ba un?

Inang Bayan

Mag-iisang buwan na ko dito sa amerika, pinoy... oo madami dito. Merong nagtapos ng pag-aaral, merong bakasyunista, merong dito na tumanda.. at meron naman hindi na marunong makipag usap ng tagalog. Kababayan, ka-bansa.. iisa pero hiwalay na ang paniniwala at pananaw para sa Pilipinas. Hindi ko sila masisi dahil malaki naman talaga ang kaibahan dito at dyan. Karamihan ayaw ng bumalik sa pinas, bakit kamo? "Mas maganda dito! wala kang mapapala sa Pinas!" yun ang sabi nila. Totoo hindi ba? O talagang wala na silang natitirang pag-asa para dyan?

Kasama sa kurso ko ang pagyakap sa inang bayan. Puta man ang ina mo, balasubas, madumi, bayaran... wala nang pupuri at magmamahal dito kundi tayong mga pilipino. Sino ba ang nagdumi at nagbugaw sa kanya? Hindi ba tayo din? Sukang-suka ka man sa bayan, hindi puwede talikuran mo na lang ito na parang.......... "wala lang..."

Hindi mo siguro namamalayan na naaapakan na ng husto ang Pilipinas.

Hindi nga ba?

Sementeryo

Mahirap, mayaman…

May kaya, milyonaryo…

Pulubi, bilyonaryo…

Sabi ng pari, “pantay pantay nang pinanganak ang lahat ng tao at pantay pantay din itong mamamatay..”

Pumunta kami sa sementeryo kahapon. Sumakay kami ng taxi dahil masyadong malayo ito kung lalakarin mo. “I don’t get why tombs differ from each other by its size.. Some are tall while some are flat.” It’s much better if all of them are flat, just flat. It won’t matter right?” Yun ang sabi ng taxi driver sa amin. Natawa tuloy kami sa kanya, “oo nga noh..” Nagawa niya pang bigyan kami ng palaisipan sa kalagitnaan ng napakainit at napakahabang traffic sa Washington DC.

May mataas, may maganda ang kulay at marmol, may madumi, may maliit, may patag, may tumbok… Iba’t-ibang puntod sa sementeryo. Ang mayaman, siguradong maganda ang puntod at para sa mga mahihirap… patag, basta may pangalan ayos na. May epekto ba iyon sa namatay kung maganda o simple ang kanyang puntod? Pupunta ka ba sa langit pag may bubong ang puntod mo? E paano ang mga puntod na nasira at minsan wala pang pangalan… San kaya sila pupulutin?

Pare-pareho lang naman ang lugar na hinihigaan nila, madumi sa ilalim. Putik, lupa… tapos maaagnas pagdaon ng panahon. Pero binabawi na lang sa itsura ng puntod ng kanilang titirahan. Pag namatay ka siguro, magagawa mo pa kayang mainggit sa katabi mong puntod dahil sa kanya may tumbok sayo ni-pangalan wala. (ahahahahahaha)

Sobra na ata ang pagitan ng mahirap sa mga mayayaman at pati sa kabaong at puntod sinusukat pa din ang karangyaan. Hindi ko alam kung ano ang gusto palabasin ng mga gumagawa ng mga kabaong na may kung ano-ano pang burloloy sa loob. Nahihibang ata ang mga taong bumibili nito para sa patay. Kasama ba ito sa sinasabing “pagbigay galang o pagpugay” sa namatay?? E paano kung sa plywood lang nakalagay ang mahal mo sa buhay na namatay? Ano tawag sayo, bastos? Hindi siguro……..

Mahirap.

Impluwensya

Impluwensya, naranasan mo na ba ito? Ang ma-impluwensyahan ng tao, ng lugar, ng mga kasabihan, relihiyon o di kaya’y larawan na nakita mo sa tabi-tabi. Ang ma-impluwesyahan sa kasamaan o sa kabutihan, oo naranasan ko na…. maraming beses na. E ang mang-impluwensya? (e ano pa nga ba……..)

Sabi nila, kung sino daw ang mga kaibigan mo, kung ano ang paniniwala ng relihiyon mo, kung ano ang eskwela na pinapasukan mo… ganon ka din daw. Tama ba? Labing-siyam na taong gulang palang ako, batang edad pero masasabi kong, maraming beses na kong naimpluwesyahan at madami na din akong naimpluwensyahan. Nakakatuwa? Puwede, pero minsan, hindi rin…….

August 2004 nang nagsimula akong magsulat ng artikulo o pagbo-blog. Dito ko nalalabas ang mga nararamdaman ko sa bagay-bagay. Hindi ko man lang namamalayan na hanggang ngayon may nagsisimulang magsulat ng mga artikulo dahil sa impluwensya ko. Yabang ba? E ang mga “expressions” ko na kung saan-saan na nakakadating. Hindi ko alam kung bakit pero nakakatawa pag naiisip ko. Ang mga paniniwala ko sa mga bagay-bagay, hindi ko alam kung may na-impluwensya na ba ako pero madalas may nakikinig.

Meron akong isang kaibigan, nakilala ko siya nung pumasok ako sa kolehiyo. Mabaet, mahiyain at….mabait. Sa tatlong taon na pagsasama namin, andami na niya atang natutunan sa akin. Kabutihan at syempre kalokohan. Ang mga alagad ko nadadagdagan na naman. Masama ba?

Sabi nila, may “choice” ka naman daw kung magpapa impluwensya ka sa isang tao, relihiyon o sa ibang bagay. Depende iyon sayo kung papayag ka o hindi. Pero minsan hindi mo namamalayan nahahaluan ka na pala ng pagiisip, pag-galaw at paniniwala ng ibang tao. Nakakalito minsan, oo seryoso…

Ang impluwensya ng relihiyon ata ang pinaka mahina para sa akin. Roman Catholic ako pero hindi lahat ng ginagawa ng isang katoliko ay ginagawa ko. Mahabang usapan pero yun na yun. Nagkokomyunion ako kahit hindi nagkukumpisal, hindi din ako mahilig sumamba sa mga santo. Lagi kami nagkakatalo ng nanay ko tungkol diyan dahil hindi daw niya maintindihan kung ano talaga ang paniniwala ko. Hindi din kasi ako nakikisali sa mga tradisyunal tuwing “holy week”. Basta! Naniniwala ako sa Kanya… sa Kanya lang wala ng iba pa. At wala na akong ibang kailangan pang paniwalaan. (Ay teka…. Para wala ng away, wala na lang paki-alamanan.)


Dati, hindi ko hilig ang mag-basa. Ay jusko!! Nakakatamad naman kasi pero pagtapak ko ng kolehiyo, unti-unti na kong nagbubuklat ng libro at nagbabasa. Kahit mga maiikling kasabihan sa dingding, sa bus o di –kaya’y sa pintuan… hala sige basa! Sabi nila, hindi daw kasi puwede na hindi ka magbasa sa kurso ko. Pero para sa akin, naimpluwensyahan ako ng mga kaklase ko. Kung magbabasa sila, edi sige, magbabasa din ako…..

Ang maimpluwensyahan ako ng mga tao sa paligid ko. Kabutihan man o kalokohan, wala ng dapat sisihin pero pumayag naman akong maimpluwensyahan. Ang impluwensya sa akin ng mga sikat na tao. Ang mga pinoy, amerikano, instik, bakla, tomboy, adik, tomador, maka-diyos, baduy, korny, cool o ano pa man. Sila ang mga taong walang sawang naghahalo ng paniniwala sa paniniwala ko. Ako na ata ang isa sa mga taong madalas maimpluwensyahan. Mahina ata ako pero ginusto ko din naman. Dahil dito, ang mga pagkakamaling natutunan ko ay dumadami pero nagpapalakas sa napakahina kong kalooban.

Magsimba, maging maka-diyos, mag-aral, mag-cut ng klase, uminom, magyosi, magdroga, magkagusto sa kaparehong kasarian, magmura, maging barumbado, maging konserbatibo, liberal, maging bastos o maging strikto… Impluwensya, sasakay ka ba?

Isipin mo, baka hindi mo namamalayan………

Iba ka na pala.

Buhay Amerika

Nandito ako ngayon sa newjersey, kakadating ko lang galing newyork. Magdadalawang linggo na ko dito, at eto na... nagsisimula na kong malungkot. Andami ko nang sakit sa katawan. Hindi kasi ako sanay sa lamig. At pagminamalas ka nga naman, umuulan pa dito ng snow (ok talaga!). Napapadalas ang pagtawag ko sa bahay dahil wala akong masabihan ng mga hinaing ko. Kahit alam kong wala namang magagawa ang pagtawag ko sa bahay at pagsusumbong ko sa lahat ng nangyayari sakin, sige lang...Buti na nga lang at may computer dito sa bahay ng tita ko.

Naaalala ko tuloy ang kwarto ko. Hindi kasi ako lumalabas ng kwarto ko dahil magdamag akong nagiinternet. At ngayon naman, nagmamaka-awa na ko makalabas pero hindi ko magawa dahil nga malamig (ano ba! ang kulet mo..) Naisip ko, ito ba ang mga kapalit sa nakuha kong pangarap? Hindi ko puwedeng makuha lahat ng bagay sabay-sabay. Nangarap akong makapunta ng america at ngayon na andito na ko, hindi naman ako ganon kasaya. Naninibago ako dito, namimiss ko mga tao sa pilipinas at lalong-lalo na, nahihirapan ako sa kalagayan ko. Nakikitira lang ako dito kaya naman mahirap ang sitwasyon ng ganito.

Bahay ng tita ko ang tinutuluyan ko. Mag-isa lang siya dito, pumunta siya ng america nung bata pa lang ako. At sigurado akong, ganito din ang naranasan niya dati. Siguradong hirap din siya sa lamig, at hirap din siya makisama sa ibang tao noon. Mahirap naman talaga lalo na pag sa ibang bansa. Mahirap......seryoso. Pero ngayon, ok na siya sa lahat. Nahaluan na ng ugaling kano ang tita ko. Hindi na nga siya masyado nagtatagalog at matulin na siya kumilos. Ganon ba talaga?

Masaya naman sa america, oo! Mahusay ang pamumuhay.. walang trapik at hindi magulo. Pero pag mag-isa ka lang, hay jusko......Busy lahat ng tao dito sa america. Bawal ang tatamad-tamad kaya naman hindi puwede ako magpakareyna dito. Mabilis ang pera dito sa america, sapat ang sweldo sa mga bilihin. At talaga namang solb na solb ang mga pagkain. May disiplina ang mga tao. May maloloko din naman pero hindi gaano. May mga taong grasa, namamalimos at iba pa. May mababaet na kano meron din namang masungit. Kinakatakutan din ang mga polisya dito, bawal gumawa ng katarantaduhan at siguradong magbabayad ka. Pero gayunpaman, iba pa din ang buhay pilipinas. Magulo man sa pinas, masaya pa din. Hindi ko lahat ito naisip nung nangarap akong magibang bansa. Sabi ko pa dati, gusto ko na tumira dito..

Ngayon, nagdadalawang isip na ko. Nagdadalawang isip akong makipagsapalaran sa isang lugar na ganito. Mahirap pero kailangan kayanin dahil parte ito ng pangarap ko. Pangarap na may kasamang paghihirap. Hindi ko alam kung masyado lang ako nagdadrama dito.. pero pasensha na ganon talaga.
Dalawang linggo pa at pupunta na ko sa sanfrancisco, at pagkatapos ng isang linggo... uuwi na din ako sa pinas! 3 linggo? bakit parang ang tagal........

Magulo, isipin mo...

Umuwi ako, 6:30pm nasa bahay na ko.. himala! Naabutan kong nanunuod ng balita ang tatay ko. Wow, nasalpak na naman sa headline ang nangyaring putukan sa Bagong Diwa. Ang labing-dalawang Abu Sayaf at in-mates na patay at iba pang sibilyan na sugatan. Teka, ano na ba nangyayari? Gulo, away, patayan, kalamidad, na-reyp sa talahiban, mag-asawang nagdemandahan, ang walang humpay na pagkalat ng mga sex videos, natulog sa ilalim ng trak… nasagasaan, patay! Hala…. Eto na ba talaga mga pangyayari ngayon?

Anong nangyari? History repeats itself, ang kaguluhan ay patuloy na dumadagdag hindi lang sa ating bansa ganon din sa ibayong dagat. Asan na ang tinatawag na kapayapaan? Naisip ko tuloy, ito na kaya ang hudyat ng katapusan ng lahat? Dadating ang panahon magpapatayan na lang ang mga tao ng di natin namamalayan. Ang mabibigat na nadudulot ng kalamidad sa mundo… Ito kaya ay isang panuntunan sa mga tao para magkaroon ng kapayapaan? Ang pagtulong-tulong ng iba’t-ibang bansa sa mga nasalanta ng tsunami sa Thailand, ito kaya ay patungo na sa sinasabing pagtutulungan tungo sa kapayapaan?

Teka, magusapang lasing muna tayo. Impossible na bang magkaroon ng kapayapaan sa mundo natin? Kapayapaan, peace… pinag-aaralan ko yan sa kurso ko pero hindi ko pa rin alam kung magkakaroon pa ba nito. Kapayapaan sa bansa, sa magkakaibigan, magkaklase, sa pamilya, sa magkakapit-bahay, sa magkakagrupo o sa kahit saan pa. Puwede pa ba?

Dalawang buwan na kaming hindi naguusap ng kapatid ko. (Tama ba dalawang buwan?) Mas maraming beses pa ata ang away naming kaysa bati kami. Parang bata diba? Pero yun ang totoo. Hindi ko alam kung kailan kami magbabati pero sigurado akong mag-aaway ulit kami. Komunikasyon, walang ganon. Nasaan naba ito?

Komunikasyon na magdudulot ng kapayapaan. Madaling sabihin pero mahirap sabihin hindi ba? Minsan, mas mabuti nalang na wag pagusapan para hindi na lumaki ang gulo pero minsan kailangan na e…Para ano? Para magkaharapan tapos magkaka-ayos tapos mag-aaway ulit? (ahahahaha) tama nang pahirap!! Ibagsak!

Hindi naman daw maiiwasan na magkaron ng gulo dahil parte daw ito ng realidad. Realidad na umuudyok sa atin na puwede naman mag-away dahil natural lang naman iyon. Pero ang pagkakaron ng kapayapaan sa pagkahalatan, parte din kaya ito ng realidad? Isipin niyo…….

Baka pati ulo niyo magkagulo…

Kabiguan at Pangarap: Para Sa Inyo Toh...

Habang may buhay may pag-asa. Pero mahirap umasa lalo na kapag alam mong wala na talaga. Minsan sa sobrang excited o sa sobrang inaasam mo ang isang bagay, kahit obvious nang wala na talaga, sige ka pa din na umaasa.

Kausap ko minsan ang kaibigan ko, sabi niya ayaw na daw niya masyado umasa sa isang bagay dahil baka daw hindi niya kayanin ang kabiguan. Nalungkot ako, parang nabawasan ako ng pag-asa sa mga bagay bagay. Ayoko sanang isipin ang kabiguan pero yun e! Parte yun ng buhay. Kung hindi talaga, edi hindi.

Minsan naisip ko, pag sobrang taas ng pangarap ko, baka masyado ako masaktan pag bumagsak ako. Baka di ko kayanin at malampa ako masyado. Maraming nagsasabi na wag daw mawalan ng pag-asa dahil ang kabiguan daw ay isang hudyat na may dadating pang mas maganda sa buhay. Pero bakit?

“Think positive.. think positive”… sapat bay un para ikaw ay magtagumpay? Kung puro think positive na lang ang solusyon para sa tagumpay, wala naman atang kahirap hirap yun hindi ba? Sa sobrang pagiisip ng positibo baka makalimutan mo nang magsikap. Sa sobrang pagiisip mo ng positibo baka maging magaan na lang sayo lahat ng bagay at hindi mo na ito paghirapan.

Pero kasi, ang pagiisip ng positibo ay minsan nagiging paraan para panghawi mo sa kabiguan. Yung bang, anjan na sa harap mo ang kabiguan pero sige, labanan mo lang ng pagiisip ng positibo. Wala naming mawawala kahit…………. Wala na nga talaga.

Kung ayaw talaga ibigay ng Diyos, kung hindi talaga para sayo, e di wag. Pero puwede bang ganon na lang? Ang hirap, ang hirap, ang hirap.

Maginuman na lang kaya tayo? Umiyak magdamag? Magalit sa mundo? Puwede din, pero hindi naman puwedeng maginuman, umiyak at magalit sa mundo na lang wala naman itong kinahahatnan. Magpakabulok sa isang sulok ng buhay na wala namang patutunguhan.

Madaling sabihin pero may mga bagay na napakahirap gawin pag ikaw na ang nasa kalagayan ng nabibigo. Naranasan mo na bang magsisi na sana hindi ka nalang nangarap para hindi ka nalang masaktan? Saya noh? Ansaket sa heart.

Kabiguan, pangarap.... dalawang bagay na hindi puwedeng mapaghiwalay.
Kabiguan na parte ng tagumpay…

……..teka puwede bang tagumpay na lang? (ehehehehe)

Nakakapanghinayang! Sayang...

Naranasan niyo na bang manghinayang sa isang bagay? Di dahil nawala ito habang na sayo pero dahil hindi mo talaga ito na angkin o naranasan kahit kailan. Panghihinayang, karaniwang salita pero mabigat at pakiramdam ng ganoon. Masyado ka kasi nagmadali o di kaya’y talagang huli na lang ang lahat. Edi sana mas masaya ka ngayon. Sayang…

Ang makahanap ng pantalon habang nagwiwindow shopping ka. Wow! Puwedeng-puwede sa iyo. Maganda ang sukat pati ang itsura. Mahal nga lang pero binili mo pa din. Habang papauiwi, may nakita kang pantalon na naka display sa isang bilihan. Wow! Puwedeng-puwede sa iyo. Maganda ang sukat pati ang itsura. Mura lang pero wala ka nang pambili dahil sakto lang ang pera mo na nagastos sa mahal na pantalon. Nakakapanghinayang! Bakit ba kasi hindi ka muna naglibot e di sana nakita mo yung murang pantaloon na iyon. Sayang…

Dahil sa pagmamadali, sumakay ka na lang ng taxi sa may kanto. Nang biglang may dumaan na bus sa harap mo na walang kalaman-laman. Nakakapanghinayang! Kung naghintay ka na lang sana ng konti pa e di sana nakapag bus ka nalang. Sayang…..

Sa pagibig, matagal na kayong nakikiramdam sa isa’t-isa pero hindi niyo lang inaamin. Tumagal, lumipas na ang panahon pero ganon pa din. Hanggang sa isang araw, bigla niyo na lang naramdaman na mahal niyo pala ang isa’t-isa pero huli na. Nagtapat siya pero wala na, may kanya-kanyang buhay na kayo. Aalis na siya, may boyfriend/girlfriend na kayo. O di kaya’y ikakasal ka na at siya… wala na. Kung pinagtapat niyo na sana sa isa’t-isa noon pa, e di sana ngayon, pareho kayong masaya. Nakakapanghinayang! Sayang…

Sinabayan mo mangarap ang mga kaklase mong makasama sa isang kompetisyon. Nang bigla ka na lang tinamad at nawalan ng lakas ng loob. Hindi ka nalang sumali. Nanalo ang mga kaklase mo. Masaya! Imbitado ka pa nga sa party nila. Nalungkot ka, kung naglakas loob ka lang sana sumama sa kompetisyon e di sana kasama ka sa pagdamdam ng tagumpay nila. Nakakapanghinayang! Sayang…

Nag entrance exam ka para sa kolehiyo pero di lahat pinagkuhanan mo. Natatakot ka kasing bumagsak. Sikat na eskwelahan pero nakakatakot baka ika’y mabigo. Di nalang, hayaan mo na. Pumasa ang kaibigan mo, madali lang daw ang exam. Nakakapanghinayang! Sayang…

Bakasyon, yinayaya ka ng mga kaibigan mo. Tara na, mag swimming tayo! Hindi ka sumama dahil sa simpleng dahilan na wala, Nang inngit sila, masaya daw at maganda ang beach na pinuntahan nila. Buong panahon ka lang naman nagmukmok sa bahay niyo pero sana sumama ka nalang e di sana masaya. Nakakapanghinayang! Sayang…

E ang bumili ng ice cream, ang init kaya naman excited na excited ka sa ice cream na hawak hawak mo nang biglang mei nakasagi sayo ng di sinasadya. Nalaglag ang ice cream mo, ni hindi mo man lang natikman. Kung alam mo lang sana na masasagi ka e di sana umupo ka na lang ka agad pagkabili mo ng ice cream. Nakakapanghinayang! Sayang…

Kung sana di ka nag dalawang isip e di sana masaya ka ngayon. Hindi mo naman alam kung ano ang mangyayari, maaaring sumablay ka ng di sinasadya pero may mga pangyayaring epekto ng kamalian mo. Gaya nga ng sabi ko, maaaring nagmamadali ka, nagdadalawang isip ka, natatakot o di kaya’y wala ka ng magawa dahil huli na ang lahat. Nakakapanghinayang! Sayang…

I am

I’m hurting inside

for my heart speaks nothing but pain

I’m speechless

for nobody dares to hear my inner feelings

I’m stunned

for I can’t react for what I see

I’m reticent

for my heart speaks nothing but silence

I’m irrational

for no one understands me truly

I’m different

for I can’t be somebody

I’m pure

for my intentions are sincere

I’m sensitive

for I can feel everybody

I’m sorry for myself

for nobody understands me………………genuinely

Ok Lang Pero Hindi Naman

“Kung saan ka masaya, dun na din ako..” Pero masaya ka ba talaga?

“Ok lang sa akin yun!” Pero ok ba talaga?

Kaarawan ng kapatid ko ngayon, humihingi siya ng pera sa mga magulang ko. Bibigyan siya ni daddy pero alam ko namang wala na siyang pera. Pero kailangan masaya ang kapatid ko sa kaarawan niya, kaya sige. Hindi ko maipinta ang mukha at reaksyon ng mga magulang ko tuwing humihingi kami ng allowance sa kanila. Siguro sa loob loob nila, “kalian ba matatapos to?” Pero sige, bigay pa din sila. Nagpumilit akong ibili ng computer ng tatay ko. Binilhan niya naman ako. Pero alam ko, mabigat sa kalooban niya yun dahil hindi naman iyon importante. Ang ipang-utang ang gastos ng mga anak para lang masundan ang luho o ano pa. Ok lang yun pero hindi talaga.

Ang pabayaan ang kaibigan kong malulon sa droga. Masaya siya, nakaka adik naman kasi. OK lang naman pero hindi talaga. Wala naman akong karapatan pagbawalan siya dahil sino ba naman ako? Ang hayaang iwanan ka ng mahal mo sa buhay dahil masaya siya sa ibang bagay o tao. O sige, ok lang pero hindi naman talaga. Ang pagpilitang sabihin na masaya ako para sayo kahit hindi naman talaga. Ang sabihing ok lang pero hindi naman.

Minsan kailangan mong ngumiti para mapangiti ang iba. Kailangan mong pigilan ang kasiyahan mo para sa iba. Hindi naman siguro ito masama pero mahirap naman, hindi ba? Mahirap pigilan ang mga plano at pangarap mo para lang tumakbo ang mga plano at pangarap ng iba. Bakit?

Hindi siguro lahat g tao ganito dahil may mga taong madamot at walang pakiramdam sa buhay. Kaya naman ganoon na lang ang pagpupugay ko sa mga taong marunong magbigay ng kasiyahan kahit mahirap. Pero alam kaya ng tatay at nanay ko na mahirap din naman sa kalagayan kong humingi ng allowance sa kanila ara-araw? Kung hindi ako hihingi, e wala naman akong pamasahe at pangkain. Kung kaya ko naman pigilan din ang kasiyahan ko para sa kanila, gagawin ko.

Minsan naisip ko, kung may mga tao lang na sensitibo at marunong makiramdam… hindi siguro mahirap magbigay ng kasiyahan. Kung may mga tao lang na marunong magpasalamat o di kaya’y magbigay pugay… hindi siguro mabigat magbigay ng kasiyahan. Siguro, kung marunong lang ang lahat ng tao umintindi sa mga bagay kahit hindi na ipaliwanag o sabihin, hindi siguro mahirap magbigay.

Hindi ko pa kahit kailan napasalamatan ang mga magulang ko sa pagbigay sa akin ng kasiyahan. Hindi ko din napapasalamatan ang basurero sa pagtiyatyaga sa sikat ng araw para mag hakot ng basurahan. Hindi ko pa din napapasalamatan ang tister ko sa pagtuturo sa akin ng leksyon. Hindi ko din napasalamatan ang klasmeyt kong binagsak ang subject na Filipino para samahan ako.

Para sayo………. Salamat. Hindi ko hinihiling na maging ok ang lahat ng bagay sa mga tao pero salamat pa din.
Salamat sa pag intindi sa akin.

Priceless....

While reading my articles.. I noticed that I haven’t written anything about love. Maybe I’m not that mushy that I don’t seem to express the feeling of such. Love? Yes love. Love for your family, for your best friend, for your pet, for your grandparents, for your pamangkin, for your apo and love for your somewhat called…“special someone.”

Loving someone makes me healthier. Loving voluntary, without hesitations and vacillation. The somewhat called unconditional love, ironic yet pulls you to give in. Sometimes it gives you head aches and heart aches but you just keep on loving. Giving without anything in return, kissing and hugging for nothing. Being so exhausted for the whole day, having a bad day, never been better then someone just kisses you at the end of the day. Don’t you just love it?

Magically exists but never been visible. Sometimes when your head wonders why you love him/her… You just say uhm… like nothing? Nothing at all. Why of all the people, why him/her? Then suddenly you just smiled and geeez.. you’re inlove!

Calling him/her just to say I love you or I miss you. Making him/her special as if he’s/she’s the center of your universe. Being there and ever supportive just for the simple reason that you love.

Does anyone force you to love anyway? Well, you cannot force love for it comes unexpectedly. Love develops and grows… indeed. When you love your mom or dad, does anyone tell you to love them or does anyone oblige you to care for them? Nobody! When you suddenly realize that you love your pamangkin that you want to be with him/her everyday. When you want to take care of her/him because you just wanted to. When you hug you best friend every time she/he cries. When you go to your boyfriend/girlfriend’s house because you missed him/her. When you hold his/her hand, kiss her and fix her/his hair. When you give your special someone something for the thought of giving. When you make breakfast for your lolo/lola. When you kiss that special someone while she’s/he’s asleep. When you just want to express your love for the thought of expressing it. Don’t you just love it?

Sometimes I wonder, why do I still love even if it just gives me heartaches? Why do I still give in when I know that it’s not worthy? Why do I still love my parents even if they scold me and hate me. Why do I still love my annoying brother even if he is just a pain in my ass. Why do I still love my lola even if she’s crazy. Why do I love my best friend even if she’s peculiar. Why do I still love my special someone even if he’s a little bit inexplicable?

Why can’t I stop loving for it’ll give me liberty? Why can’t I care for everybody without loving? Why do I love even if it gives me problems? Why do I cry whenever my heart aches? Why do I give unconditional love for nobody obliges me to. Why does love come unexpectedly?
Being inspired for love, having a baffling feeling from within. Don’t you just love it?

Don’t you just love that something, that is…………….

Priceless?

self fulfillment

Konting na lang, tapos na ko sa kolehiyo. Andami kong nagawa at masasabi kong nag-enjoy talaga ako. Masyado nga daw akong active sa mga bagay-bagay kahit hindi naman required yung ibang bagay pero sale pa din ako ng sale.

Teka, naranasan mo na bang ipagpilitan ang isang bagay sa mga magulang mo, sana payagan ka tapos pag tinanong ka kung bakit ang sagot mo ay… “wala lang..”? Ako kasi palagi. Lagi nangyayari sa akin, hindi sa walang dahilan kung bakit ako sasama sa isang activity kundi, hindi ko maipaliwanag ang dahilan.

Ikwento ko na lang ulet ang 2 beses na immersion na sinamahan ko. Tuwing summer yun! 2 linggo sa malayong lugar, makikitira sa mga hindi kakilala at makikipag sapalaran sa “wala lang..” Nagtatampo na nga sa akin ang mga kaibigan ko dahil lagi ako wala pag bakasyon. Gustong-gusto ko naman talaga kasi sumali sa mga immersions. Mahirap, oo! Pero masaya. Ibang klase ang karanasan, buti na lang pinayagan ako… Sayang nga lang at hindi na ako makakasama sa pangatlong beses, hindi na kasi puwede pero kung puwede sana… sasali pa din ako. Wala lang…….

Minsan, sumali ako sa isang UN assembly sa eskwela, hindi man iyon ang totoong UN assembly, kaba pa rin ang pakiramdam ko. Para kasing totoo. Nakikipag away, talo at kung anu-ano. Nepal dati at Japan ngayon ang mga bansa na inirepresenta ko sa MUNA (Model of United Nations Assembly). Pinagaralan ko ang tungkol sa mga bansang ito at kailangan totohanin. Masaya! Malamang, 2 beses ko din inulit e. Wala lang………

Ang pagbibu-bibuhan sa mga debate sa eskwela. Biro lang, hindi ako sumali sa ganon.

Ang pagsali sa play, pag-arte, dubbing at pagsayaw. Nakakahiya pero ayos lang. Experience, hindi ko makakalimutan yun. Kahit munting palabas pero ayos lang. Masaya naman. Wala lang……….

Minsan, nag embassy hopping kami, experience lang ulit. Sosyal pala sa Indonesian Embassy, may kape! (ahahahahaha) wala lang………

Madaming bagay na naranasan. Masaya, wala lang. Minsan kahit ibang tao hindi maintindihan ang dahilan kung bakit ka sasali sa isang aktibidad na “wala lang.” Ang pagkuha ng trabaho na hindi pangarap ng magulang mo. Maliit lang ang sweldo, pero mahal mo naman. Ang pagbigay ng tinapay kay Manang na namamalimos, ang pagtatapos sa kursong minahal mo kahit hindi ito mahal ng mga magulang mo…… Wala lang.

Maski ang pagsabi ng I love you sa mahal mo sa buhay, ang paghahanda ng surpresa sa kaibigan, ang pagpapatuloy sa hilig mo na hindi naman hilig ng ibang tao, ang pagsusulat ng blogs, ang pagbibigay ng payo sa kaibigan, ang paglilinis ng kwarto mo… Wala lang.

Mahirap ipaliwanag ang “wala lang” hindi kasi ganon kadali ipaliwanag ang pakiramdam o nadarama pagtapos mong gawin ang isang bagay. Basta ang alam ko, masaya!

Gives a joy within….

Something………

What I call……..

self fulfillment. =)

Bakit?

Kung puwede lang sana pigilan lahat ng kamalasan na dadating sa buhay ng isang tao edi sana lahat tayo masaya. Kung puwede lang sana pigilan lahat ng hinagpis, edi sana lahat tayo masaya. Kung puwede lang pigilan lahat ng kasablayan para maabot ang tagumpay ng walang kahirap-hirap…

Pero hindi puwede e

Lagi nalang sinasabi na kailangan maranasan lahat ng iyon para matuto at mauntog sa katotohanan. Pero bakit ba hindi nalang tayo matuto ng walang nangyayaring sablay sa ating buhay?

Busy na ko masyado sa eskwela. Maaga ako pumapasok at gabi naman umuuwi. Pero, hapon talaga ang klase ko. Kinailangan kong pumasok ng maaga kahit hindi ko naman talaga gusto. Mahirap gumising ng maaga ano! Pero pinipilit kong gumising dahil sa mga pangarap ko.

Bakit may ibang hindi naman nag sasakripisyo pero naabot pa din ang pangarap? Meron din naman, ang lakas ng loob mangarap pero wala naman siyang ginagawa. Hindi sa nagbubuhat ako ng sariling bangko pero hindi kaya, ang daya naman yata non?

Patagal ng patagal, nararamdaman ko ang pagkawalay ko sa mga kabarkada at pamilya ko. Buong araw akong nasa eskwela tapos paguwi ko, gagawa ako ng mga paper works tapos matutulog na. Hindi ko na naabutan ang mga tao dito sa bahay. Naisip ko, kagustuhan ko naman ito, ako pumili ng ganitong pamumuhay iyon ay para lang maabot ang tagumpay na hindi ko naman alam kung kailan dadating. Naiinis ako dahil naaaapektuhan na ang aking pagiisip at personal na pakiramdam dahil sa nangyayari sakin. Lagi nalang ako aburido, mainit ang ulo at iritado. Parang kinukumpara ko lahat ng tao sa sarili ko.

Bakit siya ganyan? Ako ganito…Bakit siya tulog pa din ako papunta na ng eskwela? Bakit siya pumasa ng hindi nagaral, ako kinailangan ko pang magpuyat para makapasa? Bakit siya nakakalabas at nakakagimik pa pero ako lagi nalang busy? Bakit ganon siya, ako hindi? Bakit siya late sa interview pero pasado pa din, ako pumasok ng maaga dahil bawal daw ang late? Bakit siya pa easy easy lang ako kailangan ko pang magsikap? Bakit siya pinagbigyan ako hindi? Bakit pasado siya sa thesis kahit hindi siya nag defense pero ako halo mangiyak ngiyak na para makapag defense dahil baka bumagsak ako. Bakit siya na walang ginawa swerte pa din e bakit ako hindi? Bakit ganon?

Masama magkumpara pero hindi ko mapigilang ikumpara ang sarili ko sa iba. Insecure? Hindi naman! Napapansin ko lang na talaga ngang totoo na “life is unfair” bakit ang mga mahihirap pahirap ng pahirap tapos ang mga mayayaman at yumayaman pa din? Naiinis ako, bakit ganon?

Hindi ko lang talaga matanggap kung bakit may mga taong walang ka kwenta-kwenta pero natatanggap nila yun. May mga taong walang silbi pero ayos lang sa kanila. At may mga tao namang hindi masikmura ang ganong pamumuhay. Kinailangan magsikap para lang sa pangarap.

Hindi sa pagdadamot, pero sana ang pangarap ay para lang sa mga taong karapat dapat mangarap. Ang tagumpay ay para lang sa mga taong pinaghirapan ang tagumpay. Pero dahil nga “life is unfair” wala tayong magagawa.

Naisip ko tuloy, may pinanganak talagang swerte at mayroon din namang malas…

E ako kaya?

Bakit Ganito?

Ang tagal, nakakainip

Bakit hindi mo pa ako pagbigyan?

Masyadong matagal

Nakakabulabog, nakakapagod

Kailan ba ito matatapos?

Walang humpay na paghihintay

Pagmumukmok… nakakainip

Uulitin ko, nakakainip

Buong araw na pagkabulabog

Bakit hindi ka pa napapagod?

Hanggang kailan mo ako pahihirapan

Bakit ka ganyan?

Walang magawa, bakit nga ba?

Ilang oras na pamamahinga

Ibigay mo na

Kailan ba ito matatapos?

Masyado mo akong pinaghihintay

Ano bang nagawa ko, lagi nalang ganito

Pagbigyan mo na ako

Masyadong matagal

Gabi, masyadong mabagal

Bakit ganito?

Masurpresang Buhay

“Life has full of surprises” narinig niyo na ba ito? Sana naman ay oo. Andaming dumadating o sabihin na nating sumusulpot o bumubulaga sa buhay natin. Minsan may magandang surprise at mayroon din namang hindi. Kaya nga surprise e, hindi naman sinabing puro swerte na lang hindi ba? E ang “expect the unexpected”, narinig niyo na rin ba? Parang ganon din ang ibig sabihin non!

Sa madaling salita, hindi mo talaga malalaman ang mangyayari sa iyo bukas, mamaya o sa pagdating ng panahon. Maaaring may mga haka-haka, kutob o hula para sa mga dadating na pangyayari. Kaya nga kailangang ituwid ang maling puwede pang ituwid. Paghandaan na ang dapat paghandaan. Gumawa ng paraan dahil kahit ano, kahit saan kung gusto may paraan. Ayos ba?

Malapit na ang bakasyon, pero bago yun… final exams muna! Hala! Eto na naman tayong mga estudyante na nagkakandarapa sa mga exams, defense para sa thesis at sa tinatawag na “deadliest” deadlines para sa projects. May ilang buwan pa para paghandaan at asikasuhin ang lahat ng ito pero kung gusto mo bumagsak, sige lang.. Katulad na lang ito ng sinabi ko kanina. Puwede namang mahulaan mo o magkaroon ka ng kutob na babagsak ka pag hindi mo talaga pinaghandaan ang lahat. Pero malay natin! Baka magsabog ng kabaitan ang Diyos at masalo mo ang iba dito, edi pasado ka na naman. Sana nga lang lagi na lang nagpapasabog ang Diyos ng kabaitan at ka swertehan tapos masalo mo ang iba dito. Pero imposible yun, at sisiguraduhin kong tama ako. Kailangang makadanas ng leksyon para tumino, yung naman ay posibleng mangyari at nangyayari naman talaga. Pero hindi mo alam kung kalian, tama ba?

Ang matagal mo nang pinaplano na pag alis mo papunta sa ibang lugar, sabihin na nating ayos na ang lahat at naghihintay ka na lang kung kailan, kung matuloy, salamat po e paano kung bigla nalang na hindi natuloy. Aray ku! Ang saklap.. pero wala kang magagawa. Teka, nasabi ko na bang hindi lahat ng bagay ay puwedeng palitan o baguhin?

May mga panahon na “huli na” ika nga. Yung bang, wala ka nang magawa kundi magsisi na lang. At sabihing, “babawi na lang ako sa susunod..” Pero hindi naman lagi puwedeng bumawi. E ano yung sinasabi nilang “habang may buhay may pag-asa”? Siguro yon ay para sa lahat ng aspeto. Pag-asa dahil huli man ang lahat, kahit papano nagbago pa din ang pananaw mo sa buhay. Namatayan ka man ng mahal sa buhay pero hindi mo nasabi sa kanya kung gaano mo siya kamahal dahil huli na nga ang lahat (ang kulit mo!).. Pero nagbago naman ang pananaw mo at pinipilit mo ng pahalagahan ang mga importanteng tao sa paligid mo.

Teka, mabalik tayo sa surpresa. Surpresa, andiyan na, handa ka na ba? Sabihin na nating kaarawan mo ngayon, maaaring may surpresa sayo ang mga tao pero hindi ka sigurado. Anong gagawin mo? Mag patay malisya na lamang dahil baka sabihin nila masyado ka namang “assuming” (ahahahaha).

Pero ibahin mo ang surpresa sa kaarawan mo sa surpresa ng masurpresang buhay (sabihin mo nga ng mabilis ng hindi ka nabubulol). Pagusapan na natin ang sinasabi nilang “ang nalalapit o ang dadating na paghuhukom”. Totoo nga ba ito? Pero wala naman sigurong mawawala kung paghahandaan mo. Kung mamatay ka man (hindi ko naman alam ang buhay doon sa kabila) siguradong walang problema kung napaghandaan mo. Kamatayan, malungkot, mabigat at may ibang taong ayaw pa pagusapan ang salitang ito. Anong masama, lahat naman tayo namamatay. Sigurado kang mamamatay ka pero hindi mo alam kung kailan tama ba? “live you life to the fullest” isa pang kasabihan para sa ating lahat. Isang kasabihan na isang uri din ng babala. Oo, babala dahil mamamatay ka rin lang pagdating ng panahon… gawin mo na ang mga bagay na kailangang gawin at abutin mo na ang iyong mga pangarap.

Mangarap para bukas, isama mo na ang pagdating ng mga surpresa sa mga pangarap mo. Pangarapin mo at paghandaan, wala namang mawawala.

Katandaan

Alas dos na ng umaga at hindi pa din ako nauubusan ng lakas. Masyado ata akong naapektuhan ng kape. Gusto ko ng matulog pero hindi ako makatulog, gusto ko ng humiga pero bangon pa din ng bangon. Naisip ko nalang gumawa ng blog.. Yan, hala sige… magblog ka hangga’t gusto mo KC!

Kung iisipin mo, mabilis lang ang xmas vacation pero parang ang tagal tagal ko ng nakahilata at nagpapaka buhay tamad dito sa bahay. Malapit na naman ang pasukan, at sigurado akong wala na namang humpay ang pag bi busy-busyhan ko. Makakalimutan ko na naman ang salitang “pahinga”… Hindi na nawala ang ubo’t sipon ko, hindi ko alam kung bakit. Humahapdi na ang ilong ko sa kakasinga. Tingnan mo! Sa sobrang walang magawa, pati ito na kwento ko na. Maglinis daw ako ng kwarto ko sabi ng nanay ko. Tinatamad talaga ako! Gusto ko nang pumasok…..

Napapadalas na naman ang pagpupuyat ko, pati pagnood ng tv naging gawain ko na din. Hindi naman ako ganito dati…Napansin ko lang, iyakin ako ngayon sa mga drama. Hindi naman ako ganoon dati e. Tumatanda na ata ako, hala… kagaya na ko ni mommy!!

Matanda na si mommy.. lalo naman si lola! Makakalimutin, iritable at unti-unti ng nagiiba ang ugali nila. Pareho silang nagkakainisan dahil pareho silang nakakairita pakinggan. Natatakot akong tumanda.. ayoko pa! Pero lahat naman tayo dadating sa ganon. Dadating ang panahon at kukutyain din ako ng mga bata dahil sa katandaan ko. Hindi na ko siguro makakapag puyat non katulad ng ginagawa ko ngayon. Lagi na siguro akong nagrereklamo dahil sa sunod-sunod na pananakit ng iba’t-ibang parte ng katawan ko. Kailangan ko ng alagaan ng husto ang kalusugan ko dahil sa simpleng dahilan na… Tumatanda na ko.

Ano naman kaya ang itsura ko pagtanda ko? Kulubot na ang balat, puti ang buhok at nakakuba? Naku wag naman sana! Masungit daw ako pagtanda ko sabi ng nanay ko… Ahahaha! Hala… hindi na ko magugustuhan ng mga bata niyan. Wala na din akong pakinabang niyan pag umuugod-ugod na ko. Sabi nila, tinatapon daw ang mga matatanda sa amerika. Yun ung sabi sa akin nung bata pa ako, totoo kaya? Naisip ko… kawawa naman sila.

Matagal ding nakinabang ang lipunan sa kanila, may ibang nagbibo-bibuhan at iba namang… wala lang. Tapos ganoon nalang ba pagtanda nila? Pagtatawanan, kaiinisan dahil sa babagal-bagal at ano? Itatapon kung saan puwedeng may mag-alaga sa kanila.. Ang saklap hindi ba? Naalala ko tuloy yung kamamatay kong lola. Pinagpapasa-pasahan siya ng mga anak niya nung nabubuhay pa siya dahil wala daw silang panahon mag-alaga. Walang panahon pero ang totoo ayaw lang nila. Kami nalang ang nag-alaga dahil malaki ang utang na loob ng tatay ko sa kanya. Siya daw kasi ang nagpalaki at nag-aruga sa tatay ko nung bata pa siya. Minsan nakikita ko nalang siyang nakaupo sa isang sulok at… wala! Nakatunganga, tahimik at alam kong nakakalungkot ang ganoong buhay. Bumalik na siya sa pagkabata kaya hindi maiiwasang naguulianin na siya. Sa amin namatay si lola, ay hindi pala… sa akin pala! Oo, kayakap ko siya nang siya ay nalagutan ng hininga.. Ayoko ng ikuwento pa, nakakalungkot lang at magulo ang istorya.

Naisip ko…gugustuhin ko nalang sigurong mamatay ng medyo bata-bata pa kaysa naman pagpasa-pasahan ako ng karamihan. Ayaw kong magtagal dito sa mundo na walang pakinabang. Oo! Walang pakinabang.. Ganoon naman ang tingin nila sa mga matatanda, walang silbi. Pero hindi ata nila naisip na papunta palang tayo… sila matagal ng nakabalik.

Nakadanas na sila ng sangkatutak na paghihirap at tagumpay, mas marami na din ang experience nila kaysa sa mga taong nasa kasalukuyan. Minsan nga pag nakikipagusap ako sa matanda, natutuwa ako kasi andami niyang alam. Hindi ko alam kung totoo lahat ng iyon pero bilib ako sa mga pinagdaanan niya. Matanda na pero malakas pa din. Wala ng silbi ang kanyang kalakasan dahil hindi naman siya pinapansin ng lipunan. Mabibilib ka lang siguro dahil parang bata-bata pa ang kanyang kalakasan.

Hindi naman siguro importanteng maging sikat, bayani, pinaka mayaman o pinaka crush ng bayan ka noong ika’y bata-bata pa. Ang importante ay kung nabuhay ka sa kung anong klaseng buhay ang gusto mo.

Paano kaya ang mga tumandang walang asawa? Kawawa naman ano… Walang kalinga sa pagdaon ng katandaan. Naghihintay na lamang sila ng mga kamag-anak na may pusong mag-aalaga sa kanila.. Kawawa.. yun lang talaga ang masasabi ko..

Sana lang hindi ako malasin pagtanda ko, yung bang… hindi ako pagpapasa-pasahan. Ayoko non! At sino naman kaya ang may gusto? Nakakalungkot pero hindi ko naman alam ang mangyayari pagdating ng panahon na iyon…Basta sana lang pagtanda ko….

Huwag sana ako maging kawawa sa paningin niyo….

Pasko na, Sinta ko

Hindi ko man lang namalayan, at pasko na pala. Masyado ata akong abala sa ibang bagay at hindi ko na napapansin ang nalalapit na araw ng kapaskuhan. Maraming nagtatanong sa akin kung saan ba daw ako magpapasko, “dito lang sa bahay” ang lagi kong sagot. Hindi naman kasi iba sa amin ang araw na iyon. Karaniwan, ganun lang.

Magulo masyado at maraming nangyari sa taong ito. Ito na din ata ang isa sa pinakamalungkot na pasko sa karamihan. Ang pagkakaroon ng fiscal crisis, ang magulong eleksyon, ang mga na –hostage na Pilipino sa Middle East, ang nga kagimbal-gimbal na eksena sa overpass, sa tulay at sa kalye, ang sunod-sunod na mga mananalantang bagyo, ang pagkamatay ng mga malalaki at kilalang tao at… ano pa ba? Basta madami…

Madami masyado na naging sanhi ng pagkawalang gana ng ibang tao na mag pasko. Hindi lahat, dahil marami pa din naman ang “feel na feel” ang kapaskuhan. Swerte naman! Sila siguro ang mga taong wala masyadong problema, mayaman, at may mga bagong grasya na nagdadatingan. Pero kung ako ang tatanungin mo, kabilang siguro ako sa mga “hindi excited sa pasko”. Wala naman kasi akong pamasko, aginaldo at pera. Ahahahaha.. biro lang!

Naisip ko lang ang pasko ng mga pamilya sa lansangan. Ang mga nakatira sa ilalim ng tulay, sa kariton, sa kalye, sa squatter’s area, basta sila…….

Saan kaya sila magtitipon tipon para kumain, magkantahan at magkwentuhan sa kapaskuhan? Ano kaya ang kanilang handa? Tinanong nga sa akin ng nanay ko kung ano ang handa naming sa pasko. Konti lang naman, basta may spaghetti at chicken… solb na ko doon! Samahan mo pa ng salad, menudo, kare-kare, letchon, cake, hamon, prutas at maraming red wine. Ahahaha biro lang ulit! E paano kaya ang ibang nangangarap din ng spaghetti at chicken pero malabong magkaroon? Basta may makain ayos na. Kanin at asin, sardines at noodles… samahan mo na din ng isang litro ng pepsi. Solb!

Teka, naalala ko lang bigla ang mga nangangaroling tuwing palapit na ang pasko. Uso pa naman, pero hindi na katulad ng dati. Minsan nga, isang kanta lang at nanghihingi na ng pamasko ang mga nangangaroling. Magagalit pa pag tumawad ka. Mahilig ako mangaroling nung bata ako pero hindi ako mahilig mamigay ng pamasko. Ganun talaga e, sorry nalang. Kung pangangaroling lang sana ang sagot sa kahirapan… malamang minu-minuto may nangangaroling na sa bawat bahay. Kung may presyo lang talaga at hindi puwede tawaran ang mga nangangaroling, ung dapat hindi bababa sa P100 ang pamasko, tiyak! Kahit mag-isa ako, gagawin ko. Kung puwede lang sana……. Pero hindi.

Patagal ng patagal, pahirap ng pahirap ang mga mahihirap at payaman ng payaman ang mga nag swswertehang mayayaman. Patagal ng patagal, unti-unti nang nawawala ang diwa ng pasko sa karamihan. Sa walang humpay na pagsusulat ko ng mga artikulo, karamihan ay tungkol din sa kahirapan. Marahil at nakakairita na masyado ang salitang ito pero hayaan niyo nalang ako.

Bilib ako sa nanay ko, talagang excited siya at “feel na feel” niya ang kapaskuhan. Hindi puwedeng walang xmas tree at xmas lights. Pag namatay daw siya, dapat daw may xmas tree at xmas lights pa dn ang bahay pag pasko. Dadalawin niya daw kami pag hindi. Lagi kaming nag-aaway niyan pagdating sa pagkakabit ng mga ilaw at xmas tree. Ako naman kasi ang pinapakabit niya at minsan nakakatamad na, pero minsan ayoko lang talaga magkabit. Para saan pa? Ang kapitbahay nga naming walang xmas lights at xmas tree pero ayos lang naman daw. Chinischismis sila ng katulong, wala na daw kasi silang pera kaya ganoon.

Naisip ko tuloy, ang xmas tree at xmas lights ay posibleng nagiging simbolo ng katayuan ng isang pamilya sa kasalukuyan. Puwedeng oo, at puwede din naming hindi. May iba naman kasing nangungutang, para lang magkaroon ng tradisyunal na kapaskuhan.

Hindi ko gagawing negatibo masyado ang artikulo kong ito. Baka naman kasi isipin niyo puro negatibo nalang ang pananaw ko sa espesyal na araw na ito. Hindi naman…

parang at medyo lang…

Ang pasko ay panahon ng pagmamahalan, pagpapatawad, bigayan at kaligayahan. Malas mo lang siguro kong hindi mo madama-dama ang mga ito. Pero kung kaya, bakit hindi. Makipagbati ka na sa kaaway mo, batiin mo ng merry xmas ang taong matagal mo ng hindi pinapansin at kinakausap. Patawarin mo na siya, bigyan mo ng pamasko ang inaanak mo at higit sa lahat huwag kang makalimot ngumiti sa araw ng pasko. Madaling sabihin ano? Pero mahirap gawin.

Sa nalalapit na kapaskuhan, puro problema pa din ang iniisip ng karamihan, isa na ko doon. Pero isa lang ang masasabi ko, marahil maraming problema ang dumadating, maaring mahirap magkapasko sa panahon ngayon, maaaring puro nalang kamalasan ang nasasayo… Pero hindi naman siguro mahirap ngumiti sa araw na ito.

Kahit magpasalamat ka man lang, at sabihing…

“salamat po, buhay pa ko sa paskong ito..”

Showbiz vs. The Republic of the Philippines

Pagkagising ko, ang balitang patay na c FPJ ang agad-agad na bumungaw sa akin. Wow, ansaya ng umaga. Hindi ko man siya idol o hindi man siya ang binoto ko noong nakaraang halalan, nakaka-awa pa din. Sigurado akong apektadong-apektado ang mamamayang Pilipino sa pangyayari. Parang lahat feeling close, lahat nagluluksa. Nang napabalita pa nga lang na nasa malubhang kalagayan si FPJ, parang nalungkot ang buong Pilipinas sa nangyari. Dumagsa ang mga fans at artista sa St. Luke’s Hospital. Patuloy ang paglala ng trapiko doon dahil sa pagdami ng tao. Oo nga naman at “action king” si FPJ, sikat hindi ba? Kaya ba ganoon na lamang ang pagka apektado ng mga Pilipino sa nangyari?

Buti pa si FPJ, kinakaawaan at iniiyakan ng nakararami. Laman ng balita, frontpage, pinaguusapan sa bahay, sa kanto sa eskwela at kung saan-saan pa. Pati lola ko puro FPJ ang bukang bibig. Nakakarindi na, idol niya daw kasi yun. Magaling at batikang artista. Sikat na sikat at walang kapantay.

E ang kay Kris Aquino? Ang pagkatutok ng taong bayan sa balitang hiwalayan nila ni Joey Marquez noon. Demandahan, dahil sa tutukan ng baril at sakitan ang walang humpay na pagiiyak niya sa tv. Ang pagsiwalat niya na siya ay may STD. Hala sige! Puro Kris Aquino ang laman ng periodico, ang laman ng balita at usap-usapan kung saan-saan. Queen of talk daw kasi si Kris Aquino, sikat hindi ba?

Pero, lahat kaya ng taong bayan apektado sa mga nasalanta ng bagyong Yoyong? Ang mga kawawang kapatid natin sa Quezon? Ang nalubog na bahay, ang mga naglahong pangarap at pagka sigla pang pasko… Ang pagkabaon natin sa utang? Tapos na daw ang fiscal crisis sabi ni GMA pero totoo nga ba? Ang patuloy na paglago ng krimen sa bansa, ang mga nabubura na lugar sa mapa dahil sa mga kalamidad. Lahat ba ay apektado dito? Ganoon din ba ang apekto nito gaya ng apekto sa pagkamatay ni FPJ at paghiwalay ni Kris Aquino at Joey Marquez noon?

Naisip ko tuloy, kung si FPJ kaya ang nahalal bilang pangulo, saan kaya tayo pupulutin ngayon? Panibagong presidente na naman yan panigurado. Sa tingin niyo kung siya ang nanalo, mangyayari kaya sakanya ang nangyari ngayon?

Hindi mo din siguro masisisi ang nakararami. Artista yan e, sikat yan! Tumitigil ang mundo natin pag showbiz, chismis at paboritong palabas na natin ang nasa TV. Hindi ako mahilig manuod ng tv pero inaamin kong malakas ang inpluwensya nito sa atin.

Kung puro showbiz chismis kaya ang laman ng balita sa telebisyon, mas tataas kaya ang rating nito? Mas marami kaya ang nanonood sa Da Buzz at X Files kaysa sa TV Patrol at 24 Oras?

Pero naisip ko lang, bakit ganoon na lang ang pagkalungkot ng mga tao pag showbiz personality na ang namatay, naghiwalay, may malubhang karamdaman at kung anu-ano pa? Ganoon na lamang ba talaga ang pagkabaliw natin sa mga artista? Ang patuloy na pagpanalo ng mga artista tuwing eleksyon, kulang sa pinag-aralan at experience pero panalo pa din. Ang kasikatan na kaya ang sagot sa problema?
Hindi ko alam kung bakit ganoon nalamang ang apekto sa akin ng ganito. Naisipan ko nalang agad gawan ng blog ang tungkol dito. Ikaw na ang maging adik sa blog, wala ka nang magagawa.

Nakakainis hindi ba? Mas matimbang na ang showbiz kaysa sa mas importanteng pangyayari sa ating bansa. Nakalimutan na natin ang ating problema basta artista na ang pinaguusapan. Oo, kawawa patay na si FPJ, nakakaawa din ang kanyang pamilya. Wala naman akong sinabing masama ang maapektuhan at hindi ito dapat pero sana lang hindi ito maging daan para magbulagbulagan na lamang tayo sa totoong problema ng ating bansa.

Babagsak kaya lalo ang ekonomiya natin sa pagkamatay ni FPJ? E diba sabi nila bumagsak daw ang piso nang malaman na tatakbo si FPJ sa pagka pangulo… Ano bang meron kay FPJ? Hindi ako galit sa kanya at lalong hindi ako anti showbiz. Hindi ko lang talaga kayang intindihin kung bakit bakit bakit at bakit ganoon nalang ang apekto sa atin ng mga artista. Naalala ko tuloy nang dumating si Jasmine Trias sa Pilipinas, hala sige! Puro mukha nalang niya ang nasa TV. Mapa commercial at billboard, sige lang! Dagsaan ang mga tao sa Mcdo para sa free jasmine trio.

Nakakainis na nakakatawa pero dapat bang pagtawanan na lang? Isaisang tabi na lamang ang mga mas importanteng pangyayari? Naisip ko tuloy……….

Mag artista nalang kaya ako?

Mga Kabarkada ko: Para sa inyo ito…

Ang mga kaibigan ko, barkada ko mula pagkabata, ang mga kasa-kasama ko mula gradeschool hanggang ngayon, ang mga taong tinuturing kong mga kapatid, ang parte ng buhay kong tinatawag kong espesyal… Sila ang aking insiparsyon sa bawat paglaon ng panahon. Kayo, at wala ng iba.

Ang walang humpay na kulitan sa classroom na walang dingding, ang abutan ng love letters galling sa crush, ang walang tigil na palitan ng liham, ang batuhan ng tubig, awayan sa pamamagitan ng pag vavandal sa banyo, ang agawan ng crush, ang pagalingan sa ten-twenty, ang pasiklaban ng sayaw tuwing may program, ang pasikatan at patalbugan. Ang buhay naming noong elementarya na hindi ko makakalimutan. Ang dating hiwalay na pagkakaibigang nagbuklod buklod ng samahan.

Unang tapak sa highschool, hindi maitago ang pagkatakot at hiya sa nakatataas. Ang paghahanap ng masisilungan… ang aming tambayan. Isang maliit na tambayan na hindi maiiwasang pag awayan. Ang tambayang naging saksi sa sindakan at hamunan. Hindi ko alam kung bakit ganon na lamang ang alaala ko sa tambayang iyon. Sino ba naman kasi ang matinong makikipag siksikan sa tambayan ng higher batch? Kami yun, at shempre magulo at masaya ang kinahatnan. Hindi ko pa rin makakalimutan ang mga barkadang umaaway sa amin na sobrang babaw naman ng dahilan. Ang mga matataray na higher batch na walang ginawa kundi ang makipag sigawan at angasan. Ganoon ang buhay namin nung una sa higschool. Ang walang tigil na pagtawag sa amin sa prefect’s office, ang mga kaso at iba pa. Natatawa na lang ako kapag naaalala ko ang mga iyon. At sino ba naman ang babaeng masususpend ng isang linggo bago mag graduation? Nakakatawa hindi ba? Ang tawanan at ultimo taguan pag PTC, ang laitan ng mga dumadaan sa aming tambayan, ang takutan at iyakan sa may locker. Ang “dark past” na patuloy na lang naming pinagtatawanan. Sino ang makakalimot sa picture na katawa-tawa noong 2nd year higschool? Wala na yatang mas papangit pa doon ika nga. At sino naman ang makakalimot sa siksikan na picturan sa may Filinvest? Ang hindi magkasya-kasyang barkada sa studio pero pinagpilitan pa din. Ang hulugan sa swimming pool ng bahay ng kaibigan, inuman at asaran sa kalagitnaan ng gabi. Sino ang nawala noong second year at lumipat ng eskwelahan? Sino naman ang nagibang bansa pero bumalik din? Ang kambal na hindi nagkakasundo at nagaaway sa gitna ng campus, ang meeting-meetingan o tinatawag na “open forum” pag may away sa barkada. Ang biglaang paglago ng barkada. Ang pagkakaroon ng group study sa bahay na pagkain at pagtulog lang naman talaga. Ang unang tapak sa bilyaran, ang pag cocommute papuntang town center…

Ang alaala ng kahapon na hinding-hindi makakalimutan…

Ngayon, hindi na maitatago ang malaking pagbabago sa aming buhay, may ibang malapit-lapit na ding gumadruate sa college at iba namang piniling manatili pa ng mas mahabang panahon sa kolehiyo. Hindi na madalas magkita dahil sa ibang nag bubusy-busyan at ibang nalalayo na ng tuluyan. May ibang pinili ang mundo ng showbiz, may nagseryoso na talaga sa pag-aaral at naglaho na lang ng parang bula, ang pagkakaroon ng boyfriend, ang piniling makisama na lamang sa blockmates, ang mag-iba ng landas, may ibang napalayo ang eskwelahan ngunit pinipilit pa din magpakita.

Patagal ng patagal, umiiba na din ang pagiisip at pananaw sa buhay. Ang pagdagdag ng edad ay sumunod na din sa pagkaroon ng tamang desisyon at pagseseryoso sa iba o sabihin na nating sa lahat ng bagay. Hindi na maikakaila ang paglago ng isip sa bagay-bagay, ang pakikutungo sa ibang tao at paghawak ng problema. Ang pagkakaroon ng usapang nakakagulat naman talaga. Hindi mo akalaing paguusapan pero pinaguusapan pa din. Ang mga karanasang hindi maitatago sa isa’t-isa.

Sa pagdaan ng panahon, patuloy ang pagkakaroon ng iba’t-ibang kwento sa aming buhay, may patuloy nang nagseryoso at may iba naming nandiyan pa din.

Ang barkadang itinuturing kong mga kapatid, ang maarte, patawa, maloko, seryoso, pabibo, makadiyos at iba pa.. iba’t-ibang katauhan pero nagkakasundo pa din.

Ang barkada kong nakasama ko sa pinakamatagal na panahon sa aking buhay…salamat… at miss ko na kayo.

I Can't Hide It, I Won't Deny It

People see me as a loud person. Not the loud type who shouts all the time. But rather, a loud person, who laughs, makes fun of everything, always happy, hyper and active. People who see me like this are the ones who have been with me most of the time. But I wonder if someone knows me really well…

A happy person who’s fond of keeping things and feelings inside. Ironic? But that’s me. Despite of my jolly and hyper personality, I can also feel hurting, pain, and shit that keeps on bullshitting me all the time. I get angry, I feel sad I feel bad and disappointed when bad circumstances happen.

I try and I’m still trying to adjust with everybody. Be considerate, rational and understanding… But do others also forget how to be considerate, rational and understanding to the others? I really find it unfair but I think that’s how life works. I know life’s a bitch sometimes…

Whenever I my mom keeps on scolding me without hearing my side, whenever my brother bullies me without even thinking, whenever my grandmother yells at me without even hearing herself, whenever our maid ignores me when I’m eating, whenever my father gives me pressure without even asking if its ok… I prefer to go inside my room and shut my mouth up. I don’t feel like bursting my feelings out because it might result into anything. Anything that might hurt other’s feelings. I prefer to keep it to myself rather than saying it to them. I don’t want people see me as an irrational person who keeps on bursting her stupid feelings.

(You don’t have to say anything… just… listen, read… and try to feel my emotions..)

I hate it when people lose control and discipline. When someone keeps on insisting that he/she’s just having a good time but hey… IT IS TOO MUCH. When someone forgets to think and act stupid without even having a second thought or something. People like those give me a headache. It sucks big time! But I don’t think I have to say it to someone who acts stupid. Why should I care? But sometimes, these people affect my vision to life and its killing me. However, I still prefer to shut my mouth up because these people might misinterpret me. I rather keep it to myself than telling it to them. He/she might get hurt anyway…

Insensitive people are the most annoying people in the world. They don’t care if they hurt other’s feelings. They don’t care if someone gets a headache whenever they act indifferently. They don’t give a damn if they’re doing the worst action in the world, they don’t give a damn if their actions make them look stupid. They don’t care if someone is trying to please them, adjust and be patient to them because of the obvious reason that THEY JUST DON”T CARE. And I don’t know why these people still exist?

People who are too lazy to do something worthy, people who don’t try to foresee their future,. people who don’t fix their fucking lives. Don’t these people are the ones who are the pains in the asses of each and everyone of us?

People who betray people’s trust those who are corrupt, liars, inadequate, crazy and stubborn who are too selfish. Don’t these people give you a heart attach afterwards?

They say that maturity follows the age of a person, but does maturity means knowing the difference between right and wrong? Having the right choice and be wiser in everything a person does? Why do some matured people end up with nothing good (tumatanda ng paurong)? Why do they forget that they’re holding their future and they still ignore it and all?

Having a good time is part of they say “living your life…” but discipline and control are also part of it right? So why do these two things tend to be forgotten most of the time?

People who leave you behind, “nangiiwan sa ere” are the people who really destroys my head out. These are the people who break my heart so bad. “The pressure is on me! The pressure is on me!” That’s how I actually feel but I still have the strength to hide it out.

People who ask me if I was hurt or if I’m angry or something but the reason and the reaction is already obvious…. These people annoy me but I have also the strength to live with them anyway.

People who know that you’re sick and ill but still give you a lot of pressure and still expect you to be active, hyper and all… These people are the most inconsiderate people don’t you think?

If you think that you are someone who I merely described and you think that you somehow annoyed others. But you thought of disregarding it because it’s not a big deal anyway… Maybe you must think again, before it’s too late…………….I guess.

Maaari Lang

Maging tapat at maging totoo sa lahat ng bagay... Yan ang isa sa mga natutunan ko sa mga matatanda, sa eskwela at sa aking mga magulang. Isang asal na dapat matutunan at akuin. Masama din magsinungaling dahil hindi ka pupunta sa langit. Oo nga naman at kasama iyon sa 10 Commandments ngunit madami pa din ang lumalabag dito. Masarap daw kasi gawin ang bawal, maaring umiiling ka o natatawa ka na habang binabasa mo ito pero yun ang totoo.

Pero hindi niyo ba naisip na minsan sa sobrang katapatan at a sobrang pagsasabi niyo ng totoo ay nakakasakit na kayo? The truth hurts... yun na nga ba ang sinasabi ko. Maaring ang katotohanan ang magpapalaya sa iyong pagaalinlangan ngunit nakakasakit din ito paminsan.

May mga taong pranka at taklesa, ang mga nilalang na hindi nagaalinlangangang sabihin lahat ng gustong sabihin, ang lahat ng katotohanan ay gustong ipagsigawan. Hindi mabuti ang epekto nito sa ibang tao dahil mas gugustuhin pa nilang manahimik ka na lamang kaysa sa masaktan mo sila. May mga tao namang mas gustong malaman ang katotohanan kahit sa loob-loob nila'y minumura ka na nila dahil ang sakit ng sinabi mo.

Ang mga katarantaduhan at kalokohan mong ginagawa sa buhay, minsan hindi mo ba naisip na sabihin ito sa iyong mga magulang? Aminin mong hindi ka nagpapapasok at dilikado ka na sa iyong subjects. Mahirap hindi ba? Lalong mas mahirap at mas masakit sa magulang mo pag nalaman nila ito. Gusto mong sabihin sa kanila ang totoo para matigil na ang iyong pagloloko ngunit alam mong masasaktan mo sila. Mahirap, nakakatakot at nakakapanghina ngunit kailangan mo ng isiwalat ang katotohanan.

Nakita mong may ibang babae ang boyfriend ng bestfriend mo, hindi mo alam kung ano ang gagawin, paniniwalaan ka kaya ng kaibigan mo o magmumukha kang gago sa sitwasyong ito? Pilit mo mang itago ito ngunit patuloy kang binubulabog ng konsensya mo...

Konsensya! Lahat ng tao meron nito. Pero hindi lahat malakas ang gamit nito. Minsan nadudulas ka sa katotohanan o di kaya'y hindi mo mapigilang sabihin ang katotohanan dahil sa iyong konsensya. Nakokonsensya ka na. Nakakainis hindi ba?

Ang malamang hindi ka na mahal ng mahal mo, hindi mo dapat ipilit ang iyong sarili sa taong ayaw sa iyo. Masakit malaman pero yun ang totoo. Hindi mo ba naisip na sana hindi nalang niya sinabi saiyo para hindi ka nalang nasaktan ng ganito? O di kaya'y sana hindi nalang iyon ang sinabi niyang dahilan, nagsinungaling nalang sana siya para hindi gaano kalala ang nadarama mo?

Patuloy kang nagsisikap malaman at pinagtiyatiyagaan mong alagaan ang inyong pagkakaibigan, ngunit may magsasabi sa iyong hindi ka na nila gusto makasama o ano pa man, naging totoo lang sila sa sitwasyon pero hindi mo matanggap. Hindi mo ba naisip na sana nagsinungaling na lang sila sa iyo para hindi ka nasaktan?

Ngunit, naisip mo ba na niloloko mo lang ang sarili mo sa ganito? Alam mo ang katotohanan ngunit patuloy kang nagpapakatanga. Alam mong tanga ka pero hindi mo inaamin. Buksan mo kaya ang iyong mga mata at tingnan mo ng mabuti ang katotohanan. Makikita mong hindi lahat ng bagay na inaakala mo ay maganda at mapupunta sa iyo.

Masyado ka yatang nagpapaka lulon sa bisyo mo, nauubos na ang pera at ipon mo dahil dito. Nalalayo na saiyo ang dating malalapit na tao dahil ayaw nila ang nangyayari saiyo. Bakit ganon? Natanong mo. Isasampal nila saiyo ang katotohanang lubog ka na sa bisyo at nagiiba na ang iyong katauhan. Oo totoo pero pilit kang umiiling at sinasara mo ang iyong isipan sa katotohanan.

Nagmumukmok ka sa kwarto mo ng isang linggo, hindi mo alam kung bakit nagbago na ang panahon at ang mga taong nakapaligid sa iyo. Ngunit hindi mo ba naisip na ikaw ang nagbago at hindi sila? Tanggapin mo na. Hindi pa rin! Hihintayin mo pang may magsampal sa iyo ng katotohanan at bigla ka nalang magugulat na iyon ang totoo.

Pinipilit mong sabihin sa iyo ang pinagbubulungan ng dalawang lalake na nasa harap mo. Kaibigan mo sila kaya naman gusto mo makisama. Nalaman mong niloloko ka ng girlfriend mo. Aray! ansakit naman nun hindi ba. Sana pala hindi mo nalang tinanong para hindi ka nalang nawindang sa katotohanan. Gusto mong magalit sa mga kaibigan mo, bakit ka nila ginaganito. Pero hindi mo ba naisip na kahit magalit ka, maghimutok at mag amok... wala ka nang magagawa dahil iyon ang totoo.

Ang malamang hindi sapat ang iyong kakayahan para abutin ang iyong pangarap. Mahina ka, hindi iyon ang para sa iyo. Bakit ba kasi pinagpipilitan mo ang hindi para sa iyo? Ang eskwela, course, trabaho, play o kung ano man. Gusto mo pang mabulaga ka na hindi mo kaya bago ka titigil. Ipaubaya mo na lang sa iba at doon ka nalang sa kaya mo at sa para sa iyo.

Pinipilit ka ng tatay mong mag doktor o di kaya'y mag abogado. Masyadong mataas ang pangarap niya para sa iyo. Ngunit sinabi mo sa kanyang hindi mo ito gusto. Nanghina siya, nalungkot at naiyak. Pigilan mo man ang kanyang nararamdaman hindi mo pa rin puwedeng ibahin ang sinabi mo dahil iyon ang totoo.

Inamin sa iyo ng mga magulang mo na maghihiwalay na sila, inamin sa iyo ng tatay mong may iba na siyang pamilya. Ansakit! Ang saklap! paano na kayo ng mga kapatid mo? Nasaan na ang pinagsumpaan niyong magsasama kayo habang buhay? Masakit hindi ba?

............. maaring paulit ulit nalamang ang mga sinasabi ko. Paulit ulit ko nalang sinasaktan ang damdamin niyo. Bakit hindi niyo ba matanggap na oo, totoo...

............ maaring masakit malaman ang katotohanan ngunit ito ang magpapalaya sa iyo sa pagaalinlangan.

........... maaring gusto mo lang maging totoo sa ibang tao pero isipin mong nakakasakit ka na ng damdamin.

.......... maaring masama magsinungaling pero minsan mas mabuti ito para wala nalang masaktan.