aLapaap..

2011 – Greatest Realizations

2011-12-29T21:31:00.000-08:00

My self realizations this year:

1) “If you are humble nothing will touch you, neither praise nor disgrace, because you know what you are.” – Mother Teresa

2) Do not trust anybody but yourself.

3) Keep your friends close and your enemies closer.

4) Friends come and go.

5) REAL men fight for love.

6) People will judge you. Period.

7) Have a little faith.

8) Things happen for a reason.

9) “When you have worked as hard and done as much and strived and tried and given and plead and bargained and hoped - Surrender. When you have done all that you can do, and there is nothing left for you to do. Give it up. Give it up to that thing that is greater than yourself and let it then become a part of the flow.” – Oprah

10) Some people will betray you for money and fame.

11) Fight for what is right. Value yourself. Doormats will forever be doormats.

12) If screaming at the top of your lungs will make you happy, DO IT.

13) DO NOT EXPECT TOO MUCH. IT WILL BREAK YOUR HEART.

14) Life is good. Life is fair. You’d get what you deserve. True story.

15) Money, fame, and fancy things will surely make you happy but not contented.

16) BEST things in life are free.

17) Forget about the old school news TV/radio stations. Facebook/Twitter updates the world faster than anything else.

18) “It's not how much we give but how much love we put into giving.” – Mother Teresa

19) Do not overdose.

20) When you’re doing well, people will abuse you. You will gain false friends and true enemies. That’s the sign that you’re successful.

21) Learning is a lifelong process.

22) Loving someone is uncontrollable. But being with that someone is by choice.

23) You can fool everyone but not yourself.

24) Whether you think you can or you can't, either way, you are right.

25) "Come to me, all you who are weary and burdened, and I will give you rest." – Matthew 11:28

26) Lazy people are sore losers.

27) Travel. Explore new things. Cool things happen outside the box.

28) You need a break.

29) Change is inevitable. Learn new things. Challenge yourself everyday.

30) LIFE IS SHORT.

We Deliver

2011-12-27T01:59:00.001-08:00

We Deliver, a set on Flickr.

Anyone can do something to change the world. Even the simplest act of kindness can touch a person’s life.

In my opinion, there is nothing braver than the heart of a humanitarian aid worker. Working as a logistician for WFP can be as difficult as any soldier risking his life to save someone. You never know when someone will ask you to help save lives.

Bata-Bata, Paano Mo Nagawa?

2011-12-14T07:37:00.001-08:00

street children, a set on Flickr.

photos i got from 2009 - present

feel free to comment.

HappYness :)

2011-10-21T22:16:00.000-07:00

Lampas lampas pa sa daliri niyo lahat ang bilang ng mga kaibigan ko. Ako na yata ang isa sa mga taong napaka friendly na tao. Aminin mo J

Namana ko sa tatay ko ang pagiging friendly. Sabi niya sakin, kailangan maging “pala-kaibigan” ka kasi malungkot ang walang friends. Totoo naman diba?

Naimagine mo ba ang buhay ng isang tao na dadalawa o tatatlo lang ang kaibigan sa mundo? Yung hindi mo tuloy malaman kung may mali ba sayo..sa kanila.. o talagang nung nagpasabog ang diyos ng friends e nasa dulo ka ng crowd kaya mga “latak” nalang ang nasalo mo. Hihihi

Masaya ako kasi madami akong kaibigan. Hindi man ako swerte sa love life, madami naman akong friends.

Pero alam mo kung ano ang “lowest point” ko sa buhay? Yun yung time na pakiramdam ko iniwan nila ako lahat. Sabi ko sa sarili ko, buong buhay ko lagi akong nanjan para sa friends ko. Wala akong ginawa kundi ang pasiyahin sila pero bakit nung panahon na kailangan na kailangan ko sila.. bakit parang wala naman sila?

Mabigat ang pinagdaanan ko ngayong taon, pero kaya ko. Wag lang sana nila ako iiwanan.

Hanggang sa dumating yung turning point ng kwento na toh.

Nang matutunan kong i-distansya ang sarili ko sakanila. Nabasa ko kasi sa isang quote sa internet na “hindi mo kailangan dumipende sa iba para maging masaya.. dahil at the end of the day, wala namang tutulong sayo i-handle ang lahat kundi IKAW LANG.” (something like that).

Pinilit kong intindihin yun. Ilang beses ko na naman naririnig yung ganon e. Na kesyo ang “happiness” ng tao ay nanggagaling sa sarili..pag natuto kang makuntento..happy ka. E hello, paano ka makukuntento kung di mo naman makuha-kuha ang gusto mo sa buhay? Paano ka magiging masaya kung may kulang pa?

(naiiyak ako habang tinatype ko toh..)

Narealize ko na magiging masaya ang isang tao pag natuto na syang tumanggap - makuntento sa buhay.

Napanood ko yung video ni Oprah. Sabi niya dun:

“When you have worked as hard and done as much and strived and tried and given and plead and bargained and hoped - Surrender. When you have done all that you can do, and there is nothing left for you to do. Give it up. Give it up to that thing that is greater than yourself and let it then become a part of the flow.”

Tska ko lang na pag connect ang lahat. Na pag nagawa mo na lahat ng kayang mong gawin, tumigil ka na. Makuntento ka na. Na kahit hindi mo man nakukuha ang gusto mo, at least nabigay mo ang lahat. Kailangan mo din matutong magtiwala. Magtiwala sa sarili mo at sa Diyos. Na kailangan mong i-let go ang bagay na hindi mo makuha. Emotionally, physically o kung anumang bagay na gusto mo. Na balang araw..sa tamang panahon, matatanggap mo din ang para sayo. Na may tamang panahon sa tamang bagay. Na kahit ano pang hinaing mo sa buhay, hindi nagkukulang ang Diyos sa blessings na binibigay sayo. Na pag natuto kang i-appreciate ang mga simpleng bagay, magiging masaya ka.

Peace of mind? Inner Peace? Totoo pala yun!

Hindi pala ako iniwan ng mga kaibigan ko. Mashado lang pala ako nag e expect na hindi naman tama. Naging dependent ang happiness ko sa ibang tao. Nag focus ako sa negative side na, na nakalimutan kong magpasalamat sa kung ano ang meron ako.

Life is beautiful. Life is short. Learn to face everything, appreciate everything life has to offer. THIS IS YOUR LIFE. TAKE IT, ITS YOURS.

So pano..alam na?

Responding to the Philippines floods

2011-10-11T22:31:00.000-07:00

Responding to the Philippines floods

Anyone can do something to change the world. Even the simplest act of kindness can touch a person’s life. In my opinion, there is nothing braver than the heart of a humanitarian aid worker. Working as a logistician for WFP can be as difficult as any soldier risking his life to save someone. You never know when someone will ask you to help save lives.

I know that I’m only one aid worker, and that I can't change everything, but at least I can do something. I am honored and grateful to be part of this team at WFP and I want to thank my fellow logisticians who helped me to deliver.

http://www.wfp.org/logistics/blog/responding-philippines-floods

click this link to read more:

TO WHOM IT MAY CONCERN:

2011-09-28T01:09:00.000-07:00

Ang blog ko na ito ay walang iba kundi para sayo. Sayong-sayo lamang.

Warning: Bawal ang tanga. Bato bato sa langit, ang tamaan..guilty.

1) Siguro nga nagkamali ako dahil mashado akong “on-the-go” kaya siguro pakiramdam mo game ako sa lahat. Mali. Nasanay ako sa ganitong klaseng lifestyle kaya di moko masisisi kung bakit ako ganito. Kung sa tingin mo madami ka nang na-uto sa mga katarantaduhan mo, ibahin mo ko. Hindi man ako matalino pero hindi ako tanga. Alam ko kung kailan ako magpapasensya o kung kailan ako aalma. Hindi man kita napatay (kasi alam kong masama yun), gusto kong malaman mo na kailangan mong paghandaan ang panahon na mamatay ka na sa karma. Matanda ka na. Rinerespeto kita DATI. Pero mas madumi pa sa septic tank ang budhi mo. Kung bibigyan ako ng pagkakataon na saktan ka, gagawin ko yun. Hindi ako magdadalawang isip.

2) Comedy ako pero pagdating sa lovelife, kahit kailan di ako nagsinungaling. Maaaring hindi pangmatagalan ang paghanga/pagmamahal ko, pero hindi ako manloloko. Totoo yun.

3) Alam toh ng mga taong close sakin na fickle minded ako minsan kasi yung ibang gusto ko..ayaw ko na pala bigla. Mabilis ako magpalit ng isip sa ganon. Pero pag ayaw ko na, ayaw ko na talaga. Pag gusto ko nang umuwi, uuwi ako talaga. Pag sinabi kong lasing ako, lasing ako talaga. Pag sinabi kong hindi kita kayang maging kaibigan ulit, ayaw ko na talaga. Pag nawala na tiwala ko sayo, wala na talaga. Period.

4) Isa ka sa “the ones that got away” ko kasi pakiramdam ko special ka talaga kaso di ko alam kung kupal ka ba o bakla ka. Iniwanan moko sa ere tanginaka.

5) Para sakin, di ka deserving.

6) MATUTO KANG LUMUGAR.

7) Ganyan ka ba ka loser kaya lagi ka nalang nakikisaw-saw?

8) Para kang Nokia phones. User-friendly.

9) Di naman ako namimili ng kaibigan. Pero di lahat mahal ko.

10) Ang totoong mayaman, hindi mata pobre. Ang totoong successful, hindi nang aabuso ng kahinaan ng iba. Ang magaling at mahusay, hindi nandadaya. Ang totoong cool, hindi pinagpipilitan ang sarili sa iba. Ang totoong habulin ng lalake / babae, hindi cheap.

11) Kailan man hindi naging COOL ang pagiging “hindi mabait o mabuti” sa iba. Hindi porket nambabara ka na ng ibang tao e astig ka na. Minsan nasa face value din yan.

12) Mabait ka naman..may itsura..di naman siguro mababa ang IQ mo. Wala ka lang talagang values / ethics. Babae ka pa man din.

13) Naiintindihan ko ang pinagdadaanan mo. Sa totoo nga, naaawa ako sayo. Sana maramdaman mo ang sincerity ko. Minsan lang talaga akala mo kalokohan lang alam ko. Marunong din naman ako makiramdam. Seryoso.

14) Close tayo. Pero wala kang karapatan sabihan ng negative ang kahit na sinong kapamilya o kamag-anak ko. WALA. WAG KANG BASTOS.

15) Kung ano man ang na achieve ko ngayon, pinaghirapan ko yun. Kaya wag kang makipag kumpitensya sa akin dahil di naman kita kakalabanin. Mas matanda ka sakin, mahiya ka naman.

16) Kung di mo na kaya, lumaban ka. Wag kang puro dada..bading ka ba??

17) Ang pagpapasalamat sa ibang tao ay parang kanin sa Mang Inasal. UNLIMITED.

18) Single pa din ako pero hindi ibig sabihin hindi ako na in-love ulit. Hindi lang ako nagkaka relasyon ulit kasi lagi nalang “kaibigan” ang tingin nila sakin. Malungkot lang minsan kasi sa dinami-daming lalaki na naging ka-close ko, wala man lang naglakas loob na ipaglaban ako. O siguro nga wala talaga.

19) Tigilan mo na yan. May asawa’t anak yan. Kung lumandi siya sa iba, hayaan mong siya nalang ang makarma. Wag ka nang makisabit pa. DIBA PINAGUSAPAN NA NATIN YAN? BAKIT KAILANGAN PAULIT-ULIT?! Kaibigan mo ako / kami. Totoong kaibigan. Maloloko tayo pero wag ganito. Wag mo nang i-deny. TUMIGIL KA NA. SERYOSO.

20) Magbayad ka ng utang mo.

ps. ang mga ito ay mananatiling BLIND ITEMS forever.

What Can One Person Do To Change The World?

2011-08-18T22:54:00.000-07:00

19 August is World Humanitarian Day - a celebration of people helping people. Every day humanitarian workers help millions of people.

CLICK PLAY.

Bahala Na si Batman

2011-07-12T07:08:00.000-07:00

Pag sobrang wala ka nang masabi.
Pag wala ka nang magawa.
Pag tipong hindi mo na alam ano ang nangyayari.
Pag wala ka nang lakas.
Pag pakiramdam mo kahit ano gawin mo di ka na mananalo.
Pag wala na talagang pag-asa.
Pag pakiramdam mo ikaw na dehado.
Pag wala ka nang tinama.
Pag hindi mo na kayang gawan ng paraan.
Pag puro nalang kamalasan.

"bahala na si batman"

Lokohan

2011-07-04T21:10:00.000-07:00

Ayaw ko mag judge ng tao kasi alam kong mali. At hindi naman lahat ng sinasabi ko ay dapat sang-ayunan ng lahat. Ika nga nila, “kanya-kanyang trip to.. walang pakelamanan!” Magbibigay ako ng opinion ko kung kailan ko gusto at hindi naman lahat ng opinion ko kailangan maka-apekto. Bato-bato sa langit.. ang tamaan pangit. Este magalit.

At dahil jan, ito ang opinion ko sa mga manloloko:

Hindi ako nagmamalinis dahil guilty din naman ako sa ganyan dati. Alam ko naman na mali kaya hindi ako nagkulang sa paghingi ng tawad kay Lord. Naniniwala ako sa karma kaya kung karma man ang tawag sa ibang kamalasan sa buhay ko ay tatanggapin ko. So be it. Hindi porket nagawa ko dati ay hahayaan ko nalang gawin ito ng iba. Lalo na ng mga taong malalapit sa akin. May iba na piniling manahimik pag guilty sila (noon man o ngayon), pwes sila yun hindi ako. Hindi ako magkukulang sa pag paalala pero hindi ako mamimilit. Hindi rin naman pwedeng pilitin mo magbago ang isang tao.. ikaw din mahihirapan e. MEHGANON?!

Para sa mga taong hindi kaya maging tapat sa karelasyon nila, pwede namang kumalas muna bago lumandi. Kung ayaw mong umayos ang buhay mo, bigyan mo ng pagkakataon na tumino ang buhay ng karelasyon mo. Wag kang sakim. Masama yun. Kung hindi mo kayang pigilan ang pagiging “over friendly” mo, wag kang makipag commit para hindi ka masumbatan. Pero teka, mag-ingat ka… dahil hindi lahat ng tao kayang maglabas ng sama ng loob. Diba?

Kung sa tingin mo hindi kaselos-selos ang ginagawa mo, wag ka nalang din magselos sakanya para quits. Lokohan na e.. edi fine.

Kung nanloko ka na, pwede ka pa magbago. Seryoso. Huhusgahan ka ng buong mundo sa nakaraan mo pero ang importante yung ngayon hindi kahapon. MEHGANON ULIT?!

Alam mo ang tama at mali, wag kang mag-maang-maangan. At para maintindihan mo ang pakiramdam ng linoloko, subukan mong makipag-palit ng kalagayan (mag imagine ka lang) para ma-gets mo. Sabi nga ni Bob Ong, kung problemado ka sa pamilya o sa love life.. wag kang manisi ng iba. Mag rebelde ka, mag-adik ka kung gusto mo.. after all, buhay mo naman yan. Magloloko ka dahil manloloko ka lang talaga hindi dahil nasaktan ka period.

UNFAIR. Kung gaano kadami ang single, matandang dalaga o binata ngayon sa mundo, ganon din naman ang paglipana ng mga commited/taken na manloloko. Kumbaga sa pagkain, tapon ka ng tapon ng pagkain habang yung ibang tao nagnanakaw na para lang may pantawid gutom.

Bakit ba yung mga manloloko sila pa yung hindi nauubusan ng karelasyon? Sabagay, dami din kasi nagpapaloko.

Ika nga nila.. walang benta kung walang bibili.

Kthanksbye.

Employee Leave - TRUE Edition

2011-06-09T00:20:00.000-07:00

Kahit pa sabihin ng HR sayo kung ano-anong Leave lang ang pwede sayo, paniguradong hindi ito nasusunod. Bigyan ka man ng dalawa o tatlong klaseng leave ng office, alam mo naman na hindi ito totoo.

1. Tinatamad Leave – Ito ang last minute na hindi pag pasok dahil wala ka sa mood mag trabaho.

2. Umuulan Leave – Masarap matulog kapag umuulan. Kthanksbye.

3. Hangover Leave – Hindi ka pa kasi nagtanda! Sinabi nang wag maglasing ng Lunes at may pasok pa kinabukasan! LOL

4. Outing Leave – Matagal nang naka book ang flight niyo dahil sa seat sale pero dahil sadyang makulit ka lang, sa mismong araw ng flight mo ikaw nagtext ng “I’m not feeling well, I can’t go to work today.”

5. Makikipag-libing Leave – enough said.

6. Nakipag-break Leave – Malamang puyat ka. LOL

7. Extended Leave – Hindi ka pa natuwa sa 3 araw na bakasyon dahil hindi mo pa din tapos panuodin ang lahat ng DVDs na binili mo.

8. Walang-masuot Leave – Hindi mo alam bakit hindi pa nalalabhan ang favorite pants mo pagkatapos mo ito suotin kagabi. Bakit kasi hindi maintindihan ng labandera niyo na favorite mo nga yung panatalon na yun.

9. Wala-kang-takot Leave – Ito ang walang kadala-dala mag absent pagkatapos mong hindi pumasok ng nung isang linggo at nung isa pang linggo, talagang wala ka lang gana magtrabaho.

10. Emergency Leave – Ito ang hindi sadyang pag absent dahil nakalimutan mo palang magsuot ng underwear.

11. Walang-tubig Leave – Pag brownout, walang tubig.

To be continued…

KALOKOHAN 101

2011-05-10T00:40:00.000-07:00

Kung bibigyan ako ng magandang memorya ng Diyos at maaalala ko pa lahat ng mga nagawa ko mula bata.. Di ako magdadalawang isip na ikwento ito sa anak at mga apo ko. Naalala ko nung grade six ako, lagi ko sinasabi sa sarili ko na gusto ko ma experience lahat ng kalokohan para masaya. Ngayon, masasabi kong hindi man lahat nagawa ko pero alam kong sapat na yun para sa akin.

Tulog-tulugan days – Ito yung mga panahon na nag tutulog-tulugan ako sa tanghali para makalabas ako sa kalye pagkatapos. Isang oras lang naman ang kailangan para masabi mong “natulog” ka e. Eto pa yung tipong kalahati lang na nakasara ang mata ko para alam ko kung nanjan ba si yaya o wala.

Iwanan-ng-bus days – Ito yung pag naiiwan ako ng bus sa school kasi hindi ko napapansin ang oras dahil sa kakalaro. Ten-twenty, Fairy-fairy-han, dodgeball at kung ano pa. Nung nag highschool ako, sinasadya ko na talagang magpaiwan sa bus noon para mas matagal ko pang makasama ang crush ko. AHAHAHAHA

Cutting – Wala itong koneksyon sa arts o sa home economics. Ito ay ang isang aktibidad na kung saan ay hindi ka sisipot sa klase mo at magpapatay malisya ka para hindi ka mahuli ng titser. Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko ito nagawa pero nakakatawa lang kasi bago mag graduation nung highschool tska lang ako nahuli. Muntik akong ma “non-marching” pero napatunayan ko naman na hindi ko talaga ito sinasadya. AHAHAHAHAHAHA (ulit).

Lasing sa klase – Hindi ko ito makakalimutan nung una ko tong nagawa. Highschool ako non, hindi pa nagsisimula ang klase kaya nasa “tambayan” pa kami nun ng kaibigan ko. Nagdala siya ng gin tapos linagay niya sa thermos. Linagok ko lang naman ang gin ng walang chaser. Sakto.. lasing ako sa 1st subject palang. (thanks Mon Calvento!).

Hindi na ito bago nung college kasi pag hindi mo ito na experience noon, hindi ka cool. Tablado ka sa block! So yun. Hindi lang lasing ang nangyari sakin dati……

Inom-na-parang-wala-ng-bukas moments – Ito na ata ang pinaka gasgas na moment sa akin noon kasi parang nauulit ulit lang palagi ang pangyayari. Iba’t-ibang lugar nadin ang nakasaksi ng pagkalasing ko. Ultimo ibang bansa hindi ko pinatawad! “Nagsimula sa patikim tikim.. pinilit kong gustuhin. Bisyo’y nagsimulang lumalim.. kaya ngayon ang hirap tanggalin….”

Di ako lasing.. Nakainom lang……….BLAG!

Pero isa sa mga highlights sa mga lasingan days ko ay nung nag class outing kami sa Baguio nung college! YESSIR! Hindi ko malaman kung sinapian ako ng masamang espiritu o talagang nilamon na ako ng alak nun! Salamat kay Gino kasi sa kagustuhan niyang bantayan ako, hanggang sa pagtulog di niya natanggal ang sapatos niya. CHAMPION!

Freebies – Libre ang candy sa candy corner kasi pwede naman pala makuha iyon ng libre *wink*

KODIGO mo, itago mo! – Hindi ako magmamalinis kasi kung hindi sa kodigo, hindi ako makakapasa sa trigonometry nung highschool! Sakit sa bangs meyn! Hindi na masyado uso ang taguan ng kodigo nung college kasi lantaran na ako mangopya noon. Its either nasa transparent folder ko ang notes ko o talagang garapalan sa pakikipag palit ng test paper sa klasmeyt ang style. Uy pero hindi naman lahat ng exams nangopya ako. Magaling ako noon pag essay ang exam. Perfect nga ako nun sa world history. Kthanksbye.

Blue-skies – Ito ang mga lakwacha sa gabi na inaabot ng umaga. Minsan hindi ito planado kaya kung ano ano nalang na palusot ang naiisip ko. Hindi pa ako nakakadating sa bahay, alam ko na ang mga linya na sasabihin ng nanay ko sakin. Kumbaga sa radio station e.. KAILANGAN PA BANG IMEMORIZE YANNNN?!

Pinahawak-lang-saakin – Oo, pinahawak lang sa akin tapos ako na ang nagtago kaya ako nangamoy yosi. Pwede ding, kulob ang lugar kaya kumapit sa buhok ko yung amoy. Matatawa ata ako pag ang sarili ko nang anak ang nagsabi sa akin nito. Tatawa ako ng malakas sabay sapok!!! Uhm! Di ka pa nagtanda!!!

Wala-akong-maalala – Wala………………di ko nga maalala kasi wala ako sa sarili nun!

-------------------------------------------------------------------------------------

Pinagpasyahan ko na hanggang dito nalang ang pagsiwalat ng aking mga kalokohan noon para hindi naman tuluyang masira ang malinis kong pangalan haha! Baka kasi kung ano pa ang makwento ko na hindi naman dapat ng ikwento. “ma carried-away” ya know!

Madami pa.. hindi ko na nga masyado matandaan ang iba ko pang kalokohan. Kung makikipagkwentuhan ako sa mga close friends ko nung mga panahon na yun, mas madami pa ata silang maaalala kesa sa akin.

Madami man akong nagawang kalokohan noon, hindi ko ito pinagsisisihan. Dahil kahit maloko ako, hindi naman ako nagpakalunod sa ganon. Masyadong malakas ang konsensya ko na minsan nga siya nalang ang nagsasalita hindi na ako.

Ngayon.. namimiss ko ang dati. Masasabi ko kasi na nadala na din sa edad ang pagiging steady ko. Nagawa ko na lahat ng kalokohan na gusto ko gawin kaya kalian man hindi ako maiinggit sa iba. Husgahan man ako ng taong nakabasa nito, wala akong pakealam. Dahil ako nasulit ko ang dati.. Problema ko na kung paano ko susulitin ang ngayon =)

Para sa mga kaibigan ko noon hanggang ngayon na kasing loko at kulit ko.. next time ulit!

p.s.
praning ako sa pulis at checkpoint noon……..hanggang ngayon =P

NEXT!

2011-03-09T05:20:00.000-08:00

Sabi nila, malalaman mo lang daw na ok ka na pag dumating ka na sa stage 5: Acceptance

Hindi ko masisisi ang ibang tao kung hirap na hirap sila magpatawad sa iba. Maaaring masyadong matindi talaga ang damage na pinagdaanan nila dahil sa masalimuot na nangyari sa kanila. Pero hindi ko rin minsan maintindihan kung bakit may ibang tao na mabilis talagang magpatawad. Para sa akin kasi, hindi ganon kadali.

Para sa akin, kung gusto mo talaga makasigurado sa isang bagay, hindi mo ito maaaring madaliin. Panahon lang ang makakapagsabi kung kailan. Wala ng iba.

Ngayon, kaya ko ng aminin sa sarili ko na tanggap ko na ang nangyari. At oo, napatawad ko na ang dapat patawarin. Hindi ko maintindihan kung bakit and Diyos kaya magpatawad pero ako hindi. Siguro bigla ko nalang ito naramdaman. Bigla ko nalang naintindihan ang lahat. Salamat kasi walang sino man ang nagmadali.

Last session ko na kanina sa doktor ko. Kumbaga sa rehab e, graduate na ako. Ako ang estudyante, ako ang teacher, ako din ang dean. "Ok na ko doc, last ko na to.." Natuwa siya. Ako din naman.

Para sa mga taong hindi pa kaya magpatawad.. Wala namang nagmamadali. Pero hindi rin naman habang buhay pwede kang magipon ng sama ng loob. Hindi yan investment. Hindi rin yan alak na pag tumatagal, mas sumasarap. Hindi tayo imortal. Walang mangyayari sayo kung habang buhay ka nalang galit sa mundo. Hindi mo na kailangan hintayin ang paghingi ng tawad ng ibang tao dahil hindi din naman lahat kaya tumanggap ng pagkakamali. Gumanti ka o pumatay ka man ng tao, hindi ito ang magpapagaan ng loob mo. Hindi masama magalit. Hindi masama matalo. Tao lang tayo, nasasaktan din. Pero bilog ang mundo. Dadating ang panahon na magiging PATAS din ang laban.

Madaling sabihin pero mahirap gawin. Pero ako, nagawa ko naman. Tska.. Bakit sino ba nagsabing madali?

Mt. Apo =p

2011-03-08T08:18:00.000-08:00

Sobra-sobra sa extra etxra sa challenge.

BAKIT?

- hindi biro ang umakyat ng Mt. Apo lalo na sa first timer.
- partida wala pa ko sa kundisyon niyan haha.
- gustong-gusto ko ang malamig na panahon. pero hindi sa bundok.
- ikaw na ang jumebs at umihi sa damuhan.
- flat footed ako = LAMPA
- takot ako sa heights.
- 10,311 ft ba kamo?!?!?!
- mahirap umakyat ng bundok. pero parusa ang pagbaba nito.
- init. lamig. init. lamig. init.
- maliit ang tent. CLAUSTROPHOBIC ako.
- ilang beses din akong nadulas sa kung saan-saang parte ng bundok.
- etc. etc. etc.

Chosen One.

2011-02-27T08:54:00.001-08:00

Kung mamroblema ka ng pagkabigat-bigat na akala mo ikaw na ang pinaka malas na taong nabubuhay sa mundo, pwes nagkakamali ka. Dahil kung ikaw nga ang tunay na nagdadala ng pinaka mabigat na problema sa buong mundo, ikaw na nga ang THE ONE.

Sa tingin mo bakit hindi siya, bakit hindi sila. Bakit ikaw?

Bakit sa dinami-dami ng pasahero sa bus, ikaw pa ang na chempuhan ng magnanakaw na kuhanan ng cellphone?

Sa lahat ng naglalakad sa kahabaan ng kalye niyo, bakit ikaw pa ang nakatapak ng tae?

Sa araw araw na pagsakay mo ng shuttle van papasok ng opisina, bakit ang sinasakyan mo pang van ang nasiraan sa SLEX?

Sa mga naghihiwalay na mag-boyfriend/girlfriend, bakit kayo pa ang hindi naghihiwalay e antagal-tagal niyo ng nagsasakitan?

Sa lahat ng officemates mo, bakit ikaw pa ang tinanggal sa trabaho?

Bakit ikaw pa ang nagkagusto sakanya? e alam mo namang hindi pwede maging kayo.

Sa trentang estudyante na nagkokopyahan sa exam, bakit ikaw pa ang nahuli ni ma'am?

Sa araw-araw mong pagkain ng madami, bakit ngayon ka pa nagka LBM? e birthday mo pa naman.
Katuwaan lang, nadala ng emosyon. Bakit sakanya ka pa nagpabuntis?

Gabi-gabi ka naman kumakain sa karinderya ni Aling Nena, bakit ngayon ka pa naubusan ng ulam?

Ikaw ang pinaka excited sa inyo, bakit ikaw pa ang hindi nakasama sa outing?

Peak na ng career mo, eto na yun e. Bakit ngayon pa nangyari toh?!

Sa dinami-daming pwedeng biktimahin, bakit ikaw pa?

Mabait ka naman, mapagmahal, di ka naman panget.. bakit wala ka pa ding boyfriend?

Bakit kapamilya mo pa ang tinamaan ng cancer?

Bakit ikaw pa ang iniwanan ng asawa?

Bakit ikaw pa ang nadisgrasya?

Bakit ikaw pa ang hindi magka-anak?

Ikaw. Dahil ikaw ang pinaka malakas sa lahat. Dahil alam Niya na ikaw ang magliligtas sa kapahamakan ng iba. Ikaw ang hindi mababaliw. Ikaw ang hindi magpapakamatay. Ikaw at wala ng iba.

Walang aksidente, walang chempo o chamba. Lahat ng nangyari, nangyayari at mangyayari ay may dahilan. Maaaring hindi mo alam kung bakit sayo pa pinagkaloob ang matinding challenge na ito, pero balang araw kusa nalang ito susulpot at bubulaga sayo.

Ika nga nila, walang ibibigay na challenge sayo ang Diyos na hindi mo kakayanin. Binigay Niya yun sayo, dahil alam Niya na nasa matino kang pag-iisip at sapat lahat ng magiging aksyon mo sa problemang ito. Kung sa tingin mo ikaw ang minalas ngayon, isipin mo nalang na ikaw ang swerte sa buhay ng iba. Kung akala mo wala ng saysay ang buhay mo, isipin mo nalang na madaming tao ang naniniwala sa kakayahan mo.Kung gusto mong sumuko, magdalawang isip ka. Wag kang madamot. Wag mo ipagdamot sa iba ang pwede mong matutunan. Tanggapin mo.. dahil ikaw ang CHOSEN ONE :)

GOODJOB ROBERT!!

2011-01-23T22:26:00.000-08:00

goodjob Robert Lu! pro na pro! :)

2011-01-13T07:24:00.000-08:00

Hindi na bago ang magkaroon ng malupit na kotse ang isang politiko lalo na ang isang presidente. Wala naman kakaiba kapag umaapaw ang pera nila. Sanayan na lang yan kapag walang tigil ang pagbabatikos ng mga tao dahil sa marangya nilang pamumuhay. Kesyo nanggaling ito sa kaban ng bayan, magnanakaw, kurakot, buwaya.. at kung ano-ano pa. Pero nanibago lang ako sa reaksyon ng mga tao sa pagbili ni PNoy ng Porsche. Ilan lang toh sa nabasa ko sa twitter:

"if he bought it with his own hard-earned money, then kudos to him. if he bought it with our money, then we all get to ride it." - sana nga pwede tayo makisabay.

"pamporma ni Pnoy sa chix" - pwede rin sa boylet.

"Ang masasabi ko eh, give Pnoy a break. If he bought the car from his own money he has the right for this leisure" - hindi pa siya nakaka one year na presidente.. BREAK na agad? wow sosyal.

"He deserves it. He came from a rich family & 1 of the most eligible bachelor in town. I'm sure the money came from his acct" - oo nga naman.. bachelor e! eligible pa. :)

"he's a bachelor! no family to feed, no children to send to school. he can buy anything he wants w/ his money." - but wait.. THERE's MORE!!

"we shldnt criticize him since he used his own money + sell his BMW to get it. He needs to relax and enjoy also." - onga naman, wag natin siya i-criticize.

Pansin na pansin ang pagiging favorite ng mga tao kay PNoy. If I know, hindi naman mayaman si PNoy. Si Kris Aquino lang naman ang mayaman sakanilang magkakapatid. Pero baka nga pinagipunan niya ito at tutal naman presidente na siya ng bansa, mas astig yun kung naka Porsche siya. Edi sige! ikaw na ang naka sports car! :)

Hindi ko naman masisisi ang mga tao kung ganon na lang sila mag react. Pero parang may mali lang talaga. Ang babaw e. Nakakapanibago. Siguro nga si PNoy na talaga ang nagpabago ng ihip ng hangin sa mga Pilipino. Di lang siguro ako sanay kasi hindi masyado bugbog si PNoy mula sa mga criticisms. Talaga namang wala silang masabing masama sakanya lalo na't puro LOVELIFE lang ang madalas na ibalita sakanya sa TV. So hindi na nga talaga sila nagkatuluyan ni Liz Uy? Sila na nung Lopez (tama ba?) Anyway, sa lahat ng sinabi ko dito.. isa lang ang sigurado ako. Kahit pa siguro mangurakot si PNoy ng pera ng bayan.. hindi siya ikamumuhian ng mga tao. E pano......... ikaw ba naman ang presidenteng BACHELOR at RICH e. :)

Diba? :)

Success is LOVE

2011-01-07T20:00:00.000-08:00

“Ang pinaka malungkot na tao sa mundo ay ang mga taong hindi alam ang gusto sa buhay.” - Anonymous

Dumating ka na ba sa punto na hindi mo alam kung ano gusto mong gawin sa buhay mo? Pero gusto mo sumaya.. umasenso.. ganon. Yung napakahaba ng things to do mo pero hindi mo alam kung pano mo ito sisimulan. Kumbaga, lahat na nasayo pero hindi mo alam bakit hindi ka masaya. “It’s not you.. It’s me.” Napanood ko yung movie ni Julia Roberts na Eat Pray Love at sobrang nagustuhan ko yung storya. Hindi ganon kaganda yung pagkagawa ng movie pero yung story bonggang-bongga. Pakiramdam ko tuloy ako si Julia Roberts. CHOS!

Para sa mga hindi nakakalam, madami akong pinuntahan bago ako nakarating dito sa Cotabato. Bakasyon para sa karamihan pero pinilit ko talagang managinip ng gising. Pumunta ako sa America para tingnan kung sakali, kaya ko kaya mabuhay dun ng pangmatagalan. Negative. Pumunta ako sa Thailand para mapatunayan sa sarili ko na magkaiba sila ng Pilipinas. Negative. Ngayong nandito na ako sa Cotabato, patuloy ko pading inaalam kung ano ang maiaalay sa akin ng Cotabato na wala sa kakayanan ng Metro Manila.

Mainit dito. Wala masyadong magawa pag weekend. Delikado sa gabi. Walang magandang mall.. Walang mala-Encore or Republiq na clubs. Walang mala Central or Laiya na bars. Walang Starbucks.. walang KFC. :( Tska ko napatunayan sa sarili ko na hindi naman pala nakakamatay pag hindi ka nakakasabay sa modernization. Naalala ko dati nung nagmamasters pa ako, napagusapan namin sa isang lecture/discussion kung talagang kailangan bang sumabay sa pag upgrade ng buhay ang isang bansa o komunidad para umasenso. Matagal-tagal na diskusyunan yun kung hindi ako nagkakamali. Sabi kasi ng kaklase ko ang asenso ay hindi nasusukat sa pagiging moderno ng kagamitan, pamumuhay at pananalita. Ang asenso ay makakamit mo kapag kuntento at maligaya ang mga tao sa ginagawa nila. Kaso lang nakakainggit naman kung sila may cellphone tayo wala. YUN LANG.

Maraming ibig sabihin ang asenso sa karamihan. Pwede mo itong masukat sa dami ng pera mo sa banko, sa dami ng investments mo sa market, sa dami mong napasayang tao o sa tindi ng self-fulfillment mo. Hindi ko maalala saan ko ba napanood pero sabi dun sa napanood ko, “Success is love.” Kung mahal mo ang ginagawa mo, YUN NA! Ok ibang usapan na toh.. mahal na ang topic e. Joke lang.

Madalas tayong magreklamo, na minsan OA na. Pero hindi natin naiisip na buti nga tayo meron.. sila wala.

Kung ano man ito, alam ko na isa lang ang bagay na magpapasaya sa ating lahat. Yun ang makuntento tayo sa kung anong meron tayo. Hindi ito ibig sabihin na hindi mo na kailangan mangarap. Mangarap kang abutin ang isang bagay na naaayon sa sarili mong kakayanan. Wag kang echusera.

mga HASEL sa buhay (part 2)

2010-11-13T03:45:00.000-08:00

Hasel pag:

28)kakalinis mo lang ng bahay kasi bumaha tapos biglang bumuhos ulit yung ulan.

29) na iputan ka ng ibon sa damit / ulo.

30) nagmamadali kang naglalakad palabas para pumara ng tricycle nang bigla kang nakaapak ng tae.

31) pumasok ka sa klase kahit bumabagyo tapos absent naman pala prof niyo.

32) nag declare ng class suspension ang school.. 5 minutes bago matapos ang last class mo.

33) hangover.

34) ang haba ng pila sa terminal ng tricycle e sukang-suka ka na.

35) may sumamang tae sa utot mo.

36) naihi ka sa pantalon sa sobrang takot.

37) pauwi ka na ng bahay galing office ng ma realize mo na matagal na palang bukas ang zipper ng pants mo.

38) nakipag break sayo ang bf/gf mo kasi gusto niya daw ng "space". (sana sinabi niya, sa outerspace nalang sana siya tumira!)

39) sobrang ok kayo ng boylet/chic mo.. nang malaman mo na taken na pala siya. A$$hoooo!

40) sobrang bagal na internet connection.

41) namatay ang cellphone mo. tapos ayaw na magbukas forever.

42) tinulugan ka ng kausap mo sa telepono.

43) mas vain pa sayo ang boyfriend mo.

44) saksakan ng arte na kaibigan na hindi naman kagandahan!

45) mr. know-it-all na officemate.

46) gutom na gutom na gutom ka na pero hindi ka pa makakain.

47) sobrang sabaw kausap ng kaibigan mo.. nasa mood ka pa naman makipag kwentuhan.

48) bihis na bihis ka na ng biglang i-cancel ng kasama mo ang lakad niyo.

49) 1 point nalang pasado ka na sana!

50) nasa restaurant ka. bigla kang tinawag ng kalikasan. dali-dali kang tumakbo sa CR. pagtingin mo.. solid sa dumi ng CR. BYE GUYS!!!

mga HASEL sa buhay.

2010-11-11T05:16:00.000-08:00

HASEL pag..

1) nag da download ka ng something ng biglang nagloko ang internet mo.

2) solid yung jebs mo tapos walang flush yung inidoro.

3).. tapos walang tubig sa gripo. BYE GUYS!

4) katext mo yung crush mo tapos nakatulog ka.

5) sobrang baho ng katabi mo sa bus.. LRT/MRT.. o kahit saan.

6) dumikit yung bubble gum sa buhok mo.

7) naliligo ka sa gabi tapos biglang nag brownout!

8) hindi na magkasya sayo yung favorite mong damit.

9) sobrang init sa inuman place niyo.

10) may ipis na lumilipad lipad paikot sayo tapos di mo mahuli ahahaha!

11) sobrang ihing-ihi ka na pero walang stop over ang bus na sinasakyan mo.

12) sunod-sunod ang hatching mo habang nagdidrive ka sa highway.

13) pag di tumunog ang alarm clock mo.

14) naiwan ka sa outing niyo.

15) sobrang nagmamadali ka tapos nag hang yung laptop/computer mo.

16) pag lagi kang kinakausap ng crush mo sa personal. hasel yon pag palagi. kasi nakaka conscious. LOL

17) maligamgam yung beer na inabot sayo ng waiter.

18) binasa mo na katawan at buhok mo tapos ready ka na mag shampoo.. e ubos na pala shampoo mo.

19) may wild na tinga na sumiksik sa ipin mo pero wala kang dala na dental floss/toothpick.

20) nadumihan ng bongga ang white shirt mo.

21) nasulatan ng ballpen ang favorite bag mo.

22) sobrang sakit ng ulo mo kinabukasan dahil sa hangover.

23) barado ilong mo dahil sa sipon tapos gusto mo na matulog.

24) maingay ang katabi mo sa eroplano.

25) antok na antok ka na pero gusto pa makipag kwentuhan ng kasama mo.

26) nagising ka ng hating gabi kasi naiihi ka.

27) sobrang lakas ng ulan sa gabi.

...to be continued.

2010-10-31T20:32:00.000-07:00

i love you October! :)

USA - Oct 3-22, 2010
Bangkok - Oct 27-31, 2010

About Love 'To (basahin niyo!)

2010-07-25T05:42:00.001-07:00

*habang nakikinig ng love songs as background music*

“We are made for each other”

Nabasa ko to’ sa facebook. Ang sweet kasi parang sure na siya sa sinasabi niya. Napaisip tuloy ako kung sino ang “made for me” haha! Siguro nasa kabilang sulok siya ng mundo.

Pero paano mo nga ba malalaman kung siya na?

Sabi ng mga nakakatanda, mararamdaman mo daw. E pano yung mga ibang tao na naramdaman na nila dati tapos iba parin yung nakatuluyan nila? Basta! Yun na yun.

Para sa akin, hindi mo malalaman kung sino talaga ang para sayo. Kasi hindi ka naman bubulungan ni Lord o ng konsensya mo ng “SIYA NA TEH!” diba? Minsan nga natatawa ako pag naiisip ko yung mga love stories ng iba kong friends. May iba na mag best friends sila tapos nagkatuluyan. May iba naman first love na nila yun. May iba naman na sobrang hindi nila inakala na sila yung magkakatuluyan kasi mag mortal na kaaway pala sila dati. Meron naman iba na.. wala bigla nalang pag dilat ng mata niya may napaka gwapong lalake na patay-na-patay sakanya. Ok sige ikaw na ang anak ng diyos!! LOL

Nakakatuwa isipin na yung taong ka-close mo ngayon, yung tao na comfy na comfy ka na, e siya pala yung makakatuluyan mo sa huli. Na tipong, inaasar nila kayo pero kunwari ka pa na ayaw mo.. e deep inside kinikilig ka din naman! Or yung ka-bully-han mo, pero deep inside crush na crush mo siya at lagi mo iniimagine pag nagkatuluyan kayo. Ung ganon. MEHGANOOONNN?!

Pero hindi pala talaga pwede maging kayo kasi its either:
a) May gf/bf na siya. Or May asawa na.
b) Ikaw ang may bf/gf na.
c) Alam mong di ka talaga niya type.
d) Guguho ang mundo pag nakatuluyan kayo.
e) Kapatid mo pala siya sa labas (JOKE)
f) Ayaw mo lang talaga mag take ng risk.
g) Magkalayo kayo.
h) Patay ka sa barkada niyo kasi asar talo talaga kayo pag nagkatuluyan.
i) None of the above. Kasi isa pala siyang isda.

Para sa mga ka edad ko o mas matanda pa sakin na SINGLE.. isa kaya sa inyo ang THE ONE ko? (HAHA F na F dapat!)

Napanood ko yung movie dati ni Claudine Baretto at Rico Yan. Binibigyan na siya ng taning ng mga tita niya na tipong pag lumampas siya sa age na yun na wala pa siyang asawa.. tatanda na siyang dalaga. OK THANKS.

Kung sino man ang “made for me” sana iparamdam sakin ni Lord kung sino ka. Wag lang sana na ikaw yung lalake na taga hingi ng bayad sa shuttle van kasi promise to God hindi kita type. AHAHAHAHAHA ang sama ko. Sorry Lord. Joke lang naman e!

Eto seryoso na, madaming tao na nagsasabi na wag maghanap.. kusa yun dadating sayo sa tamang oras, sa tamang panahon. Yun yung pag ready ka na. May nagsasabi din na walang mangyayari sayo kung wala kang gagawin. Dapat matuto kang gumawa ng paraan. Hindi ko alam kung alin ang susundin ko. Basta ang alam ko lang, ready na ko. Siya lang ang hindi ready sakin. Sabi nila hingin mo daw para ibigay sayo. O sige ngayon HINIHINGI KO NA. Amen. =)

ELEKSYON 2010

2010-05-07T22:00:00.001-07:00

Simula ng mamulat ako sa politika dito sa Pilipinas, sinuportahan ko ang sino mang umupong presidente dito. Kasi para sakin, iba man sa binoto ng nanay ko ang nanalo.. wala naman kaming magagawa kundi suportahan na lang ang nanalo kesa naman buong buhay nalang kami maninira at magrereklamo sa kanya. Dati un.

Dalawang tulog na lang eleksyon na. Ngayon lang ako naguluhan sa eleksyon dahil napakadaming kandidato na pwedeng-pwede manalo. May kandidatong magaling pero mahina sa hatak sa mga tao. Meron din namang kandidato na hindi naman kagalingan pero napakadaming niyang supporters. Hanggang sa huling dalawang araw bago mag eleksyon, posible pa din magiba ang ihip ng hangin. Pinoy pa! e napaka bilis nating magpalit ng desisyon. Natawa ako sa channel 2 kagabi, sunod sunod.. over-over ang tv ads ng isang kandidato. Flooding kung flooding e. easy lang!

Bago ako boboto, sisiguraduhin kong mapanood muna ang lahat ng interviews ng mga kumakandidato pang presidente. Para malaman ko kung ano ang sagot nila sa pinaka karaniwan pero pinaka mahirap na tanong na kung paano lalabanan ang korupsyon sa Pilipinas.

Sabi ng isa, isusulong niya ang "incentive" o ang pampagana kung tawagin para sa mabuting gawain. Kilalanin ang mga mabubuting gawain. Kung ang nagnanakaw pinaparusahan, kailangan din gantipalaan ang mga tapat.

Sabi ng isa, edukasyon! ang cum laude ng isang pribadong eskwelahan ay kayang magturo sa isang public school. Hindi magkakalayo ang sweldo basta lang magkaroon ng kalibreng edukasyon ang ating bansa.

Sabi ng isa, dagdag trabaho para ma-i-angat ang mga tao sa kahirapan. tanggalin ang kahirapan para walang ma eng-ganyo mangurakot.

Sabi ng isa, kung walang corrupt.. walang mahirap! (haha wala akong maisip na sinagot niya.. *peace*)

Para sa akin, walang pangit na plataporma ng isang kandidato dahil walang sinuman ang hindi magbibigay ng kaya nilang gawin para mapaganda ang pamumuhay nating lahat. HELLO?!?!

Pero isa lang hong paalala: Sana magkaron tayo lahat ng tamang rason para bumoto. Oo guilty ako. Dahil nung una pa lang, tinanong ako kung sinong bobotohin ko. Tinanong ako.. "Bakit siya?" Wala akong nasagot kundi: "Wala lang, e taga las piñas ako e!" Haha toink! sabi ko sa sarili ko, hindi ako makapaniwala na yun ang sinasagot ko. Hindi katanggap-tanggap e. Papatayin ako ng mga ka-klase ko sa masters at mga taong kausap ko lagi about politics. Babatukan nila ako. Totoo yan.

Kaya napaisip ulit ako. Hindi ako nabigo, nagbago ako ng rason.. nagbago din ako ng iboboto.

Para sa ating lahat, maging malawak sana ang pagiisip natin sa pagboto. Hindi porket kaibigan, kakilala, o kapitbahay. Hindi porket gwapo, o mabait. Importanteng kilalanin ang bobotohin. Panuodin ang videos, basahin ang lahat ng tungkol sa kanya. Hindi man manalo, alam mong may kwenta padin ang boto mo. Sabi nga ng isang kandidato, ang kagustuhang magbago ang bayan.. hindi kailangan maging presidente. Kahit matalo, hindi ito dapat maging hadlang para tumigil ka sa pagsisilbi sa bayan. Yun e kung desidido ka sa gusto mong gawin. UN LANG.

*BATO BATO SA LANGIT ANG TAMAAN AY MABABAWIAN*

Judge Me Not.

2010-04-02T04:46:00.000-07:00

Wala kang karapatan maghusga ng tao kung hindi mo naman alam ang buong kwento ng buhay niya. Sabi nila, kahit pa mukha siyang taong grasa, hindi ka padin nakakasiguro na taong grasa nga siya hangga't hindi mo alam kung sino talaga siya.

Tingnan mo ang isang pinay at isang lalakeng foreigner na magkasamang naglalakad sa Boracay. Iisipin mong putakte ang babaeng ito at ginagamit niya lang ang foreigner para umangat ang buhay niya. Tingnan mo ang isang matandang babae na may kaholding hands na binata. Iisipin mong sugar mommy ng lalake si lola. Tingnan mo ang dalawang lalake na mahilig mag akbayan, iisipin mong bakla sila. Tingnan mo ang dalawang babae na naghoholding hands, iisipin mong tomboy sila. E ang lalakeng naka shades sa gabi... adik. Ang babaeng bigla tumaba.. buntis. E ang babae at lalake na lagi magkasama.. may "something" sa kanila. Ano pa ba? Lahat na.

Masyado mapaghusga ang mga mata ng tao. Mali man, pero ito ang totoo. Kung tanga ka, wala kang ibang gagawin kundi bigyan ng kahulugan lahat ng nakikita ng mata mo. Kung matalino ka naman, wala kang ibang gagawin kundi bigyan ng kahulugan lahat ng nakikita ng mata mo.. palihim nga lang.

Mabuti pa ang bulag, wala silang choice kundi pakiramdaman ang bagay-bagay bago sila maghusga kasi hindi naman sila nakakakita. Kung napaka pangit mo, makikipag date ka ba sa bulag?

Minsan, kahit ayaw mo.. kailangan mo umiwas sa mga bagay na magbibigay kahulugan sa mga mata ng iba. Kahit pa sa pinaka malinis mong konsensya e wala kang ginagawang mali, sa ibang tao.. WALA SILANG PAKEALAM SAYO. Mahirap, pero anong magagawa natin E SA GANON TALAGA! Hindi lahat ng tao makakaintindi sayo kasi hindi naman lahat ng tao pwede mong makausap at pwede mo ipagtanggol ang sarili mo. E ang Diyos nga.. may mga tao padin na hindi naniniwala sa Kanya. E SAYO PA KAYA?!
Sadyang may mga tao talaga na henyo na akala nila lahat ng bagay alam na nila agad ang ibig sabihin. o sige, ikaw na! ikaw na! ikaw na ang diyos!

Para sa mga taong mahilig maghusga, siguraduhin mong kahit kelan, HINDI MO NAGAWA ang parehong bagay na hinusgahan mo. Siguraduhin mo din na mas maputi pa sa labang Tide ang konsensya mo. At ang pinaka huli........... SIGURADUHIN MONG TAMA KA! kasi kung hindi, patay ka sakin. LOL

Maagang Pamasko ni Santa Klaws

2009-10-19T11:36:00.001-07:00

2006 - Naalala ko pa nung sa una kong trabaho, nagbalak akong magresign bigla kasi may job interview ako as Spanish Analyst sa isang international organization. Sobra akong na excite at sa awa ng Diyos.. hindi ako natanggap kasi kailangan pala ng MALE sa team nila kasi daw na over power na ng FEMALE. LABO LANG E! Simula non, lalong tumibay ang pangangarap ko na makapasok sa United Nations. Oo, United Nations! Hindi naman siguro masama mangarap diba?

Kalagitnaan ng 2008, sa kainitan ng aking ulo, may nabasa akong story sa email. "Worth the Wait" ung title. Tungkol yun sa isang padre de pamilya na naubusan ng pasensya sa kakahintay magkatrabaho. Natuto na siyang magalit sa mundo at maging pabigat sa kanyang pamilya. Pero sa huli, hindi parin sakanya nagtampo ang Diyos. Binigay parin sakanya ang matagal na niyang hiniling na trabaho. Pagkatapos ko yun mabasa, hindi na yun nawala sa isip ko. Sabi ko sa sarili ko, baka nga sa akin din, may plano din si Lord.

Pero sa paglipas ng panahon, wala pa rin akong trabaho. Nakalimutan ko na rin ang salitang pasensya. Hindi ko naiwasan ikumpara madalas ang sarili ko sa iba. Bakit sila may kwenta ako wala? Kung nasubaybayan niyo ang mga blogs ko, puro “emo” ang laman ng storya ko dahil nauubusan na ko ng pag-asa. Nawalan narin ako ng gana maghanap ng trabaho dahil masyado narin ata ako nawili maging bum (estudyanteng walang trabaho). Hingi ng allowance sa parents para pambisyo. Masaya? Oo Masaya.. pero nakakahiya. Kung siguro wala lang akong pakiramdam, hindi siguro sasagi ang salitang “hiya” sa isip ko. E pero ganon e…….

Nagdasal ako, wala. Pakiramdam ko hindi sakin nakikinig si Lord kasi hindi parin ako natatanggap sa kahit anong trabaho. Sinisi ko na ang recession (no choice). Bakit ba kasi wrong timing ang pagiging jobless ko? Tumayming pa sa recession edi lalo ako nahirapan maghanap ng trabaho. ECHOS! Nasanay na rin ata ako kahit papano sa rejection kasi lagi nalang ako hindi natatanggap. Wala rin naman napapala yung pagmamasters ko. Feeling ko pa nga, naging hadlang pa yun sa paghahanap ko ng trabaho e.

Pero hindi, buti nalang naisalba ko ang sarili ko sa pagkahibang. Natuto ako magdasal ng tama. May naging favorite pa nga akong kanta e. Yung “While I’m Wating” by John Waller

I'm waiting
I'm waiting on You, Lord
And I am hopeful
I'm waiting on You, Lord
Though it is painful
But patiently, I will wait

I will move ahead, bold and confident
Taking every step in obedience

While I'm waiting
I will serve You
While I'm waiting
I will worship
While I'm waiting
I will not faint
I'll be running the race
Even while I wait

I'm waiting
I'm waiting on You, Lord
And I am peaceful
I'm waiting on You, Lord
Though it's not easy
But faithfully, I will wait
Yes, I will wait

I will serve You while I'm waiting
I will worship while I'm waiting
I will serve You while I'm waiting
I will worship while I'm waiting
I will serve You while I'm waiting
I will worship while I'm waiting on You, Lord

Sabi sa kanta, hindi lang basta-basta ang paghihintay. while we're waiting on God is to not just wait but to actively wait. Serve, worship and be faithful with what you have, where you are... even while (you) wait.

Paulit ulit ko tong pinapakinggan lalo na kapag nawawala na naman ang pasensya ko sa buhay. Oo na ang baduy ko na, pero kung hindi ako naghintay, hindi ako matututo maghintay ng tama. Oo naiinip ako minsan, tao lang ako e. Pero hanggat makakaya ko, iniiwasan kong mag alburoto.

Friday - Exam palang nagdugo na ilong ko sa mga tanong. Buti nalang sa computer sasagutan yung questions, atleast bawas hasel. Eto na ang interview, hindi na ko nahiya, kung pwede ko lang ikwento ang mga pinagdaanan ko ginawa ko na. E ang kaso.. hindi. Ang nasabi ko lang.. “you know what, this is my dream job.” *sabay ngiti* Pagtapos ng ilang araw, nakatanggap ako ng mala radio-contest-call. Oo napatalon ako sabay iyak. AHAHAHAHAHAHAHAHA!

Halos ilang taon din akong nag-imagine. Sa tinagal-tagal kong naghintay, eto pala ang plano sa akin ni Lord. Nagalit na ko’t lahat, hindi parin pala Siya nagtampo sa akin. Salamat sa hindi pagtanggap sa akin sa bangko. Salamat sa hindi pagtanggap sa akin sa isang Eskwelahan. Salamat. Kasi kung hindi dahil sa inyo, hindi ako magiging matatag sa kakahintay na makapagtrabaho sa UN.

Oo tsong, sa United Nations!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Bagyong Ondoy

2009-10-03T20:07:00.000-07:00

Ang ngiti na tagal ko nang hindi nakita, ang iyak sa tuwa na tagal ko nang hindi narinig, namiss ko yun, ngayon ko lang ulit nabalikan.

Pagkatapos ng halos limang taon, ngayon lang ako ulit nakatulong ng ganito. Tagal kong hinintay ang ganitong pagkakataon, kung hindi pa dumating si Ondoy, hindi na mauulit ang pag volunteer ko. Sige na nga, salamat narin Ondoy. Haha

Sabi ng mga hindi nakakaintindi, wala naman daw naidudulot na matino yun sa akin. Bakit daw kailangan ko pa gawin yun? Ang sagot ko.. E BAKIT BA! E SA DUN AKO MASAYA E. LANG PAKELAMANAN!

Hindi ko alam kung anong puso ang meron ang isang volunteer. Sabi sa Pearl Harbor movie "there is no stronger that the heart of a volunteer. Sabi ko naman, "ok thanks!" ahahahaha hindi loko lang. Para sa mga nagkukusang loob na gumawa ng mabuti sa ibang tao, para sa mga taong hindi humihingi ng kapalit, ang titibay niyo din noh! Kasi walang humpay ang pagpapagod niyo para sa iba.

Lahat nga naman ng pangyayari may dahilan. Kasi kung hindi kay Ondoy, hindi magpapanic ang mga tao sa Luzon. Hindi mahuhukay sa baol ang salitang "bayanihan". Dahil kung tutuusin, sa dinami-daming disaster ang nangyari sa pinas, lahat halos sa mga probinsya bumagsak noon. Asan na ang politician, artista at libo-libong volunteers? Ayun, steady lang. Sorry pero totoo naman diba?! Na-bother siguro si Lord, sabi Niya kailangan pa ng matinding pampagising para sa atin. KABOOM! September 26.. bumaha ng bonggang-bongga sa Luzon. Naglanguyan at naglutangan ang mga Manilenyo sa swimming pool na kulay brown at black. State of calamity sabi ni PGMA, tumigil ang mundo ng mga gimikero at gimikera. Natuto magdasal ng mahaba ang mga tao, natuto mag status sa Facebook na hindi kalokohan, natuto mag-alala sa kapwa. Eto na ba toh Lord?

Sabi ni Lord, "oo.. NICE NOH?!"

He's Just Not That Into You movie quotes

2009-08-06T07:01:00.001-07:00

Cut your losses and don't waste your time . Why stay in some weird dating limbo when you can move on to what will surely be better territory? Don't want to hear it? Fine. Here's the answer you're looking for, "Hang in there, baby. He's not the loser everybody's telling you he is. If you wait and keep your mouth shut and call at exactly the right time and anticipate his moods and have no expectations about communication or your own sexual needs, you can have him!" But please don't be surprised if he dumps you or continues to drag you through a completely unsatisfying relationship.

He is a man made up entirely of your excuses. And the minute you stop making excuses for him, he will completely disappear from your life.

Men, for the most part, like to pursue women. We (men) like not knowing if we can catch you. We feel rewarded when we do.

Don't let the "honeys" and the "babys" fool you. His sweet nothings are exactly that. They are much easier to say than "I'm just not that into you." Remember, actions speak louder than, "There's no cell reception where I am right now."

Calling when you say you're going to call is the very first brick in the house you are building of love and trust. If he can't lay this one stupid brick down, you ain't never gonna have a house, baby. And it's cold outside.

He will always be able to play the "friend" card on you. He only has to be responsible for the expectations of a friend, rather than the the far greater expectations of a boyfriend. He's got the ultimate situation: a great friend with all the benefits of a girlfriend, whom he can see or not see whenever he wants to. He may be one of your closest friends, but I'm sorry to say ... as a boyfriend, he's just not that into you.

Beware of the word "friend". It can often be used by men or the women that love them to excuse the most unfriendly behavior. Personally, when I'm picking friends, I like the ones who don't make me cry myself to sleep.

I don't want to be "sort of dating" someone. I don't want to be "kinda hanging out" with someone. I don't want to spend a lot of energy suppressing my feelings so I appear uninvolved. I want to be involved. I want to be sleeping with someone I know I'll see again because they've already demonstarted to me that they're trustworthy and honorable -- and into me.

You can't blame a guy for having feelings. You love someone, you break up, you still have feeling. Thank God for that really. But having feelings don't mean you have to have sex.

Every man you have ever dated who has said he doesn't want to get married or doesn't believe in marriage, or has "issues" with marriage, will ... rest assured ... someday be married. It just will never be with you.

Everyone wants to be loved and needed, particularly by the person who just broke up with us. I understand. What could be better than hearing from the man who just told you he didn't want you in his life anymore ... his sad, wistful, "I miss you so much" voice on the other end of the phone? It's validating. It's exciting. It's irresistible. But resist you must.

My friends all say I should stop talking to him, but I think he misses me, and I like that. I miss him. I feel if I stay in touch with him, it will remind him of how great I am, and eventually he will realize that we should be together again.

A man who wants to make a relationship work will move mountains to keep the woman he loves. If he's not calling you to tell you he loves you and wants you back, it should only be because he's showing up at your new residence to do it in person ... if he's not doing any of that, he may love you, he may miss you, but ultimately he's just not that into you. Stop taking his calls and let him know what it's like to live without you.

Don't be flattered that he misses you. He should miss you. You're deeply missable. However, he's still the same person who just broke up with you. Remember, the only reason he can miss you is because he's choosing, every day, not to be with you.

I was seeing a guy for about a month. He broke up with me, saying that he didn't feel like it could be something serious. I understood and took it well. He wanted to know if we could still hang out as friends. I said sure. Now we get together and go out and then come back to his place and have sex, just like we did before. (But now, we're "broken up.") He's really, really cute and I love having sex with him. I also think he must like me if he can't stop being around me. And I think it's kinda cool -- all pressure's off and we're having a great time together. I've decided that I think it's fine and I'm not going to call his attention for the fact that we're actually dating. Except for the fact that we broke up.

This guy is brilliant. He goes out with you, dates you, breaks up with you, then continues to sleep with you, which basically absolves him of all responsibility toward your feelings. After all, you're not going out anymore. It's genius! It's diabolical! He should be writing a book! In fact, I bet this guy could get his own little cult going if he wanted to. And let me guess, you'd be happy to sign up for that as well. For the record, this guy doesn't "like you so much that he can't stop being around you." Because here's what guys don't do if they can't live without you: they don't break up with you. This guy is seriously not into you, it's crazy. The only way you're going to figure out how into you you are ... is how fast you get rid of him.

It's very tempting when you really want to be with someone to settle for much, much less -- even a vague pathetic facsimile of less -- than you would have ever imagined. Remember always what you set out to get and please don't settle for less. These guys exist because there are a lot of women out there who allow them to.

Hey girl. Put down the penis, put your clothes back on, and go directly to your best friend's house. Do not find an excuse to stay. Do not think that because of all the crazy hotness of it all, it now means that you're meant to be together. Yes, break up sex does seem like a good idea, because hey, it's nice to have sex with someone you have these dramatic feelings about. It makes it all, well, dramatic. But now you know. It confuses everything and makes you separate sex and emotions. So now you don't ever have to make that mistake again. Got it? He's into the very-bad-idea-that-masquerades-as-a-good-idea, breakup sex. Over and out.

Don't underestimate the power of sex, even with someone you've been doing it with for a very long time. Especially with someone you've been doing it with for a very long time. Breaking up means not seeing them again, which also implies not seeing them naked again. It might be tempting to forget this pearl of wisdom, but just remember, it's still called breakup sex. No one has yet to rename it oh-my-god-the-sex-was-so-good-we-got-back-together-again-and-lived-happily-ever-after sex.

He's sniffing for something better, and when he doesn't find it, he gets lonely and comes "home." It's not that he's so into you. It's that he's so not into being alone. Don't give him the chance to break up with you for the fourth time. (Even the idea of it sounds beneath you, doesn't it?) Reset your breakup maximum to one and move on.

Deciding to get back together with someone is a complicated and difficult decision. Just remember that the person you are getting back together with is the same person who, not long before, looked you in your beautiful face, took full stock of you and all your qualities, and told you that he was no longer in need of your company.

Don't confuse being classy with being a doormat. Classy is walking away with your head held high, graciously, and with all dignity. Being a doormat is offering to drive him to the dentist for his root canal.

Breakups, I've heard, are supposed to be just that. Breaks. Hard, clean breaks. No talking, no seeing, no touching ... keep your hands to yourself. The relationship is over. Half the people I know move after a huge breakup, and frankly that makes perfect sense to me. You're not supposed to sleep with the guy who just broke your heart a week ago. Fine. Next time I'm in this situation I'll cry. Stay in bed and wail. Go to the gym if I can. Call all my friends and burden them with my misery. Sleep too much. Cry some more. See my therapist more often. Get a puppy. Do whatever I have to so eventually I can move on.

Breakup sex still means you're broken up.

Cut him off. Let him miss you.

He doesn't need to be reminded that you're great.

There's a guy out there who's going to be really happy that you didn't get back together with your crappy ex-boyfriend.

The reason it's so painful when someone disappears is you have to face the fact that the person you loved had probably left you a long time before he grabbed his coat and scrammed. The part part is realizing that he was lying to you, in some way, before the moment of vanishing.

Don't give him the chance to reject you again.

No matter how powerful and real your feelings may be for someone, if that person cannot fully and honestly return them and therefore actively love you back, these feelings mean nothing.

Being lonely ... being alone ... for many people ... sucks. I get it, I get it, I get it. But still I have to say that yes, my belief is that being with somebody who makes you feel shitty or doesn't honor the person you are is worse.

Life is hard enough as it is without choosing someone difficult to share it with.

You deserve to be with someone who is nice to you all the time.

-------------------------------------------------------------------------------------

“A girl will never forget the first boy she ever likes.”

“Why did you do that? – Because you smell like a dog pooh”

“Connie, do you know why that little boy did those things? Because he likes you.”

“We are all programmed to believe that if a guy acts like a total jerk that means he likes you.”

“How stupid is that a girl has to wait for a guy’s call anyway, right?”

“He’s totally gonna call.”

“If a guy treats you like he doesn’t give a s— it’s because he doesn’t give a s—.”

“An excuse is a polite rejection. Men are not afraid of “ruining the friendship.”

“Don’t get tricked into asking him out. If he likes you, he’ll do the asking.”

“If you can find him, then he can find you. If he wants to find you, he will.”

“Just because you like to lead doesn’t mean he wants to dance. Some traditions are born of nature and last through time for a reason.”

“Hey, let’s meet at so-and-so’s party/any bar/friend’s house” is not a date.

“Men don’t forget how much they like you. So put down the phone.”

“You are good enough to be asked out.”

“I just need you to stop being nice to me unless you gonna marry me.”

“Am I… will I be Al Pacino in this scenario?”

“Maybe he lost my number or is out of town or got hit by a cab- Or maybe he is not interested in seeing you again?”

“MySpace is the new booty call”

“What if you meet the love of your life? Are you suppose to let that pass you by?”

“I had this guy leave me a voice mail at work, so I called him at home, and then he emailed me to my BlackBerry, and so I texted to his cell, and now you just have to go around checking all these different portals just to get rejected by seven different technologies. It’s exhausting.”

“So I also have a magical name – its Brother Pheonix East Horse”

Dilemma ko (Serious Edition)

2009-06-09T02:46:00.000-07:00

Isa sa mga hindi matapos-tapos na isyu sa mga ka edaran ko ngayon ay ang topic na tungkol sa karera. Hindi karera ng kabayo, karera ng buhay. Career. Hindi rin ito matapos-tapos na pagusapan sa bahay namin dahil hindi nga naman ako bumabata pa.

Walang kapaguran ang mga magulang ko sa pagtutulak sakin na mag-ibang bansa. Hindi ko naman daw poproblemahin ang pamasahe at visa dahil sinuwerte naman ako sa parehong bagay. Pwera nalang sa 2 bagay na kakalabanin ko ng bonggang-bongga. Ang pride at ang lungkot. Ito ang mga bagay na matagal ng humahadlang sa napakaling pangarap nila para sa akin. Hindi ko alam kung paano ko ito tatalunin. Hindi naman ito napagaaralan sa eskwelahan, sa masteral o sa internet. Kailangan dito malupit na pagiisip, paguunawa at pag tanggap ng bagay-bagay.. na hindi lahat nakukuha ng madalian, dahil sa totoo lang, walang pangarap na madali maabot. Hindi ganon ka-simple. Hindi.

Ngayon, pagkatapos ng matagal-tagal na pananahimik ng magulo kong utak.. muli na naman akong binulabog nito kani-kanina lang. May nag o-offer sa akin ng opportunity abroad. Hindi ito ang trabahong pinapangarap ko, hindi ito ang trabahong gusto ko pagtapos ko ng kolehiyo, hindi ito ang trabahong nasa listahan ko. Pero ito ang trabahong magdadala sa akin papunta sa matagal ng pangarap ng magulang ko. Ang pagkakaroon ng matiwasay na kinabukasan.. At sino bang ayaw magkaroon ng ganon diba? SHET ANG LALIM NON.

Hindi ko tuloy alam kung ano ang pipiliin ko. Oo, madali mag advice, pero mahirap gawin diba? Hindi ko alam kung pipiliin ko bang makipagsapalaran sa ibang lugar at kumita ng limpak-limpak na pera o mananatili na lang muna ako dito sa atin at maghintay ng.............. wala? Kasi sa totoo lang, ang mga bagay na gusto ko hindi ko naman makuha dito e. Edi mas mabuti pang subukan ko na lang ang ibang landas. Kakayanin ko kayang babaan ang matagal ko nang pinapabongga na PRIDE para maging successful ako in the future? o hindi? Tama bang kunin ko na ang opportunity na ito at tanggapin ko na lang ang mga hirap na maaari kong maranasan pagdating ng panahon o hindi?

Kailangan ko ng "proper guidance" sabi ko nga sa nanay ko. Hindi biro ang dilemma ko, seryoso ako. Sa pagkakataong ito, swak parin ba ang kasabihang: "ITS NOW OR NEVER" ?

boka101

2009-04-02T22:17:00.000-07:00

Kung kasama ka sa circle of friends ko, o ikaw ay kabilang sa mga lagi kong kadikit, o di kaya'y ikaw ay nabubuhay sa henerasyon ko, malamang alam mo ang mga ito:

1) Gudjab - pagpupuri sa isang tao kapag siya ay may nagawang tama
ex. B: hindi ako aalis tonight promise
G: ok gudjab!

2) Walang future - walang direksyon ang buhay / plano
ex. G: anong oras na wala ka pa?
B: teka lang di ako makaalis
G: wala kang future!

3) Balaka - kapag wala ka nang masabi sa kausap mo
ex. B: puntahan kita jan, libre moko
G: balaka

4) Korekted by - kapag ikaw ay sumasang-ayon sa usapan
ex. B: so break na tayo?
G: korekted by!

5) Babayu - paalam
ex. B: sige ingat ka..
G: babayu!

6) Thanks for the memories - kadugtong ng BABAYU
ex. B: Thanks for the memories..
G: ok babayu!

7) Kaboom - kapag malakas ang dating ng nakita mo
ex. B1: anlaki non a'
B2: oo pare.. KABOOM!

8) Acheche - kapag ikaw ay kinikilig sa crush mo
ex. G1: huy girl, cute non a.. sabay kayo kumain?
G2: ugh. oo..
G1: acheche!

9) Bye guys - kapag wala ka nang pag-asa
ex. B1: pare nahihirapan na ko sa trabaho ko, lagi na lang akong naghihingalo sa deadline
B2: un lang pare.. bye guys.

10) Umartih - kapag ikaw ang nagpapa cute kahit di naman cute
ex. G1: ui! nice dress..
G2: korekted by
G1: umartih!

11) Congrat - kapag ikaw ay nagbibigay pugay sa ISANG tao. walang S kasi ISA lang siya e.
ex. B: nakapasa ako sa exam ko! woohooo!
G: nice... congrat!

12) Nar - tawag sa ISANG nurse
ex. G: nagloloko yung oxygen! tumawag ka ng Nar!!!!!

13) Vest - bestfriend
ex. G: hi vest anong ginagawa mo?

14) I miss ur lav - i miss you
ex. G: tagal na nating hindi nagkikita..
B: onga e, i miss ur lav

15) Sugalord - mahilig magsugal
ex. B1: panalo ka na naman? sugalord ka talaga!
B2: shempre..

16) Pasyal - gumala sa kung saan-saan
ex. G1: may ginagawa ka ba?
G2: wala naman, tara pasyal tayo

17) Bebi - baby
ex. G1: bakit wala pa siya dito?
G2: nag-aalaga pa ng bebi e..

18) Sambady's blashing - kapag may kinikilig dahil sa crush
ex. G1: uiii tinext niya ko!!
G2: sambady's blashing.. ahahaha

19) Shever - ka love life
ex. G1: sino yang nasa picture?
G2: ah, shever ko.. hihihi

20) Nice noh? - kapag maganda ang ginagawa mo o bagay na nakikita mo
ex. G1: galing mo kumanta a.. gudjab!
B: salamat
G2: nice noh?

21) Ta-moody - wag kang bastos. ang ibig sabihin nito wala ka sa mood.
ex. B: bakit moko binagsakan ng telepono?
G: e naiirita ako e..
B: ta-moody! ta-moody!

22) Beki - bakla
ex. G1: sino gumupit sayo?
G2: beki

23) Anong ginagawa mo - sinasabi ito pag bored ka at gusto mo ng kausap
ex. G1: wala ko magawa, ano ginagawa mo?
G2: wala din..

24) Majuba - mataba
ex. B: alin dun ung lagi mong kausap sa ym?
G: yun o.. ung majuba!

25) TEH - tawag sa babae
ex. G1: TEH magbihis ka na..
G2: o-key

26) Hilig mo e! - kapag ito ang lagi mong ginagawa. madalas ito sabihin kung ikaw ay mang-aasar.
ex. B1: sakit ng ulo ko, dami ko nainom kagabi. ayoko naaa
B2: ayos yan.. HILIG MO E!

MYSELF.

2009-04-01T04:14:00.000-07:00

from this website : http://www.quizbox.com/personality/test82.aspx

Your view on yourself:

You are intelligent, honest and sweet. You are friendly to everybody and don't like conflict. Because you're so cheerful and fun people are naturally attracted to you and like to talk to you.

The type of girlfriend/boyfriend you are looking for:

You like serious, smart and determined people. You don't judge a book by its cover, so good-looking people aren't necessarily your style. This makes you an attractive person in many people's eyes.

Your readiness to commit to a relationship:

You prefer to get to know a person very well before deciding whether you will commit to the relationship.

The seriousness of your love:

Your have very sensible tactics when approaching the opposite sex. In many ways people find your straightforwardness attractive, so you will find yourself with plenty of dates.

Your views on education

You may not like to study but you have many practical ideas. You listen to your own instincts and tend to follow your heart, so you will probably end up with an unusual job.

The right job for you:

You have plenty of dream jobs but have little chance of doing any of them if you don't focus on something in particular. You need to choose something and go for it to be happy and achieve success.

How do you view success:

You are afraid of failure and scared to have a go at the career you would like to have in case you don't succeed. Don't give up when you haven't yet even started! Be courageous.

What are you most afraid of:

You are concerned about your image and the way others see you. This means that you try very hard to be accepted by other people. It's time for you to believe in who you are, not what you wear.

Who is your true self:

You are full of energy and confidence. You are unpredictable, with moods changing as quickly as an ocean. You might occasionally be calm and still, but never for long.

Kapamilya.

2009-03-19T02:36:00.000-07:00

Kung uungkatin lahat ng alaala ko mula pagkabata, walang kaduda-duda na mas malapit ako sa mga kaibigan ko kesa sa pamilya. Tanungin man ako ng kahit sino ngayon, yoon pa din ang isasagot ko. Tuwing magpaparinig ang mga nakatatanda na bigyang halaga ang pamilya kesa sa mga kaibigan.. isa ako sa mga natatamaan ng bato sa langit.

Sabi ko sa sarili ko noon, dadating din ang panahon na matututo akong magpahalaga ng kapamilya. Hindi ko alam kung kailan pero sigurado akong gagawa ng paraan si Superfriend para matutunan ko ang importansya nila. Hindi ako nagkamali, gumawa nga Siya ng paraan...

Wala akong masyadong pakealam nang marinig ko ang balita. Kasi hindi ko ito sineryoso. Sabi ko pa nga kay mommy... "ayos lang yon. wag na tayo pumunta doon.." Para sa akin kasi, kung hindi naman seryoso ang nangyari, pwede naman sigurong ipagpabukas na lang ang pagpunta sa Antipolo.. tutal, ilang oras na lang naman non, e mag u-umaga na. Pero nasunod padin shempre ang nanay ko, tumuloy kami papuntang Antipolo..

Naaksidente si tita.

Pinakalat ko ang balita sa mga kaibigan ko. Kasi para sa akin, sila ang mga taong gusto ko laging maging "updated" sa buhay ko. Ayun, may nag-alala.. merong nangamusta.. meron ding.. wala lang. Ang mga taong pinagtuunan ko ng pansin ng matagal na panahon, ang mga taong naging impluwensya sa buhay ko.. ang mga taong akala ko na makikiramdam.. sila pala ang totoong walang pakealam. Hasel lang diba?

Ayaw ko sanang manumbat, pero bakit ganon? At kung sino pa ang hindi ko inasahan, sila pa talaga ang talagang naapektuhan.

Dati may nagsabi sa akin, huwag daw ako masyado umasa sa kaibigan.. dahil may mga panahon daw na mabibigo lang ako at mapagiiwanan. Malalaman mo daw talaga kung sino ang totoong nagmamalasakit sayo pag dumating yung panahon na sobrang nangangailangan ka ng tulong, atensyon o kung anuman. Sa paraang ito na ginawa ni Superfriend, narealize ko na ang mga taong hindi ko binigyang importansya, sila pala yung maasahan ko sa ganitong parte ng buhay ko.

Ang mga totoong kaibigan ko.
Ang pamilya, mga pinsan at mga tito, tita ko.

Hindi man maganda ang okasyong ito. Pero ito pa din ang naging daan para maging close ako sa inyo. Sa panahong ito, nagpapasalamat ako na hindi ako napagkaitan ng pamilya. Ilang beses ko man silang hindi pinagtuunan ng pansin, ilang beses ko man silang tinalikuran para sa kaibigan, hinding-hindi naman nila ako pinabayaan.

Salamat ha..

Time Machine... sakay na!

2009-03-08T07:33:00.000-07:00

Isa sa mga gustong kong gawin pag nasa mood ako ay ang mag reminisce. Kaya naman ganon na lang ang pag tangkilik ko ng youtube. Kasi halos lahat ng mga old school pwede kong mapanood doon. nice noh? haha

Mabalik tayo sa dati.. yung panahon na tape lang ang uso tapos teks ang pangunahing laro sa kanto ahahaha! Hindi ko napapansin ang pagtakbo ng panahon noon, wala akong pakealam.. pero ngayon, puro pagbabalik tanaw ang ginagawa ko sa lahat ng iyon. Ang kabataan days ko, wala akong iniintindi kundi ang paglalaro! Ewan ko ba kung bakit wala akong nahiligang sport hanggang sa pagtanda ko, e sobrang bibo ko sa paglalaro dati haha. Naalala ko pa dati, hirap na hirap akong mag panggap matulog sa tanghali kasi sobrang excited akong lumabas ng bahay para maglaro don sa harap ng tindahan nila Aling Nena (classic!).

Ang sarap mag reminisce. Ito na ang nakahiligan kong gawin talaga mula nang natutunan ko ang salitang "emo". Natatawa ako magisa tuwing tumitingin ako ng photo album. Buti na lang pinagtyagaan talaga ng nanay ko ang pag collect ng mga pictures ko nung bata. Naalala ko tuloy ng bonggang-bongga lahat ng katatawanan, kahihiyan at kalokohan ko nung bata pa ako. Hindi ko malaman kung pinanganak na ba akong nakakatawa o talagang nakakatawa lang talaga ahaha! Buti na lang din may Kuya ako, kasi napapakinggan ko lahat ng mga paborito niyang banda. Mula sa Wolfgang, Teeth, Yano, Eraserheads, Datus Tribe, Tropical Depression, Francis Magalona, Andrew E, Rivermaya.. hanggang sa Parokya ni Edgar. Kung siguro wala akong Kuya, edi sana hindi ako tuwang-tuwa sa concert ng Eheads kagabi diba.. Isama mo na din ang mga paborito kong kanta nina: Donna Cruz, DJ Alvaro, Prettier than Pink, Color It Red, at ang walang kamatayang Spice Girls.. ugh! Kailangan iba iba pa ang kulay ng casette tape ng Spice Girls para cool na cool ang dating. ahahahahaha!

Bentang-benta din sa akin ang Over da Bakod, Palibhasa Lalake, Analuna, Veliente at Mara Clara.. pati na rin ang Mr. Cupido at Flames sa tanghali, ang TGIS at Gimik tuwing sabado, at ang Lovingly Yours ni Helen at Ipaglaban Mo tuwing linggo. Tapos pag tuwing gabi naman, ang Gabi ng Lagim sa radyo. Takot na tako ako lagi pag naririnig ko yung tugtog ng Gabi ng Lagim, tapos yung yaya ko nagagalit na natatawa (parang baliw lang) haha! Hindi ko kinakaya ang Gabi ng Lagim.. kasi pakiramdam ko may mumu sa tabi. ahahaha balaka!

Nung bata ako, sinigurado ng mga magulang ko na hindi ako mababato sa buhay ko. Kaya naman pinasok nila ako sa iba't-ibang klase ng libangan. Ang "lessons overload" kung tawagin. Mula sa swimming.. na nasali ako sa MILO Best competition (pero hindi ako sumipot kasi wala kaming kotse papunta don sa venue), piano.. na wala akong nakuhang award o ribbon man lang, voice.. na naging klasmeyt ko c jamie baby (kumanta ng e kasi bata!), hanggang sa guitar lesson..(na wala akong natutunan talaga). Lahat ng yon sinupportahan ako ng dakila kong nanay! Kung may "Ipagpilitan Mo contest" lang.. malamang sumali at nanalo ako don! Muntikan na rin akong mag ballet.. kaso di pumayag daddy ko kasi daw nakakalaki ng muscle sa binti hehe. =) Onga pala, naisip ko din mag taekwondo noon ahahahaha! Sa part ng ito sa buhay ko, lagi kong sinasabi kay mommy na sana sinali niya rin ako sa Little Miss Philippines sa Eat Bulaga.. edi sana ngayon artista na ako! haha

Madaming-madami pa kong gusto alalahanin. Kung mabibigyan lang ako ng oportunidad magsulat ng libro tungkol sa kabataan ko, gagawin ko talaga. Ang saya kasi dati, walang problemang mabigat. Hindi ko iniintindi ang pera, ang trabaho, ang love life, at kung ano pa. Puro lang kalikutan ang alam kong gawin. Simple lang kasi dati, hindi masyado malakas ang kumpitensya ng buhay, maikli lang din ang sukatan ng salitang "kuntento". Umiiyak ako noon dahil lang sa napagalitan ako ni mommy, inaway ako ni kuya, o kaya naiwan ako ng school bus ahaha! Ngayon, ibang level na ang rason ng iyak ko. Pati ang pagkamatay ni Francis Magalona, apektado ako, naiiyak ako.

Ngayon, kung totoo lang sana ang time machine, sasakay ako talaga tapos hindi na ko babalik sa kasalukuyan. Kung pwede lang sana i-rewind, ginawa ko na talaga. Napaka dami kong namimiss. Pati mga taong sobrang tagal ko nang hindi nakikita, napapanaginipan ko na. Madaming tao ang gusto ko sanang balikan at pahalagahan. Ngayon, tuwing naiisip ko sila.. nagsisisi ako na hindi ko maintindihan kung saan nang galing yong pagsisising yon. Kung tipong pwede lang i-set yung time machine na kung hanggang saan lang pwede tumakbo ang panahon, ok na ok sana yun. Siguro, mula elementary hanggang college lang ang nasa time setting ko..tapos mamamatay na lang ako sa edad na yon. Ayoko, ayokong humarap sa future. Ok na ko sa dati. Basta.... basta lang.

Gusto kong sumakay sa time machine. Magkano kaya bayad sa ganon?

o mahal kong PINOY!

2009-02-17T21:04:00.000-08:00

Marunong akong tumangkilik ng sariling atin. Nanonood ako ng mga palabas ng pinoy, indifilms at kung ano-ano pa. Gustong-gusto ko din ang mga OPM songs lalo na pag jamming sa kantahan ang labanan. Wala ring katulad ang sarap ng adobo.. kahit sino pa ang nagluto, basta MASARAP period. Bilib na bilib din ako sa mga pinoy na umaabot sa ibang bansa para ipamalas ang kanilang mga talento, pati na rin ang mga nakikipagsapalaran sa mga mas mayayaman pang bansa kesa sa atin. Pinag-aralan ko ang PILIPINAS at ang PINOY ng higit-kumulang anim na taon. Madami akong nalaman, madami akong naintindihan.

Wala akong masabi... mahal ko pa rin siya.

Isa sa mga madalas pagusapan sa PILIPINAS ay ang mga pinoy na piniling mag-ibang bansa para buhayin ang pamilya sa pinas. Ayon sa statistics ng POEA, 1,077,623 OFWs ang meron as of 2007. Hindi pa kabilang dito ang mga TNT na pasimpleng nagtatrabaho sa ibang bansa. Hindi ko lang alam kung ilang porsyento ang binagsak ng bilang ng OFWs ngayong recession.

Napanood ko sa balita na may mga nagwewelgang OFWs kahapon. Sila ang mga matinding naapektuhan ng pagbagsak ng economiya ng buong mundo. Hindi talaga ako pabor sa pagwewelga pero ika nga ng isa kong propesor nung college, kung walang mag wewelga, hindi maririnig ng gobyerno ang hinaing ng mga apektadong tao. Ok sige, bahala sila. Naiintindihan ko naman talaga ang nararamdaman nila. OFW din kasi ang nanay ko noon, ang tatay ko naman, OFW pa rin hanggang ngayon.

Nurse ang nanay ko sa Saudi dati ng sampung taon. Seaman naman ang tatay ko mula pa noong teenager siya, boss na nga siya ngayon sa barko pero shempre kabilang pa din siya sa bilang ng OFW. Lahat ng naipundar ng mga magulang ko, ang kinakain namin sa araw-araw, pati ang sweldo ng kasambahay, hanggang sa pang bayad ng internet connection ko ngayon.. lahat ng ito.. dahil sa OFW. Kahit kailan, hindi ako nagmalaki, at kahit kailan, hindi ako nagreklamo sakanila dahil alam kong mas mahirap pa din ang ginagawa nila.

Hindi pa man ako nakaranas ng pagtatrabaho sa ibang bansa, alam ko pa rin ang hirap nila lahat. Hindi ko na kailangan makita, basta alam ko lang. Aminin man natin o hindi, sila pa rin ang isa sa mga may matinding partisipasyon sa pagpapa-unlad ng Pilipinas. Wala akong pakealam sa pagiisip ng ibang tao. Ang mga tao na kung maghusga nalang ng mga OFWs e akala mo tumatae sila ng pera. Dahil para sa akin, walang karapatang magyabang ang sino mang wala namang naidulot na maganda sa buhay. Ano man ang trabaho mo, ikaw man ay isang basurero o taga linis ng aquarium sa America, o yaya ka sa HongKong, wala ka namang intensyon kung hindi ang pabutihin ang buhay ng mga mahal mo sa buhay. Nakakalungkot nga lang isipin na may mga ibang tao na hindi marunong magpasalamat sa mga OFW. Ang mga taong hindi marunong makiramdam. Sila ang mga taong WALANG PAKIALAM.

Alam ko na hindi biro ang katayuan ng ekonomiya ng buong mundo ngayon. Maraming tao ang nawalan ng trabaho, maraming tao ang hindi pa rin nagkakatrabaho, at maraming pinoy ang napauwi dito. Ang mga hindi na-swerte sa buhay na ang pera ng mga foreigners lang ang talagang bumubuhay sa kanila... pero sa kasamaang palad, nawalan sila pag-asa dahil kailangan nilang umuwi ulit dito. Hindi ko sinisisi ang gobyerno, dahil kung merong dapat sisihin, lahat naman ng tao may kasalanan. Kaya bawal magmarunong ang mga taong wala naman talagang alam ok? BAWAL.

Para sa mga sinuswerte, wag pa rin nating kalimutang makiramay sa mga minamalas. Dahil lagi nating tandaan... bilog ang mundo. Pana-panahon lang yan. hehe

Para sa mga pinoy na mang-gagawa sa ibang bansa, sa mga nagtatago para lang makasimple sa pagtatrabaho sa amerika, para mga seaman, para sa mga nurse, para sa mga domestic helper, para sa mga driver, mekaniko, carpintero, matador... para sa lahat ng OFWs... dadating din ang araw na makakaahon ang dapat maka-ahon. Wala na akong masabi................. bilib ako sa inyo!

nanaginip ako..............

2009-02-13T17:55:00.000-08:00

Dalawang magkasunod na gabi na akong nananaginip ng karumaldumal. Kung hindi ako hinahabol ng BULL para kagatin sa ulo, hinahabol naman ako ng serial killer. Dati karaniwan lang sa akin ang mga ganong klaseng panaginip. Mula bata hanggang college ata. Tumigil na lang ito ng nagsimula na akong hindi talaga matulog ng mahimbing sa gabi.

Hindi ko alam kung bakit bumabalik ang ganitong panaginip sa akin ngayon. Sabi kasi sa internet, ang ibig sabihin daw ng "hinahabol" sa panaginip, may tinatakbukan kang problema.. basta parang ganon. Tototoo nga naman. Pero bakit ngayon? e ngayon nga, nagbabago na pananaw ko sa buhay e. Edi sana nung isang buwan pa ko binabangungot kung ganon diba?

Hindi ko na ikekwento ang panaginip ko, kasi madugo! Pero ilalagay ko na lang ang ibig sabihin ng panaginip ko (ayon sa dream interpretation online).

"I'm Being Chased"

Chase dreams is one of several common dream themes. As with most of the common dreams, they often stem from feelings of anxiety in your walking life. Running is an instinctive response to physical threats in your environment. In these dreams, you can be pursued by an attacker, an animal or an unknown figure, who wants to hurt or possibly kill you. In turn, you run, hide or try to outwit your pursuer. Your actions in the dream parallel how you respond to pressure and cope with fears, stress or various situations in your waking life. Instead of confronting the situation, you are running away and avoiding it. Ask yourself who is the one chasing you so that you can gain understanding and insight on the source of your fears and anxieties.

The pursuer or attacker who is chasing you in your dream may also represent an aspect of yourself. Your own feelings of anger, jealousy, fear, and possibly love, can assume the appearance of threatening figure. The shadowy figure can also symbolize rejected characteristics of your self. You may be projecting these feelings onto the unknown chaser. Next time you have a chase dream, turn around and confront your pursuer. Ask them why they are chasing you. Perhaps you are running away from something. What are you trying to run from?

If you are the one doing the chasing, then the dream may highlight your drive and ambition to go after something you want. Or perhaps the dream suggests that you are falling behind and having to catch up with everyone else.

Consider the distance or gap between you and your pursuer. This indicates your closeness to the issue. If the pursuer is gaining on you, then it suggests that the problem is not going to go away. The problem will surround you until you confront and address it. However, if you are able to widen the gap between your pursuer, then the problem is becoming less and less of an issue. You are able to successful distance yourself from the problem. In essence, the problem is fading away.

A more direct analysis of chase dreams is the fear of being attacked. Such dreams are more common among women than men, who may feel physically vulnerable in the urban environment. These dreams are inspired by fears of violence and sexual assault in which we are so over-exposed from the media, which magnifies such fears.

The 6 Men You Shouldn’t Date

2009-02-04T12:18:00.000-08:00

from yahoo.com

In a relationship public service announcement, Jake tells us whom to avoid (himself included!).

Like all men, I’ve committed some royal screwups when it comes to women. But as your resident male columnist, I’ve also made some observations about different types of daters that deserve to be passed along. Consider this your road map for where you don’t want to go in your love life.

1. Rebound Guy
Knowing how bummed I’ve been since my ex Claudia left for Europe, my buddy tried to set me up with his “hot coworker.” Very kind of him, but I declined. With my heart stuck in international customs, there’s no way I could make a connection. Not that I wasn’t tempted. We men secretly hope we’ll never have to deal with our feelings and instead can “fix” our sadness with a new woman. Problem is, we’re always comparing her to the ex—how she is in bed, how her butt looks in jeans. Real mature stuff that you’d be wise to avoid by dating us after we’ve healed.

2. Disappearing Guy
Some seemingly normal guys have a bad habit of vanishing. Excuses like “work’s really busy” may be true, but there’s often something else going on. My old roommate tried to woo his new girlfriend while still dating his old one. I also know someone who told a woman he was single in New York, although he was married in Ohio. Both guys checked out for days at a time.

When you’re just starting to date, it’s not like you’re tracking a person’s every movement. Still, the giveaway is erratic contact—is he in touch every day and then suddenly MIA? Does he often cancel plans? Or does he suddenly want to meet up in an hour, after not calling all week? Beware. 5 secrets all guys keep from you!

3. Slick Guy
With his sporty car, high-tech cell phone and Swedish designer toothbrush, my college roommate managed to hide his insecurity behind hip stuff. He never let women get close for fear they’d find him out. So women wound up feeling rejected when he was the one who sucked.

My advice: If his life looks like a magazine spread, steer clear. Say what you will about the guy who has a painting of poker-playing dogs or a mountain of laundry, but I promise you this: He’s real.

8 things guys say they hate about women but secretly love.

4. Rude Guy
I’m amazed at what men get away with. A partial list of nasty moves I’ve witnessed: checking out the waitress, fiddling with a BlackBerry during dinner, asking the cute bartender for her number when his date is in the bathroom. If a man lets the door slam shut instead of opening it for you, make that all the closure you need.

5. Grabby Guy
Hands on thighs, stroking things that didn’t ask to be stroked, sexual innuendos when you barely know each other—he may try to explain these things with an “Oh, I’m so attracted to you I can’t help it” line. But no matter how smokin’ hot you are, he can help it. And if you’re not getting the respect you want early on, he probably won’t surprise you with it later.

6. Last Year’s Guy
Long nights and a fear of being single forever can make going back to an ex seem mighty attractive. I’ve been guilty of it twice, both during lonely times in the dead of winter. Recycling romance seemed far easier than the unknown, and it was...for the two months before we rediscovered exactly why we broke up in the first place. What’s the lesson here? Move forward, not back. And know that it’s better to be out there looking than stuck on a couch with some guy you’re just going to wind up dumping anyway. He might be happy, but you deserve more.

25 random things about me

2009-01-26T16:17:00.000-08:00

something to do.. hehe!

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

1) I can use the computer the whole day.
2) I love music. I dance, I sing in the shower =)
3) I don't have a talent but I'm a frustrated writer.
4) If I have the means, I will travel around the world with my best friend/s.
5) I am not a "showy" person.
6) I hate rejections, I really can't stand it.
7) I have Bipolar Disorder, my emotional episodes are intense or severe mood swings. You
can google it.
8) I find technology very interesting.
9) I believe that trust doesn’t have a second chance.
10) I love spicy food and fried chicken
11) I have countless friends but I still feel lonely at times.
12) I have a strong faith in God. He is my “Superfriend.”
13) I’m not good in numbers.
14) My comfy attire: Polo shirt, jeans, flip flops.
15) I hate summer.
16) I love it when it rains in the morning.
17) I am very fond of babies.
18) I look at things differently.
19) I am not a morning person
20) I forgive but I don’t forget.
21) I bully my favorite people; it’s my own way of “lambing”
22) I hate yellow.
23) I want to die young.
24) I miss my past… I reminisce a lot.
25) I am influential.

Movies to watch this year

2009-01-24T14:48:00.000-08:00

Underworld: Rise of the Lycans
January 23, 2009
The prequel story traces the origins of the centuries-old blood feud between the aristocratic vampires known as Death Dealers and their onetime slaves, the Lycans. In the Dark Ages, a young Lycan named Lucian (Sheen) emerges as a powerful leader who rallies the werewolves to rise up against Viktor (Nighy), the cruel vampire king who has enslaved them. Lucian is joined by his secret lover, Sonja (Mitra), in his battle against the Death Dealer army and his struggle for Lycan freedom.

Xmen Origins: Wolverine
May 1, 2009
Wolverine lives a mutant life, seeks revenge against Victor Creed (who will later become Sabertooth) for the death of his girlfriend, and ultimately ends up going through the mutant Weapon X program.

New Moon
November 20, 2009
Sequel to Twilight - In New Moon, Stephenie Meyer delivers another irresistible combination of romance and suspense with a supernatural twist. Passionate, riveting, and full of surprising twists and turns, this vampire love saga is well on its way to literary immortality.

Alaalang sinunog kaninag umaga.

2009-01-17T13:53:00.000-08:00

Nabasa ko sa bago kong planner na pag early 20s, ok lang daw talaga maging emotional ka.. kasi natural lang daw yun sa ganong ka-edaran. Edi ibig sabihin pala, normal pa tong nararamdaman ko?

Naglinis ako ng kwarto ko kahapon, para sa akin, yon na ang pinaka malupit kong paglinis. Hindi mashado makintab ang sahig, may mga naiwan pang alikabok sa 4 na sulok ng aking tulugan pero ang pakiramdam ko, anlaki ng pinagbago ng kwarto ko.

Tinapon ko na kasi ang mga letters na nasa shoebox. Limang malalaking shoebox yun na punong puno ng letters. Simula grade 5 hanggang 4th year college. Simula sa araw-araw na chikahan hanggang sa retreat letter, pati ang pamamaalam sa pagkakaibigan andon. Waaaaaaaaaah!

Matagal ko nang pinagiisipan kung ano ang gagawin ko sa mga yun. Malaki kasi ang nasakop niya sa cabinet ko. Ok lang naman kasi e! Pero minsan pumapasok sa isip ko na ilipat ng pwesto ang mga yon. Para sa akin kasi, basura man ang tingin ng nanay ko sa mga shoebox na yun, Importanteng dokumento naman ang tingin ko sakanila. Tuwing nabuburo kasi ako sa kwarto, nagbabasa ako ng isang letter. Natatawa ako kasi bata pa lang ako, ang mahadera ko na. ahahahaha!

Kaso, sa kasamaang palad, nagtagumpay ang nanay ko. hindi ko ito tinago sa bodega, hindi ko ito linigpit at binaon sa lupa, kundi, napilit niya akong itapon na lahat ng yon! Wala na. Wala na! nagsunog na ng basura yung kasambahay namin kanina. Grabe... hindi ko alam bakit ako nagkaganito. Para kasi sa mga ma-sentimentong tao na katulad ko, mahirap ipamigay ang bagay na binigay.. e lalo pa ang magtapon?! &*#%^@! pati pala yung laruan..... natapon ko din!!! NICE ONE KC!

Kung mayaman lang talaga ako, at may sarili akong bahay... papatayo ako ng "my personal museum". Nakalagay don ang lahat ng mga bagay na magpapa-alala sa akin ng lahat ng bagay. Tapos, sisiguraduhin kong nasa fire-proof container lahat ng iyon haha! Pero, sabi ko sa sarili ko, yung mga litrato na naka tambak sa kwarto ko, hinding-hindi ko yun itatapon. Kahit man lang sa picture diba.............................

Buti na lang talaga may internet. Kasi kahit papaano, nagtatagal ang mga pictures, audio & video records, at ang mga blogs. Sana naman, hindi tamaan ng kung anong virus ang mga websites na pinag iimbakan ko ng mga yon... (napa-isip kung posible..)

Sa susunod na magpatapon sa akin ulit ang nanay ko ng mga "treasured things" ko, hindi ko siya susundin! ililipat ko na lang yun sa kwarto niya. ahahahahaha!

What Kind of Girl Am I?

2009-01-09T19:53:00.000-08:00

What kind of girl are you?

You Are a Party Girl!

You are all about having fun - and you don't need to drink to have a good time
Sure, you've thrown back more than a few every so often
But getting totally stupid and wasted is not your style
You're the life of the party, by keeping everyone laughing and smiling

Fun quizzes, surveys & blog quizzes by

PLEASE READ!! your computer might be infected by this virus.

2009-01-09T12:52:00.000-08:00

Worm:Win32/Conficker.B

Also Known As:

TA08-297A (other)
CVE-2008-4250 (other)
VU827267 (other)
Win32/Conficker.A (CA)
Mal/Conficker-A (Sophos)
Trojan.Win32.Agent.bccs (Kaspersky)
W32.Downadup.B (Symantec)

Summary

Worm:Win32/Conficker.B is a worm that infects other computers across a network by exploiting a vulnerability in the Windows Server service (SVCHOST.EXE). If the vulnerability is successfully exploited, it could allow remote code execution when file sharing is enabled. It may also spread via removable drives and weak administrator passwords. It disables several important system services and security products.

Microsoft strongly recommends that users apply the update referred to in Security Bulletin MS08-067 immediately.

Microsoft also recommends that users ensure that their network passwords are strong to prevent this worm from spreading via weak administrator passwords. More information is available here.

Symptoms

System Changes

The following system changes may indicate the presence of this malware:

* The following services are disabled or fail to run:
Windows Update Service
Background Intelligent Transfer Service
Windows Defender
Windows Error Reporting Services

* Some accounts may be locked out due to the following registry modification, which may flood the network with connections:
HKLM\SYSTEM\CurrentControl

Set\Services\Tcpip\Parameters
"TcpNumConnections" = "0x00FFFFFE"

* Users may not be able to connect to websites or online services that contain the following strings:
virus
spyware
malware
rootkit
defender
microsoft
symantec
norton
mcafee
trendmicro
sophos
panda
etrust
networkassociates
computerassociates
f-secure
kaspersky
jotti
f-prot
nod32
eset
grisoft
drweb
centralcommand
ahnlab
esafe
avast
avira
quickheal
comodo
clamav
ewido
fortinet
gdata
hacksoft
hauri
ikarus
k7computing
norman
pctools
prevx
rising
securecomputing
sunbelt
emsisoft
arcabit
cpsecure
spamhaus
castlecops
threatexpert
wilderssecurity
windowsupdate

hindi ako SURE

2009-01-04T03:42:00.000-08:00

"Wala kang direksyon"

Isa ito sa pinaka tagos sa butong maririnig mo pag ang buhay mo ay wala talagang malinaw na patutunguhan. Minsan ko na itong nasabi sa iba pero hindi ko alam ang pakiramdam niya noong sinabi ko iyon sa kanya. Hindi ko alam na talaga palang mapapaisip ka kung totoo ang narinig mong sinabi sa iyo. Yun e kung nasa tama kang pag-iisip. (ahahahaha)

Wala akong kamalay-malay, hindi ako handa. Bigla akong sinabihan ng nanay ko kanina na wala daw direksyon ang buhay ko. Hindi ko agad ito nalasahan, hanggang sa unti-unti ko itong naramdaman. Hindi makatarungan, masakit, pero parang totoo.

Pilit kong kinalimutan ang sinabi sa akin ni mommy pero hindi ako nag tagumpay. Ngayon, napapaisip na naman ako. Hating gabi, naghahanap ako ng trabaho sa internet. Para lang akong tanga diba? Mabuti pa ang iba diyan... Hindi nakatapos pero manager. E ako, nag masteral pero walang trabaho. Ayos na ayos lang e. Talaga naman.... talaga naman........

Kahit ano pa man ang marinig ko, alam ko na hindi ako pagtataguan ng nanay ko. Ika nga niya, sa lahat ng tao, siya lang ang makakapag sabi sa akin lagi ng totoo. Edi ibig sabihin, totoo nga!! Thanks mom. (haha)

Sa katayuan ko ngayon, bigla akong natakot magisip ng 'long-term'. Hindi ako sigurado, wala akong kahit anong CLUE!! Kung baga, isang malaking SECRET na walang CLUE! Mas mainam pang malaman ko nang mamalasin ako kesa sa wala talaga akong alam. Juskopolord! Buti na lang intsik-intsikan ako, at sa Pebrero pa talaga ang pasok ng bagong taon. Ibig sabihin, kung malas ako, hindi ito kabilang sa taon ng 2009. (oo na..... wag ka nang makealam! pagbigyan mo na lang ak diba..)

Yun lang naman.... napaisip lang. next time ulit.

hasel sa masel

2009-01-02T18:13:00.000-08:00

year of the Ox ngayon diba? dapat swerte ako! e jusko, pag pinaglalaruan ka nga naman ng panahon o' umagang-umaga bubulaga na agad ang malas sayo.

4 am na ko nakatulog kagabi, at dahil don, kaunti pa lang ang byahe ng tulog ko pagpatak ng 6 am. pero dahil malas ako, may impaktang tawag ng tawag sa SUN ko para makipag text at call mate. talaga namang hindi niya ko tinantanan!!! hanggang hindi niya ko magising. pwes, natupad ang kanyang maitim na balak at nagising nga ako...

napaka sama at ubod sa sama ng gising ko tuloy. ika nga nila, lokohin na ang lasing... wag lang ang tulog at ang bagong gising.. samakatuwid, dinaig ko pa ang namatayan sa sama ng loob pag dilat ko at dinaig ko pa ang nabuhusan ng kumukulong tubig sa init ng ulo ko.

pinagbuntungan ko tuloy ng galit ang laptop ko dahil pakiramdam ko, ang laptop ko lang ang dadamay sa akin sa ganitong katayuan. sa sobrang init ng ulo ko... ang ending? hulaan niyo......

nasira ko ang laptop ko!!! juskopolord!!! patawarin!!!

nagka leche-leche ang umaga ko. 7 am pa lang at pakiramdam ko, 2 araw na akong nagdadalamhati sa problema ko. rineformat ko tuloy ng di oras ang laptop ko.

nakuuuuuu!!!!! subukan lang ulit akong guluhin ng bwiset na ''caller'' na un sa SUN ko at makakatikim siya ng sagad sa butong mura ko ng BONGGANG-BONGGA hanggang sa mamatay siya!!!!

kung bakit naman kasi, may mga taong walang magawa at mag ''rarandom dial'' para lang makahanap ng text/call mate e. ganon na ba talaga ang epekto ng boredom?!?! aba naman teka!! kung wala kang magawa sa buhay mo, pakamatay ka na lang kesa sa mambulabog ka ng isang insomniac na nagpupumilit matulog na katulad ko.. diba?

yun lang.....

FOR SALE: 2 bedroom condo unit, Ready for Occupancy

2009-01-01T19:10:00.000-08:00

2 Bedroom (46.8 sqm)
4.2million (payment terms)
TURN OVER: Jan-March 2009

MESSAGE ME IF INTERESTED. 09272473581/kathreenclaireco@yahoo.com

kaguluhan ng isang "techy"

2009-01-01T01:26:00.000-08:00

Pagtapos kong ipagpalit ang iPod ko sa ZUNE... ganito ang mapapala ko!! this aint right!!

Di ko inaakala na pati mp3 player pwedeng magloko sabay-sabay. Akala ko para lang ito sa ibang gadgets gaya ng computer o kaya cellphone.. pati mp3 player pala hindi pinatawad.

Pag minamalas nga naman, talagang New Year pa sumakto ang ganitong ka echosan! Kung kailan ko gusto mag soundtrip, dun naman biglang nagloko ang Zune. Sabi sa nabasa kong article, pinaliwanag ng Microsoft kung bakit may Z2K (http://latimesblogs.latimes.com/technology/2008/12/microsoft-to-zu.html) kagabi. Dahil leap year ang 2008, nanibago daw ang Zune sa bilang ng araw. At dahil dito, tumigil ang mundo ng Zune ng New Year. NICE NOH!!

Sabi ko nga sa isa kong kaibigan, kung gaano ka hi-tech ang gadget, ganon din ka hi-tech ang sasabutahe dito. May nalalaman pang leap year-related ang nangyari. Biruin mo!!

Sana lang gumawa ang Microsoft ng maayos na firmware para hindi na ito maulit. Kasi kung hindi, mangyayari at mangyayari ang ganitong ka-echosan tuwing leap year. Kahit pa sabihin ng Microsoft na pag nangyari ito, papalipasin lang naman ng isang araw tapos aayos na ulit ang Zune mo. Kung baga, kailangan lang maintindihan namin (Zune users) na napaka-simple lang naman ang solusyon sa Z2K kaya wag na kami mag-inarte! E hindi naman sa nag-iinarte diba, natural aakalahin kong nasira na nang tuluyan ang player ko sa walang kasiguraduhang dahilan..

Sana lang talaga... Naku Microsoft! Andaming tao ang dumedepende sa inyo kaya pwede lang.... "AYUSIN NIYO BUHAY NIYO!!" ahahahahaha!

Zune.net 's response re: Z2K (microsoft new years prank)

2008-12-31T22:35:00.000-08:00

i tried it and THANK GOD it worked! *whew!* Microsoft should create a newer software that is "bug free".

My Zune 30 is frozen. What should I do?

Follow these steps:

Disconnect your Zune from USB and AC power sources.
Because the player is frozen, its battery will drain—this is good. Wait until the battery is empty and the screen goes black. If the battery was fully charged, this might take a couple of hours.
Wait until after noon GMT on January 1, 2009 (that's 7 a.m. Eastern or 4 a.m. Pacific time).
Connect your Zune to either a USB port on the back or your computer or to AC power using the Zune AC Adapter and let it charge.

Once the battery has sufficient power, the player should start normally. No other action is required—you can go back to using your Zune!

My Zune 30 has been working fine today. Should I be worried?

Nope, your Zune is fine and will continue to work as long as you do not connect it to your computer before noon GMT on January 1, 2009 (7 a.m. Eastern or 4 a.m. Pacific time).

Note: If you connect your player to a computer before noon GMT on January 1, 2009, you'll experience the freeze mentioned above—even if that computer does not have the Zune software installed. If this happens, follow the above steps.

What if I have rights-managed (DRM) content on my Zune?

Most likely, rights-managed content will not be affected by this issue. However, it's a good idea to sync your Zune with your computer once the freeze has been resolved, just to make sure your usage rights are up to date.

What if I took advice from the forums and reset my Zune by disconnecting the battery?

This is a bad idea and we do not recommend opening your Zune by yourself (for one thing, doing so will void your warranty). However, if you've already opened it, do one of the following:

Wait 24 hours from the time that you reset the Zune and then sync with your computer to refresh the usage rights; or
Delete the player's content using the Zune software (go to Settings, Device, Sync Options, Erase All Content), then re-sync it from your collection.

my ZUNE has "Z2K" problem....

2008-12-31T19:36:00.000-08:00

kahapon, biglang nag freeze yung zune ko. tinry kong i-reset pero ayaw gumana. sobrang NAKAKADISMAYA kasi sumakto pa sa new year! wala tuloy akong pang soundtrip....

'Zune 30 Midnight Meltdown' Angers Music Lovers (NewsFactor)

While the rumor mill is focused on Apple developing a larger-screen iPod touch, the blogosphere is churning with angry reports about frozen 30GB Microsoft Zunes.

Discussions board like ZuneUser.com, ZuneScene.com and Zune.net offer first-hand accounts of the problems with Microsoft's music player. It seems the Zunes reboot, then freeze once the status bar reaches 100 percent.

Some are calling it the "Z2K" problem, playing off the infamous Y2K bug that many thought would throw the computing industry in chaos at the beginning of the century when dates changed from 1999 to 2000. That's because the problem seems to have started at exactly midnight PST Wednesday -- the first moments of the last day of 2008.

A Fix That Fails

Microsoft wasn't immediately available for comment on what observers are calling the Zune 30 Midnight Meltdown. But the forums are ablaze with complaints and demands for updates from Microsoft.

"I had my Zune docked on its iHome ZN9, charging, and all the sudden I hear it start whirring as I'm sitting here at the laptop. I looked up just in time to see it restarting itself at exactly 12:00 midnight, watched the loading bar, and then the freeze. Great. WHAT is going on!?" VS Venom Shot wrote on the Zune.net forum.

Meanwhile, a Zune.net user named Dmodegirl claims to have solved the problem. She said the Zune needs a "hard reset" and suggested using a small screwdriver to pop off the plastic shielding where the Zune cable plugs in and remove the two screws on either side of the plug.

"Pop the cover off and locate the battery plug at the top left corner of the Zune. Using your screwdriver, pop the cable connection halfway off, and do this to the other plug on the right side," she wrote. "Wait three seconds, then push down the right connector and then the left battery connector. Your Zune should start up immediately. Press the backing of the Zune down (make sure headphone jack is aligned) and put the screws and cover back in place."

Some users reported success with this method, but when they plugged their Zune back in to charge, it froze again. Others were concerned with trying the hard reset for fear of turning the Zune into a fancy paperweight. Still others are hinting that Microsoft should compensate Zune users with a free Zune Pass.

A Black Eye for Zune

"This problem is something that never should have made it out of testing. I've been with the Zune Pass since day one and I'm seriously looking into other devices and services due to this. We at least need some kind of acknowledgment or statement from MS that clarifies the issue and puts in place a plan of action," a user named Furious Mittens wrote on the Zune.net forum.

Those comments aren't something Microsoft wants to hear. Indeed, frozen Zunes after the holiday shopping season is not welcome news, according to Phil Leigh, a senior analyst at Inside Digital Media.

"Microsoft has got to close the ground on the iPod, and the only way to do that is with a superior product," Leigh said. "It takes time to recover from something like this. First impressions are important for new buyers, and this is a bad first impression."

My ColorGenics profile

2008-11-28T03:48:00.000-08:00

i can't believe this. haha! ang galing!! thanks Ben for sharing =)

Name: KC Co
Date: 11/28/2008
Colorgenics Number: 37512064

You feel as if you have missed out on a great deal that life had to offer and you go about trying to make up for past failures. Naturally at times you get depressed and you try to compensate for your 'missed opportunities' by living your life to the full. This is what, perhaps, may be described as 'living with exaggerated intensity'. In this way you feel you can break the chains of the past and start again - and it could be that you are right.

You need an atmosphere of peace and quiet and you would like to share a bond of understanding with the 'right person' - you have the belief that with the right person, your stress and anxiety could be minimised.

You lack confidence and that is a great pity because deep down you are indeed a warm caring person. This lack of confidence is making you wary of being drawn into any open discussion or conflict and so you feel as if you should let matters lie and leave well alone. But there may be a pleasant surprise in store for you. You are beginning to grow and very soon - sooner than you believed possible - this warm loving new you will be available for all to see and to appreciate.

You pretend that you are a carefree individual and that nothing really bothers you - that you are so self-sufficient that whatever problems beset you they simply flow off you as water flows off a ducks back. You are experiencing considerable stress, trying to conceal yourself from the rest of the world. In actual fact - deep down, you are not at all happy. You feel lonely and you need someone with whom you can 'Let your hair down' and share your hopes, dreams and high standards. You are imposing unnecessary self restraint on yourself. You would like to demonstrate the unique quality of your character to all and sundry.

Whatever you have tried to do seems to have gone wrong and you are now quite convinced that there is little point of formulating new objectives and it is this belief that has resulted in the stress and anxiety. You would like to be able to communicate with other people who think as you do. At this time there seems to be no-one on the horizon nor is there any prospect of meeting anyone in the immediate future. But it must be said that you are really a 'trier' and indications are that you will, as indeed you have in the past, 'bounce back'.

naniniwala ka ba sa SIGN?

2008-11-19T05:42:00.000-08:00

Sabado ng gabi, nasa Antipolo.. Dasal ako ng dasal habang umiiyak. Sabi ko sa Kanya, bakit hindi niya mabigay sa akin ang matagal ko nang hinihingi? Bakit lahat ata ng bagay na gusto ko mangyari hindi natutupad? Simula nung birthday ko, tuloy-tuloy lang ang pagka dismaya ko. Nagalit ako, sobra. At bago ko tapusin ang dasal ko, sabi ko… gusto ko Siya makausap. Pero Siya na bahala kung paano.

Linggo ng umaga, nakatanggap ako ng text galing sa kaibigan. Nakalagay doon na bakit hindi ka tumigil sa kakaisip ng kung ano ang gusto mo.. bakit hindi mo na lang isipin kung ano ang nararapat sayo….

Miyerkules ng gabi, nakasakay ako sa kotse.. naglalakbay papuntang Southwoods, nang maisipan kong sumilip sa labas. Bumulaga sa akin ang isang billboard. Ang nakasulat?

“We need to talk.” – God

WOW grabe! Nakakakilabot.

user-friendSTER.com

2008-11-10T08:04:00.000-08:00

Kung tatanungin ka kung ano ang isa sa pinaka ayaw mong ugali ng tao, ano kaya ang isasagot mo?

Malamang ako, isa sa mga pinaka ayaw kong ugali ng tao ay yung “user-friendly.” Hindi siya basta-basta lang na manggagamit pero siya yung tipo ng tao na magpaparamdam lang sayo pag may kailangan siya. Para sa akin, maraming klase ang pagiging user-friendly. At nais kong ipamahagi sa inyo ang aking sariling klasipikasyon.

User-friendly #1

And taong ito ay matagal mo nang nakakasama. Sa madaling salita, siya ay isa sa mga kabarkada mo. Pero hindi porket kabarkada mo siya ay lagi siyang nagpaparamdam sa iyo. Ang taong ito ay hindi laman ng gimikan o simpleng tambayan ninyo. Siya ay bigla na lang magtetext o tatawag sayo para magpahiwatig ng kanyang “pangangailangan.” At dahil matagal mo na siyan kilala, alam na alam mo na ang pakay niya pag biglang nagtext siya sayo ng “kamusta?”

User-friendly #2

Ito ang taong hindi naman kabilang sa ‘circle of friends’ mo pero siya ay may kakaibang taglay ng lakas ng loob o kakapalan ng mukha sa paghingi sayo ng pabor. Ang masama pa dun, kung sino pa ang hindi mo naman kadikit, siya pa ang may pinaka mahirap na pabor na hihingin sa iyo. Naalala ko dati noong baguhan pa ako sa una kong trabaho… Biglang may lumapit sa akin na babae, at siya ang isa sa mga nagtataray sa akin tuwing magkakasalubong kami. Pero dahil siya ay may kapangyarihan na pinamana sa kanya ng mga kawatan, bigla niya ko hiniritan kung pwede ba daw siya mangutang sa akin ng limang libo.. huwaaaaaaaaaaat?

User-friendly #3

Medyo nakakalito ang uri ng pagka user-friendly nito. Hindi siya pasulpot-sulpot, isa siya sa mga malalapit sayo. Hindi mo agad mapapansin ang iyong katangahan sa pakikipag kaibigan mo sa kanya. Maguguluhan ka sa mga reaksyon ng mga kaibigan mo dahil kitang-kita nila ang pagiging abusado niya sa iyo. Pero dahil mabait naman siya sayo at malinis siya gumalaw, ikaw na ang mahihiyang tumanggi sa kanya dahil pakiramdam mo, isa siya sa mga TUNAY mong kaibigan. Nice noh?

User-friendly #4

Ang pagiging user-friendly ng taong ito ay pwede mo ring tawaging “user-BOYfriendly”. Usong-uso ito sa mga bading dahil naniniwala sila na “walang bading na PANGIT, sa lalaking GIPIT…” haha balaka! Dito pumapasok ang sikat na hiritang “pang load, pang tuition, o pang-gamot ni inay…” Pero syempre, madami ding sitwasyon na ganito para sa mga totoong babae. Sila ang mga boyfriend na mahilig magpa-libre sayo. Ikaw ang sumasagot sa mga dates niyo, at ikaw na rin ang bumibili ng regalo mo sa sarili mo. Akala ata niya, tumatae ka ng pera. Pwes, hindi tinatae ang pera… Ikaw subukan mong umire, baka may lumabas na pera sa butas ng wetpaks mo! Siguradong maghihirap ka sa user-boyfriendly na ito dahil siya naman ay yayaman sayooooo!! Ahahahaha! Sa kasawiang palad, kapag kayo ay naghiwalay dahil linoko ka niya…. Maiiwan kang luhaan dahil may naiwan pa siya sayo na tumataginting na utang. LAKAS non!

* kung sino man ang natamaan sa mga klasipikasyon ko, hindi ko sinasadyang masaktan ang iyong damdamin. Dahil alam ko naman na hindi mo din sinasadyang maging ganyang klaseng tao! Bwaaaaaaaaaahahahahaha!

Kanta ko na walang tono

2008-10-14T22:30:00.000-07:00

Ayoko na makipaglaban sa gera.
Ayoko na sumugal pa ng pusta.
Ayoko na magbaka sakali.
Wala naman akong magagawa,
Naghihintay lang ako sa wala.

Hindi ko alam kung saan ako papunta,
Madilim, madilim sa tinatahak kong walang kasiguraduhan.
Ayoko na, ayoko na mangarap.

Para saan pa ang lahat ng pinaghirapan ko
Wala din palang gatimpala
Para saan pa ang lahat ng ito
Wala namang napala.

Hindi ko alam kung saan ako papunta,
Madilim, madilim sa tinatahak kong walang kasiguraduhan.
Ayoko na, ayoko na mangarap.

Gusto ko nang sumuko
Sa laban ko na akala ko’y may pag-asa
Hinintay ko ang sagot Mo pero nagmukha lang akong tanga
Ayoko magalit, hindi tama.

Ang hiling kong namarka lang sa hangin
Lumipad nang hindi ko man lang namalayan
Akala ko lahat possible Sayo
Pasensya, tao lang ako.

Iparamdam mo sa akin ngayon na mali ako
Iparamdam mo sa akin na sasaya pa ako
Ngayon, hindi bukas
Dahil parang ayoko na

Ayoko na, ayoko na mangarap.

Komedi: Titles of Sexy Pinoy Films

2008-10-09T04:59:00.000-07:00

*nabasa ko lang ulit somewhere..

“Ang Kati ng Higad Mo!”

“Bubudburan Ko ng Niyog ang Mainit Mong Pichi-Pichi!”

“Kapag Gumabi, Bumubuka ang Kabibi!”

“Huwag Mong Ibabad, Isawsaw Mo Lang!”

“Napagod ang Bunganga sa Laki ng Tilapia!”

“Pasalat ng Peklat!”

“Huwag Mo Kamayin Please, Baka Mapanis!”

“Paltos na nung Hinugot!”

Komedi: Grammar

2008-10-09T04:52:00.000-07:00

*nabasa ko lang toh somewhere. laftrip! ahahaha!

The following is a letter found at a certain bar in
Manila and has been preserved in its original,unedited form.
Enjoy reading and you may try direct translation in Tagalog.

Pls read with feelings…

To Marjie,

I am not surprise or wander why Dennis leave you. Why? What reason you can think about but you’re very fat body. I thought before that Dennis only use me to his toy but sooner and later I’m realize that he really can’t not beared or stomached to be with you anymore because at first, Dennis say he could not stand you’re habit of making pakialam all his walks [lakad] and always calling to their house what he go home or this or that.

And then he say he get ashame to met iether in school or in his family and then asking you to exercise you’re very very, very fat body. But you hate it. Thoughth your the most preetiest girls he knows about. What do you think you are “Beautiful Girl” of Jose Marie Chan?

Even you are beautiful face (to your think) you do not have the right to called me whatsoever or else different name one time or the other for the real purposed to insults my personality because I’m never call you names ether in the front of Dennis or in the backs of Dennis, but if you start already to calling me different name, I don’t have any other choice but to call you other different name to. Like you are a PIG, FAT, OBESSED, OVERWIGHT, AND UGLY SHAPE girl. Shame to you’re body that is to a BUDING.

You can’t not blame Dennis for exchanging you to me because I am the more sexier than you when you look to us in the mirror.

I’m repeat again that you are like Ike Lozada when she is a girl.

Love,
The Sexiest Girl of D.M.

P.S. You say that I’m the bad breathe but who is Dennis want to kissed. Me or you? You or me? And the final is me. There you go.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Heart ispokening

Thursday, August 9th, 2007

We’ ve been friends for a long time ago. We come from the same alma mother. Actually, our paths crossed one time on another. But it’s only now that I gave him a second look. I realized that beauty is in the eyes. The pulpbits of my heart went fast, really fast. Cute pala siya. And then, he came over with me. He said, “I hope you don’t mine. Can I get your number?” Nag-worry ako. What if he doesn’t give it back? He explained naman na it’s so we could keep intact daw. Sabi ko, connect me if i’m wrong but are you asking me ouch? Nabigla siya. Sagot niya, The! Aba! Parang siya pa ang galit! Persona ingrata!!! Ang kapal niya! I cried buckles of tears.
Na-guilty yata siya. Sabi niya, isipin mo na lang na this is a blessing in the sky. Irregardless daw of his feelings, we’ll go ouch na rin. Now, we’re so in love. Mute and epidemic na ang past. Thanks God we swallowed our fried. Kasi, I’m 33 na and I’m running our time. After 2 weeks, he plopped the question. “Will you marriage me?” I’m in a state of shocked. Kasi mantakin mo, when it rains, it’s four! This is true good to be true. So siyempre, I said yes. Love is a many splendor.

Pero nung inaayos ko na ang aming kasal, everything swell to pieces. Nag-di-dinner kami noon nang biglang sa harap ng aming table, may babaeng humirit ng, “Well, well, well. Look do we hav e here.” What the fuss! The nerd ng babaeng yon! She said they were still on. So I told her, whatever is that, cut me some slacks! I didn’t want this to get our hand kaya I had to sip it in the bud. She accused me of steeling her boyfriend. Ats if! I don’t want to portrait the role of the other woman. Gosh, tell me to the marines! I told her, “please, mine you own business!” Who would believe her anyway?

Dahil it’s not my problem anymore but her problem anymore, tumigil na rin siya ng panggugulo. Everything is coming up daisies. I’m so happy. Even my boyfriend said liketwice. He’s so supportive. Sabi niya, “Look at is this way. She’s our of our lives.”

Kaya advise ko sa inyo - take the risk. You can never can tell. Just burn the bridge when you get there. Life is shorts. If you make a mistake, we’ll just pray for the internal and external repose of your soul. I second emotion.

HEADLINE bukas, NGAYON ang broadcast: Global slump to have 'very severe' impact on Pinoys

2008-10-09T01:41:00.000-07:00

MANILA, Philippines - Economists warned of a "very severe" impact of the global economic slowdown and the US financial crisis on Filipinos, 27 percent of whom are living below the Asian poverty line and at least 40 million of whom are dependent on remittances from overseas workers.

Still, the economists assured that the Philippines will not fall into a recession, which is technically defined as a negative economic growth posted by an economy for two consecutive quarters.

University of the Philippines economist Raul V Fabella said the country's gross domestic product (GDP) will likely expand within the three-percent level as growth of about four to 4.5 percent "is a hurdle." He added that as a pessimist, he sees the economy growing by only 3.5 percent next year.

With growth still possible, albeit at a much slower pace, Fabella said a depression is also unlikely.

"But it doesn't mean the suffering will be less steep. The pain will probably be, especially because of income distribution, very severe," Fabella said during a forum organized by the Action for Economic Reforms and the Friedrich Ebert Stiftung, a non-profit German group which promotes social democracy.

Fabella said the impact of the crisis would be more felt by the Philippines' 25.4 million population living below poverty line, as well as the families of overseas Filipinos who are dependent on remittances. According to central bank estimates, almost half of the country's 90 million population benefit from remittances sent by over eight million Filipinos working abroad.

Filomeno Sta. Ana, coordinator of Action for Economic Reforms, said the global economic slowdown may result in a drop in exports which could lead in company shutdowns and the loss of jobs here.

"It will be severe for families with low income and the poor because jobs are being destroyed and families are receiving less income," Sta. Ana said.

Former Finance Secretary Ernest Leung said the slowdown could also lead to job cuts abroad.Leung, who used to be president of the Philippine Stock Exchange and executive director of the Philippine Deposit Insurance Corp., is now with the Foundation for Economic Freedom.

"We may see the dislocation of our Filipino expatriates. Some may be laid off and some of these are sources of remittances," Leung said. - GMANews.TV

Ako.

2008-09-29T05:57:00.000-07:00

Sa tinagal-tagal mo nang nabubuhay sa mundo, naitanong mo na ba sa sarili mo o sa Diyos kung ano ang silbi mo dito? O di kaya’y unti-unti mo na bang nararamdaman ang dahilan kung bakit ka andito? Pwes, eto ang kwento ko…

Nagsimula ako magpasaya ng ibang tao nung ako’y tumapak ng elementarya. Hindi ko alam kung bakit sila natutuwa sa akin pero patuloy ko pa ring ginagawa ito. Kumanta, sumayaw, magtula, umarte.. lahat yon kaya ko gawin! Hanggang sa tumanda na ko’t lahat. Nagkaisip, nagka wisdom tooth, nag higshchool, nag college.. hanggang ngayon. Wala pa din akong sawa sa ginagawa ko.

Hindi madali ang maging ganitong klaseng tao. Hindi ako madalas sineseryoso ng karamihan hanggang sa na-uso sa akin ang salitang “moody”. (ahahahaha!) Mahirap, oo shempre. Para sa iba na nahahalintulad ang sarili nila sa akin, mahirap magtago ng problema at maging malungkot lalo na’t pagpapasaya ang trabaho mo sa iba. Ni hindi nga pwede patagalin ang problema dahil madaming tao ang umaasa sa enerhiya mo. Kahit ang umiyak sa harap ng madla mahirap din. Dahil sino ba namang kumedyante ang iyakin? Wala.

Pero alam niyo, masarap naman ang pakiramdam tuwing may napapasayang ibang tao. Konting biro, kalokohan, tapos ang usapan. Tawa ka lang diyan, ako nang bahala sayo.

Wala akong ka muwang-muwang sa ginagawa ko hanggang sa mapaisip ako bigla… Ito ba talaga ang misyon ko? Ambabaw naman ata, pero hindi din. Kung sa pelikula pa, mas mahirap gumawa ng joke na kakagatin ng masa kesa ang magpaiyak ng iba.

Kung may bayad lang ag bawat taong napapatawa ko.. kung may halaga lang ang bawat tawa na naidudulot ko, SHET! Ang yaman ko na talaga. Diba?

Para sa mga taong kaparehas ko ng misyon sa mundo, para sa mga mahilig magpatawa, magpakaloko at lahat na.. Para sa mga nagpipigil ng damdamin para lang mapagpatuloy ang comedy show na handog natin, para sa lahat ng tumatawa (kahit walang dahilan) hanggang ngayon (easy lang tsong..), para sa inyo ang tanong ko….

Kaya mo pa ba tsong?

cotton candy with nido

2008-09-28T03:52:00.000-07:00

Para sa mga ka –edaran ko, masarap ihalo sa kung ano-ano ang powdered milk (masarap pa rin ang NIDO). Pampatamis ito na hindi naman gaano katamis. Gets mo? At sigurado akong alam niyo ang kombinasyon ng cotton candy na may nido…

Nauso yon dati sa Bene nung elementary ako. Limang piso ang bayad, may manamis-namis na pang dyabetis ka nang cotton candy with milk. Hilig ko ito lalo pag pauwi ako ng bahay galing school. Ganon din tuwing Linggo. Papasok pa lang ako ng simabahn noon, ngingitian ko na si Manong na nagtitinda ng cotton candy sa labas, at paniguradong kikita na naman siya sa akin maya-maya.

Naaalala ko pa dati, naiinggit ako sa mga batang kumakain ng cotton candy sa loob ng simbahan. Di mo kasi naitatanong, hindi pwede sa amin ang kakain ng kung ano-ano sa loob ng simbahan. Hindi rin pwede ang umiinom at naglalaro habang misa, dahil paniguradong, kurot sa singit ang aabutin ko. Ahahahaha! Pero kung ako din ang nasa kalagayan ng nanay ko.. kunwari may anak na din ako tapos magiinarte na gusto kumain sa loob ng simbahan… naku! Hindi rin pwede sakin yun noh! (yessssss naman!)

Mabalik tayo sa cotton candy with milk… Nagsimba kasi ako kanina at nakita ko na naman si cottan candy Man. Siya pa rin ang nagbebenta doon, malamang hindi na niya ako maaalala pero siya, alalang-alala ko pa rin. Buong panahon tuloy ng misa, walang ibang tumatakbo sa isip ko kundi ang pagbabalik tanaw ko sa cotton candy ko nung bata ako. Di ko tuloy napakinggan yung sermon ni father.

Pero ok lang..

Para sa mga bata sa bagong henerasyon, subukan niyo ang cotton candy with nido. Masarap.. matamis.. at pang dyabetis! =)

9.15.08

2008-09-14T17:05:00.000-07:00

Hindi ko alam kung bakit ganito mga pangyayari sa buhay ko ngayon. Walang trabaho, at puro sa pagsali sa mga religious groups ang inaatupag ko lately. Antagal sumagot ni Superfriend sa hiling ko. Hindi ko rin alam kung talagang pinapatagal lang niya o talagang hindi yon para sa akin. Kung anuman ang rason NIYA kung bakit ganito ang napapala ko, sana ipakita na niya sa akin ang sagot para maintindihan ko na ang lahat.

Ayoko siya "questionin"... dahil alam kong mabuti ang paglalagyan ko matapos ng lahat ng ito. Kung nagaalala ako sa kalagayan ko, alam kong triple ang pag-aalala NIYA para sa akin.

Patuloy na akong napapalayo sa mga taong nakakasama ko madalas. Unti-unti naman akong bumabalik sa dati kong "gawi". Hindi ko alam kung tama ang lahat ng ito dahil naghahalo ang emosyon ko. Ilang beses na akong gumawa ng mabigat na desisyon sa buhay ko at ito pa naman ang pinaka ayokong gawin sa lahat.

Napili kong manahimik muna. Manahimik mula sa mga bagay at taong nakasanayan ko ng matagal na panahon. Gusto ko sanang ipihit pakabila ang ikot ng mundo ko at subukan kung ano ang meron dito.

Pagbigyan niyo na ako.

Salamat sa mga taong patuloy na umiintindi sa akin. Kung sino ka man, hindi ako sigurado.. Pero salamat pa rin. At para sa mga taong mahilig maghusga, kung sino ka man, sigurado ako... Pero salamat pa rin.

penge ng TRABAHO!

2008-08-28T18:45:00.000-07:00

Pagkatapos ng halos dalawang taon na paghihikahos sa pag-aaral, sa pag-pasok sa school galing sa trabaho, pag gawa ng term papers at pag report ng presentation sa harap ng mga taong mas matalino pa sa akin... TAPOS NA KO! sa wakas! [parang gusto ko mag mura!!! (&$%!*@)]]

Hindi biro ang mag masters sa eskwelahang pinapasukan ko. Hindi uubra ang pambobola sa professor para pumasa. Hindi rin magtatagal ang walang kagana-gana mag aral. Hindi porket nakatapos ka na sa kolehiyo, wala ka nang takas sa pagiging iskul bukol sa Masters. Nahirapan talaga ako, mahirap.. oo, sobra!

At ngayon, ngayon na ang panahon na matagal ko nang iniiwasan. Ang panahong WALA NA AKONG MA RASON para hindi magtrabaho. Ngayon ang panahon para magsimula na akong maghanap ng trabahong "para sa akin."

Inupdate ko na ang resume ko sa jobstreet, at hindi ako makahinga dahil bumulabog na naman ang salitang "pressure" sa daluyan ng dugo ko sa utak. Hindi basta-bastang trabaho ang kailangan kong mapasukan. Hindi pwede!! HINDI KO YON DINEDESERVE! (basta...)

Para sa mga taong empleyado ng isang multinational company o para sa mga pumapasok sa United Nations diyan sa RCBC plaza sa Makati, WAG KAYONG MADAMOT! ahahahaha! isama niyo ako sa pangarap ninyo. Sigurado akong.. AKO ang kailangan niyo sa kumpanya niyo. Bakit? (wala kang pakealam!) ahahahaha!

ARROYO'S STATE OF THE NATION ADDRESS (Transcript)

2008-07-28T03:48:00.000-07:00

State of the Nation Address of President Gloria Macapagal-Arroyo
2nd Regular Session of the 14th Congress
Republic of the Philippines
28 July 2008

Thank you, Speaker Nograles. Senate President Villar. Senators and Representatives. Vice President de Castro, President Ramos, Chief Justice Puno, members of the diplomatic corps, ladies and gentlemen:

I address you today at a crucial moment in world history.

Just a few months ago, we ended 2007 with the strongest economic growth in a generation. Inflation was low, the peso strong and a million new jobs were created. We were all looking to a better, brighter future.

Because tough choices were made, kumikilos na ang bayan sa wakas. Malapit na sana tayo sa pagbalanse ng budget. We were retiring debts in great amounts, reducing the drag on our country’s development, habang namumuhunan sa taong bayan.

Biglang-bigla, nabaligtad ang ekonomiya ng mundo. Ang pagtalon ng presyo ng langis at pagkain ay nagbunsod ng pandaigdigan krisis, the worst since the Great Depression and the end of World War II. Some blame speculators moving billions of dollars from subprime mortgages to commodities like fuel and food. Others point of the very real surge in demand as millions of Chinese and Indians move up to the middle class.

Whatever the reasons, we are on a roller coaster ride of oil price hikes, high food prices and looming economic recession in the US and other markets. Uncertainty has moved like a terrible tsunami around the globe, wiping away gains, erasing progress.

This is a complex time that defies simple and easy solutions. For starters, it is hard to identify villains, unlike in the 1997 financial crisis. Everyone seems to be a victim, rich countries and poor, though certainly some can take more punishment than others.

To address these global challenges, we must go on building and buttressing bridges to allies around the world: to bring in the rice to feed our people, investments to create jobs; and to keep the peace and maintain stability in our country and the rest of the world. Yet even as we reach out to those who need, and who may need us, we strive for greater self-reliance.

Because tough choices were made, the global crisis did not catch us helpless and unprepared. Through foresight, grit and political will, we built a shield around our country that has slowed down and somewhat softened the worst effects of the global crisis. We have the money to care for our people and pay for food when there are shortages; for fuel despite price spikes.

Neither we nor anyone else in the world expected this day to come so soon but we prepared for it. For the guts not to flinch in the face of tough choices, I thank God. For the wisdom to recognize how needed you are, I thank, you Congress. For footing the bill, I thank the taxpayers.

The result has been, on the one hand, ito ang nakasalba sa bayan; and, on the other, more unpopularity for myself in the opinion polls. Yet, even unfriendly polls show self-rated poverty down to its 20-year low in 2007.

My responsibility as President is to take care to solve the problems we are facing now and to provide a vision and direction for how our nation should advance in the future.

Many in this great hall live privileged lives and exert great influence in public affairs. I am accessible to you, but I spend time every day with the underprivileged and under represented who cannot get a grip on their lives in the daily, all-consuming struggle to make ends meet.

Nag-aalala ako para sa naka-aawang maybahay na pasan ang pananagutan para sa buong pamilya. Nag-aalala ako para sa magsasakang nasa unang hanay ng pambansang produksyon ng pagkain ngunit nagsisikap pakanin ang pamilya. I care for hardworking students soon to graduate and wanting to see hope of good job and a career prospect here at home.

Nag-aalala ako para sa 41-year old na padre de pamilya na di araw-araw ang trabaho, at nag-aabala sa asawa at tatlong anak, at dapat bigyan ng higit pang pagkakakitaan at dangal. I care for our teachers who gave the greatest gift we ever received – a good education – still trying to pass on the same gift to succeeding generations. I care for our OFWs, famed for their skill, integrity and untiring labor, who send home their pay as the only way to touch loved ones so far away. Nagpupugay ako ngayon sa kanilang mga karaniwang Pilipino.

My critics say this is fiction, along with other facts and figures I cite today. I call it heroism though they don’t need our praise. Each is already a hero to those who matter most, their families.

I said this is a global crisis where everyone is a victim. But only few can afford to avoid, or pay to delay, the worst effects.

Many more have nothing to protect them from the immediate blunt force trauma of the global crisis. Tulad ninyo, nag-aalala ako para sa kanila. Ito ang mga taong bayan na dapat samahan natin. Not only because of their sacrifices for our country but because they are our countrymen.

How do we solve these many complex challenges?

Sa kanilang kalagayan, the answer must be special care and attention in this great hour of need.

First, we must have a targeted strategy with set of precise prescriptions to ease the price challenges we are facing.

Second, food self-sufficiency; less energy dependence; greater self-reliance in our attitude as a people and in our posture as a nation.

Third, short-term relief cannot be at the expense of long term reforms. These reforms will benefit not just the next generation of Filipinos, but the next President as well.

Napakahalaga ang Value Added Tax sa pagharap sa mga hamong ito.

Itong programa ang sagot sa mga problemang namana natin.

Una, mabawasan ang ating mga utang and shore up our fiscal independence.

Pangalawa, higit na pamumuhunan para mamamayan at imprastraktura.

Pangatlo, sapat na pondo para sa mga programang pangmasa.

Thus, the infrastructure links programmed for the our poorest provinces like Northern Samar: Lao-ang-Lapinig-Arteche, right now ay maputik, San Isidro-Lope de Vega; the rehabilitation of Maharlika in Samar.

Take VAT away and you and I abdicate our responsibility as leaders and pull the rug from under our present and future progress, which may be compromised by the global crisis.

Lalong lumakas ang tiwala ng mga investor dahil sa VAT. Mula P56.50 kada dolyar, lumakas ang piso hanggang P40.20 bago bumalik sa P44 dahil sa mga pabigat ng pangdaigdigang ekonomiya. Kung alisin ang VAT, hihina ang kumpiyansa ng negosyo, lalong tataas ang interes, lalong bababa ang piso, lalong mamahal ang bilihin.

Kapag ibinasura ang VAT sa langis at kuryente, ang mas makikinabang ay ang mga may kaya na kumukonsumo ng 84% ng langis at 90% ng kuryente habang mas masasaktan ang mahihirap na mawawalan ng P80 billion para sa mga programang pinopondohan ngayon ng VAT. Take away VAT and we strip our people of the means to ride out the world food and energy crisis.

We have come too far and made too many sacrifices to turn back now on fiscal reforms. Leadership is not about doing the first easy thing that comes to mind; it is about doing what is necessary, however hard.

The government has persevered, without flip-flops, in its much-criticized but irreplaceable policies, including oil and power VAT and oil deregulation.

Patuloy na gagamitin ng pamahalaan ang lumalago nating yaman upang tulungan ang mga pamilyang naghihirap sa taas ng bilihin at hampas ng bagyo, habang nagpupundar upang sanggahan ang bayan sa mga krisis sa hinaharap.

Para sa mga namamasada at namamasahe sa dyip, sinusugpo natin ang kotong at colorum upang mapataas ang kita ng mga tsuper. Si Federico Alvarez kumikita ng P200 a day sa kaniyang rutang Cubao-Rosario. Tinaas ito ng anti-kotong, anti-colorum ngayon P500 na ang kita niya. Iyan ang paraan kung paano napananatili ang dagdag-pasahe sa piso lamang. Halaga lang ng isang text.

Texting is a way of life. I asked the telecoms to cut the cost of messages between networks. They responded. It is now down to 50 centavos.

Noong Hunyo, nagpalabas tayo ng apat na bilyong piso mula sa VAT sa langis—dalawang bilyong pambayad ng koryente ng apat na milyong mahihirap, isang bilyon para college scholarship o pautang sa 70,000 na estudyanteng maralita; kalahating bilyong pautang upang palitan ng mas matipid na LPG, CNG o biofuel ang motor ng libu-libong jeepney; at kalahating bilyong pampalit sa fluorescent sa mga pampublikong lugar.

Kung mapapalitan ng fluorescent ang lahat ng bumbilya, makatitipid tayo ng lampas P2 billion.

Sa sunod na katas ng VAT, may P1 billion na pambayad ng kuryente ng mahihirap; kalahating bilyon para sa matatandang di sakop ng SSS o GSIS; kalahating bilyong kapital para sa pamilya ng mga namamasada; kalahating bilyon upang mapataas ang kakayahan at equipment ng mga munting ospital sa mga lalawigan. At para sa mga kalamidad, angkop na halaga.

We released P1 billion for the victims of typhoon Frank. We support a supplemental Western Visayas calamity budget from VAT proceeds, as a tribute to the likes of Rodney Berdin, age 13, of Barangay Rombang, Belison, Antique, who saved his mother, brother and sister from the raging waters of Sibalom River.

Mula sa buwang ito, wala nang income tax ang sumusweldo ng P200,000 o mas mababa sa isang taon – P12 billion na bawas-buwis para sa maralita at middle class. Maraming salamat, Congress.

Ngayong may P32 na commercial rice, natugunan na natin ang problema sa pagkain sa kasalukuyan. Nagtagumpay tayo dahil sa pagtutulungan ng buong bayan sa pagsasaka, bantay-presyo at paghihigpit sa price manipulation, sa masipag na pamumuno ni Artie Yap.

Sa mga LGU at religious groups na tumutulong dalhin ang NFA rice sa mahihirap, maraming salamat sa inyo.

Dahil sa subsidy, NFA rice is among the region’s cheapest. While we can take some comfort that our situation is better than many other nations, there is no substitute for solving the problem of rice and fuel here at home. In doing so, let us be honest and clear eyed – there has been a fundamental shift in global economics. The price of food and fuel will likely remain high. Nothing will be easy; the government cannot solve these problems over night. But, we can work to ease the near-term pain while investing in long-term solutions.

Since 2001, new irrigation systems for 146,000 hectares, including Malmar in Maguindanao and North Cotabato, Lower Agusan, Casecnan and Aulo in Nueva Ecija, Abulog-Apayao in Cagayan and Apayao, Addalam in Quirino and Isabela, among others, and the restoration of old systems on another 980,000 hectares have increased our nation’s irrigated land to a historic 1.5 million hectares.

Edwin Bandila, 48 years old, of Ugalingan, Carmen, North Cotabato, cultivated one hectare and harvested 35 cavans. Thirteen years na ginawa iyong Malmar. In my first State of the Nation Address, sabi ko kung hindi matapos iyon sa Setyembre ay kakanselahin ko ang kontrata, papapasukin ko ang engineering brigade, natapos nila. With Malamar, now he cultivates five hectares and produces 97 cavans per hectare. Mabuhay, Edwin! VAT will complete the San Roque-Agno River project.

The Land Bank has quadrupled loans for farmers and fisherfolk. That is fact not fiction. Check it. For more effective credit utilization, I instructed DA to revitalize farmers cooperatives.

We are providing seeds at subsidized prices to help our farmers.

Incremental Malampaya national revenues of P4 billion will go to our rice self-sufficiency program.

Rice production since 2000 increased an average of 4.07% a year, twice the population growth rate. By promoting natural planning and female education, we have curbed population growth to 2.04% during our administration, down from the 2.36 in the 1990’s, when artificial birth control was pushed. Our campaign spreads awareness of responsible parenthood regarding birth spacing. Long years of pushing contraceptives made it synonymous to family planning. Therefore informed choice should mean letting more couples, who are mostly Catholics, know about natural family planning.

From 1978 to 1981, nag-export tayo ng bigas. Hindi tumagal. But let’s not be too hard on ourselves. Panahon pa ng Kastila bumibili na tayo ng bigas sa labas. While we may know how to grow rice well, topography doesn’t always cooperate.

Nature did not gift us with a mighty Mekong like Thailand and Vietnam, with their vast and naturally fertile plains. Nature instead put our islands ahead of our neighbours in the path of typhoons from the Pacific. So, we import 10% of the rice we consume.

To meet the challenge of today, we will feed our people now, not later, and help them get through these hard times. To meet the challenges of tomorrow, we must become more self-reliant, self-sufficient and independent, relying on ourselves more than on the world.

Now we come to the future of agrarian reform.

There are those who say it is a failure, that our rice importations prove it. There are those who say it is a success—if only because anything is better than nothing. Indeed, people are happier owning the land they work, no matter what the difficulties.

Sa SONA noong 2001, sinabi ko, bawat taon, mamamahagi tayo ng dalawang daang libong ektarya sa reporma sa lupa: 100,000 hectares of private farmland and 100,000 of public farmland, including ancestral domains. Di hamak mahigit sa target ang naipamahagi natin sa nakaraang pitong taon: 854,000 hectares of private farmland, 797,000 of public farmland, and Certificates of Ancestral Domain for 525,000 hectares. Including, over a 100,000 hectares for Bugkalots in Quirino, Aurora, and Nueva Vizcaya. After the release of their CADT, Rosario Camma, Bugkalot chieftain, and now mayor of Nagtipunan, helped his 15,000-member tribe develop irrigation, plant vegetables and corn and achieve food sufficiency. Mabuhay, Chief!

Agrarian reform should not merely subdivide misery, it must raise living standards. Ownership raises the farmer from his but productivity will keep him on his feet.

Sinimula ng aking ama ang land reform noong 1963. Upang mabuo ito, the extension of CARP with reforms is top priority. I will continue to do all I can for the rural as well as urban poor. Ayaw natin na paglaya ng tenant sa landlord, mapapasa-ilalim naman sa usurero. Former tenants must be empowered to become agribusinessmen by allowing their land to be used as collateral.

Dapat mapalaya ng reporma sa lupa ang magsasaka sa pagiging alipin sa iba. Dapat bigyan ang magsasaka ng dangal bilang taong malaya at di hawak ninuman. We must curb the recklessness that gives land without the means to make it productive and bites off more than beneficiaries can chew.

At the same time, I want the rackets out of agrarian reform: the threats to take and therefore undervalue land, the conspiracies to overvalue it.

Be with me on this. There must be a path where justice and progress converge. Let us find it before Christmas. Dapat nating linisin ang landas para sa mga ibig magpursige sa pagsasaka, taglay ang pananalig na ang lupa ay sasagip sa atin sa huli kung gamitin natin ito nang maayos.

Along with massive rice production, we are cutting costs through more efficient transport. For our farm-to-market roads, we released P6 billion in 2007.

On our nautical highways. RORO boats carried 33 million metric tons of cargo and 31 million passengers in 2007. We have built 39 RORO ports during our administration, 12 more are slated to start within the next two years. In 2003, we inaugurated the Western Nautical Highway from Batangas through Mindoro, Panay and Negros to Mindanao. This year we launched the Central Nautical Highway from Bicol mainland, through Masbate, Cebu, Bohol and Camiguin to Mindanao mainland. These developments strengthen our competitiveness.

Leading multinational company Nestle cut transport costs and offset higher milk prices abroad. Salamat, RORO. Transport costs have become so reasonable for bakeries like Gardenia, a loaf of its bread in Iloilo is priced the same as in Laguna and Manila. Salamat muli sa RORO.

To the many LGUs who have stopped collecting fees from cargo vehicles, maraming, maraming salamat.

We are repaving airports that are useful for agriculture, like Zamboanga City Airport.

Producing rice and moving it cheaper addresses the supply side of our rice needs. On the demand side, we are boosting the people’s buying power.

Ginagawa nating labor-intensive ang paggawa at pag-ayos ng kalsada at patubig. Noong SONA ng 2001, naglunsad tayo sa NCR ng patrabaho para sa 20,000 na out of school youth, na tinawag OYSTER. Ngayon, mahigit 20,000 ang ineempleyo ng OYSTER sa buong bansa. In disaster-stricken areas, we have a cash-for-work program.

In training, 7.74 million took technical and vocational courses over the last seven years, double the number in the previous 14 years. In 2007 alone, 1.7 million graduated. Among them are Jessica Barlomento now in Hanjin as supply officer, Shenve Catana, Marie Grace Comendador, and Marlyn Tusi, lady welders, congratulations.

In microfinance, loans have reached P102 billion or 30 times more than the P3 billion we started with in 2001, with a 98% repayment record, congratulations! Major lenders include the Land Bank with P69 billion, the Peoples’ Credit and Finance Corporation P8 billion, the National Livelihood Support Fund P3 billion, DBP P1 billion and the DSWD’s SEA-K P800 million. For partnering with us to unleash the entrepreneurial spirit, thank you, Go Negosyo and Joey Concepcion.

Upland development benefits farmers through agro-forestry initiatives. Rubber is especially strong in Zamboanga Sibugay and North Cotabato. Victoria Mindoro, 56 years old, used to earn P5,000 a month as farmer and factory worker. Now she owns 10 hectares in the Goodyear Agrarian Reform Community in Kabasalan, Zamboanga Sibugay, she earns P10,000 a week. With one hectare, Pedro and Concordia Faviolas of Makilala, North Cotabato, they sent their six children to college, bought two more hectares, and earn P15,000 a month. Congratulations!

Jatropha estates are starting in 900 hectares in and around Tamlang Valley in Negros Oriental; 200 in CamSur; 300 in GenSan, 500 in Fort Magsaysay near the Cordero Dam and 700 in Samar, among others.

In our 2006 SONA, our food baskets were identified as North Luzon and Mindanao.

The sad irony of Mindanao as food basket is that it has some of the highest hunger in our nation. It has large fields of high productivity, yet also six of our ten poorest provinces.

The prime reason is the endless Mindanao conflict. A comprehensive peace has eluded us for half a century. But last night, differences on the tough issue of ancestral domain were resolved. Yes, there are political dynamics among the people of Mindanao. Let us sort them out with the utmost sobriety, patience and restraint. I ask Congress to act on the legislative and political reforms that will lead to a just and lasting peace during our term of office.

The demands of decency and compassion urge dialogue. Better talk than fight, if nothing of sovereign value is anyway lost. Dialogue has achieved more than confrontation in many parts of the world. This was the message of the recent World Conference in Madrid organized by the King of Saudi Arabia, and the universal message of the Pope in Sydney.

Pope Benedict’s encyclical Deus Caritas Est reminds us: “There will always be situations of material need where help in the form of concrete love for neighbour is indispensable."

Pinagsasama-sama natin ang mga programa ng DSWD, DOH, GSIS, SSS at iba pang lumalaban sa kahirapan sa isang National Social Welfare Program para proteksyonan ang pinaka-mahihirap mula sa pandaigdigang krisis, and to help those whose earnings are limited by illness, disability, loss of job, age and so on—through livelihood projects, microfinance, skills and technology transfer, emergency and temporary employment, pension funds, food aid and cash subsidies, child nutrition and adult health care, medical missions, salary loans, insurance, housing programs, educational and other savings schemes, and now cheaper medicine—Thanks to Congress.

The World Bank says that in Brazil, the income of the poorest 10% has grown 9% per year versus the 3% for the higher income levels due in large part to their family stipend program linking welfare checks to school attendance. We have introduced a similar program, Pantawid Pamilya.

Employers have funded the two increases in SSS benefits since 2005. Thank you, employers for paying the premiums.

GSIS pensions have been indexed to inflation and have increased every year since 2001. Its salary loan availments have increased from two months equivalent to 10 months, the highest of any system public or private—while repayments have been stretched out.

Pag-Ibig housing loans increased from P3.82 billion in 2001 to P22.6 billion in 2007. This year it experienced an 84% increase in the first four months alone. Super heating na. Dapat dagdagan ng GSIS at buksan muli ng SSS ang pautang sa pabahay. I ask Congress to pass a bill allowing SSS to do housing loans beyond the present 10% limitation.

Bago ako naging Pangulo, isa’t kalahating milyong maralita lamang ang may health insurance. Noong 2001, sabi natin, dadagdagan pa ng kalahating milyon. Sa taong iyon, mahigit isang milyon ang nabigyan natin. Ngayon, 65 milyong Pilipino na ang may health insurance, mahigit doble ng 2000, kasama ang labinlimang milyong maralita. Philhealth has paid P100 billion for hospitalization. The indigent beneficiaries largely come from West and Central Visayas, Central Luzon, and Ilocos. Patuloy nating palalawakin itong napaka-importanted programa, lalo na sa Tawi-Tawi, Zambo Norte, Maguindanao, Apayao, Dinagat, Lanao Sur, Northern Samar, Masbate, Abra and Misamis Occidental. Lalo na sa kanilang mga magsasaka at mangingisda.

In these provinces and in Agusan Sur, Kalinga, Surigao Sur and calamity-stricken areas, we will launch a massive school feeding program at P10 per child every school day.

Bukod sa libreng edukasyon sa elementarya at high school, nadoble ang pondo para sa mga college scholarships, while private high school scholarship funds from the government have quadrupled.

I have started reforming and clustering the programs of the DepEd, CHED and TESDA.

As with fiscal and food challenges, the global energy crunch demands better and more focused resource mobilization, conservation and management.

Government agencies are reducing their energy and fuel bills by 10%, emulating Texas Instruments and Philippine Stock Exchange who did it last year. Congratulations, Justice Vitug and Francis Lim.

To reduce power system losses, we count on government regulators and also on EPIRA amendments.

We are successful in increasing energy self-sufficiency—56%, the highest in our history. We promote natural gas and biofuel; geothermal fields, among the world’s largest; windmills like those in Ilocos and Batanes; and the solar cells lighting many communities in Mindanao. The new Galoc oil field can produce 17,000-22,000 barrels per day, 1/12 of our crude consumption.

The Renewable Energy Bill has passed the House. Thank you, Congressmen.

Our costly commodity imports like oil and rice should be offset by hard commodities exports like primary products, and soft ones like tourism and cyberservices, at which only India beats us.

Our P 350 million training partnership with the private sector should qualify 60,000 for call centers, medical transcription, animation and software development, which have a projected demand of one million workers generating $13 billion by 2010.

International finance agrees with our progress. Credit rating agencies have kept their positive or stable outlook on the country. Our world competitiveness ranking rose five notches. Congratulations to us.

We are sticking to, and widening, the fiscal reforms that have earned us their respect.

To our investors, thank you for your valuable role in our development. I invite you to invest not only in factories and services, but in profitable infrastructure, following the formula for the Tarlac-Pangasinan-La Union Expressway.

I ask business and civil society to continue to work for a socially equitable, economically viable balance of interests. Mining companies should ensure that host communities benefit substantively from their investments, and with no environmental damage from operations.

Our administration enacted the Solid Waste Management Act, Wildlife Act, Protection of Plant Varieties, Clean Water Act, Biofuels Act and various laws declaring protected areas.

For reforestation, for next year we have budgeted P2 billion. Not only do forests enhance the beauty of the land, they mitigate climate change, a key factor in increasing the frequency and intensity of typhoons and costing the country 0.5% of the GDP.

We have set up over 100 marine and fish sanctuaries since 2001. In the whaleshark sanctuary of Donsol, Sorsogon, Alan Amanse, 40-year-old college undergraduate and father of two, was earning P100 a day from fishing and driving a tricycle. Now as whaleshark-watching officer, he is earns P1,000 a day, ten times his former income.

For clean water, so important to health, there is P500 million this year and P1.5 billion for next year.

From just one sanitary landfill in 2001, we now have 21, with another 18 in the works.

We launched the Zero Basura Olympics to clear our communities of trash. Rather than more money, all that is needed is for each citizen to keep home and workplace clean, and for garbage officials to stop squabbling.

Our investments also include essential ways to strengthen our institutions of governance in order to fight the decades-old scourge of corruption. I will continue to fight this battle every single day. While others are happy with headlines through accusation without evidence and privilege speeches without accountability, we have allocated more than P3 billion – the largest anti-graft fund in our history – for real evidence gathering and vigorous prosecution.

From its dismal past record, the Ombudsman’s conviction rate has increased 500%. Lifestyle checks, never seriously implemented before our time, have led to the dismissal and/or criminal prosecution of dozens of corrupt officials.

I recently met with the Millennium Challenge Corporation, a US agency that provides grants to countries based on governance. They have commended our gains, contributed P1 billion to our fight against graft, and declared us eligible for more grants. Thank you!

Last September, we created the Procurement Transparency Group in the DBM and linked it with business, academe, and the Church, to deter or catch anomalies in government contracts.

On my instruction, the BIR and Customs established similar government-civil society tie-ups for information gathering and tax evasion and smuggling monitoring.

More advanced corruption practices require a commensurate advances in legislative responses. Colleagues in Congress, we need a more stringent Anti-Graft Act.

Sa pagmahal ng bilihin, hirap na ang mamimili – tapos, dadayain pa. Dapat itong mahinto. Hinihiling ko sa Kongreso na magpasa ng Consumer Bill of Rights laban sa price gouging, false advertising at iba pang gawain kontra sa mamimili.

I call on all our government workers at the national and local levels to be more responsive and accountable to the people. Panahon ito ng pagsubok. Kung saan kayang tumulong at dapat tumulong ang pamahalaan, we must be there with a helping hand. Where government can contribute nothing useful, stay away. Let’s be more helpful, more courteous, more quick.

Kaakibat ng ating mga adhikain ang tuloy na pagkalinga sa kapakanan ng bawat Pilipino. Iisa ang ating pangarap – maunlad at mapayapang lipunan, kung saan ang magandang kinabukasan ay hindi pangarap lamang, bagkus natutupad.

Sama-sama tayo sa tungkuling ito. May papel na gagampanan ang bawat mamamayan, negosyante, pinunong bayan at simbahan, sampu ng mga nasa lalawigan.

We are three branches but one government. We have our disagreements; we each have hopes, and ambitions that drive and divide us, be they personal, ethnic, religious and cultural. But we are one nation with one fate.

As your President, I care too much about this nation to let anyone stand in the way of our people’s wellbeing. Hindi ko papayagang humadlang ang sinuman sa pag-unlad at pagsagana ng taong bayan. I will let no one – and no one’s political plans – threaten our nation’s survival.

Our country and our people have never failed to be there for us. We must be there for them now.

Maraming salamat. Magandang hapon sa inyong lahat.

Reaction: New Philippines law gives half a million people income tax relief

2008-06-21T10:01:00.000-07:00

New Philippines law gives half a million people income tax relief

Philippines President Gloria Arroyo on Tuesday signed a law exempting more than half a million Filipinos from paying income tax, as part of efforts to help the poor weather rising food and energy prices.

"This is part of our immediate and temporary help to Filipino families squeezed by the global surge in oil and rice prices," AFP quoted Arroyo as saying in a speech after signing the bill into law.

Finance Secretary Margarito Teves told reporters the move -- raising the minimum taxable income of people in the lower-earning bracket -- would mean the government is giving up about 14 billion pesos ($315 million).

Replacing the lost revenues is "not going to be easy so we just have to work very hard on it and we have to convince our individual taxpayers and corporations to assist us," Teves said.

Oil-dependent Philippines, which is also one of the world's largest rice importers, has cut its economic growth projections for the next three years and postponed its 2008 target to balance its budget by three years due to the adverse international economic environment.

-------------------------------------------------------------------------------------

Nabalitaan ko na “proposed bill” ang pag lilibre ng TAX sa mga taong kumikita ng minimum wage sa ating bansa. Hindi ko agad nagustuhan ang balitang ito pero hindi ko na ito pinag aksayahan ng panahon. Ngayon, balitang-balita na sa internet na isa na itong “signed law”. Ang galing-galing mo talaga Gloria! Ang bait mo sa mahihirap.. bakit hindi ka nagiisip?!?!?!

“I have nothing against the less fortunate people” (paano ba sabihin yun sa tagalog?), pero ako ay matindihang HINDI sumasang-ayon sa batas na ito.

Unang-una sa lahat, sobrang bigat ng epekto ng income tax sa ating mga Pilipino lalo na sa mga hindi masyado magara ang kabuhayan. Pero wala kang magagawa kasi kailangan mong magbayad ng tax gaya ng iba. Mataas man ang sinusweldo mo o gapiranggot, kailangan mo pa ring sundin ang patakaran (si Judy-Ann Santos nga, hindi nakaligtas..). Sa madaling salita, lahat ng nagtatrabaho.. MAGBABAYAD! Bakit biglang may hindi na magbabayad?

Ang mga mahilig mag welga, ang mga mahihilig mag reklamo, ang mga madalas nakikitang nagmamaka-awa sa telebisyon, ang madalas sumisira ng overpass, ang nagvavandal sa kalye, ang mga madalas magiimbak ng basura sa ilog, ang mga nagbabaklas ng bakod na gawa sa yero, ang mga atat na atat pababain si Gloria sa pagkapangulo, ang mga nakikigamit ng kuryente “jumper”, sila, sila ang mga malilibre sa income tax.

Hindi ko sila minamata, pero hindi ko rin sila kinakaawaan. Dahil kung awa lang ang sagot sa kahirapan, edi sana nag basurero na lang ako.

Replacing the lost revenues is "not going to be easy so we just have to work very hard on it and we have to convince our individual taxpayers and corporations to assist us," Teves said. – Sige, goodluck!

Ang kabilang sa “middle class society”, ang mga empleyado ng kumpanya, sila… tayo, ang madalas natatamaan ng lahat ng pagbabago ng ekonomiya. Bakit? Dahil tumaas man o bumaba ang pera ng bansa, ang “middle class” ay kailangan pa din magbayad ng pamasahe, ng gas, ng tuition fee, ng grocery, ng kuryente, ng tubig, ng telepono, ng tirahan at ng INCOME TAX. Dahil, walang karapatan ang mga hindi kasama sa poverty line na ILIBRE SA KUNG ANUMANG GASTUSIN.

Hindi pagmamalupit ng tadhana ang katayuan sa buhay ng isang tao. Pinipili ng tao ang kanyang kinabukasan, ang kanyang uri ng kabuhayan. Walang swerte, walang malas. Lahat ng bagay na nangyayari, lahat ng iyon ay epekto ng mga nagawa mo. Walang aksidente, walang chamba.. dahil lahat ng napala mo, ay dahil din sa iyo!

PASENSYA na sa mga hindi sumasang-ayon, gusto ko lang sanang malabas ang saloobin ko. Hindi ako mata-pobre dahil hindi ako mayaman. Hindi pantay-pantay ang katayuan natin sa buhay, oo alam ko, pero sana man lang magpatupad SILA ng batas na makatarungan.

“Hangga’t marami ang lugmok sa kahirapan At ang hustisya ay para lang sa mayaman” ang sabi ni Bamboo sa kanta nilang TATSULOK. Ngayon, sabihin mong para lang sa mayaman ang hustisya?! Hindi rin.

Para ito sa mayaman at mahirap. Ang nasa gitna ang wala….

Bibo Day

2008-06-04T05:42:00.000-07:00

Papasok pa lang ako sa school kanina, iniisip ko na kung paano ako lalabas ng klasrum para tumakas at hindi tapusin ang class. Dahil panigurado, wala na naman akong gana pumasok dahil puro henyo na naman ang nakapaligid sakin at pakiramdam ko, ako na ang pinaka bobo sa lahat. Dahil sa buhay estudyante ko sa Masters, kung hindi apat ang mata ng kaklase ko, senior citizen naman ang karamihan. Tapos samahan mo pa ng professor na pag-aaral ang buhay, kinakain, iniinom at hinihinga niya. Sa makatuwid, ako lang ang “cool” sa klase ahahahaha!

Sa elevator pa lang ng Yuchengco ini-imagine ko na ang itsura ng professor at mga kaklase ko. Ambilis ng elevator, ayan na 5^th floor na… Sumilip muna ako sa pintuan at nakita kong madami akong kaklase. Mabuting pangitain yun para sakin dahil mas madali makatas dahil hindi ako mapapansin ng professor sa dami ng kanyang estudyante. Nandun na din ang titser namin, at nagsimula na siyang dumakdak bago pa ako dumating. Oo na, late na naman ako!! ano namang bago don?

Inubos ng titser namin ang 1 oras sa pag didiscuss ng syllabus at kung pano ang palakaran ng graduate school sa La Salle. Aba, mukhang tamad si Miss dahil hindi pa siya nagsisimulang mag lecture. Hanggang sa may humirit sa klase tungkol sa isang topic namin sa syllabus.. Ito na ata ang hudyat na kailangan na naming mag-lecture. Unang tanong ng titser, ano ang pagkakaiba ng “development” at “change”.. Nasapian ata ako ng kung sinong espiritu at bigla kong tinaas ang kamay ko. Sinagot ko ang tanong niya, at nagulat ako sa kabibuhan ko. Lumipas ang pangalawa, pangatlo, pang-apat at marami pang tanong ni Miss at hindi ko alam kung bakit ako sumasagot sa kanya. “Bibo day” ko ba ngayon at panay ako sa pag taas ng kamay? Ahahahaha!

Tumagal ng 2 oras ang lecture na hindi pa nagbibigay ng break ang professor namin. Nagsimula nang sumama ang mukha ko dahil pati ako hindi ko napansin ang oras. Buti na lang, naisipan ng titser na agahan na lang ang tapos ng klase dahil napagod daw siya sa kadadakdak. At para sa akin, korny man pero natuwa ako sa sarili ko ngayong gabi dahil nakuha kong magpaka bibo sa klase. Para sa hindi nakaka alam, huling term ko na ito sa academics at ngayon ko lang naipamahagi ang talento ko sa pagkabibo. Sana hindi pa huli ang lahat at malay mo, mawili ako sa ganito…..

Baka di ko pa tapusin ang term na ito.

JOKE.

Robin Thicke ft. Vanessa Marquez

2008-06-02T17:08:00.000-07:00

Perdida sin ti
no me puedo ayudar
como se siente
sabiendo que te amo amor

perdida sin ti
no me puedo ayudar
como se siente
sabiendo que te amo amor

you make my waking up everyday that much brighter
knowing that im next to you
i'm so drawn to you
it's in your eyes
it's in your sweet face
just being in the same space
i couldn't ask for more
tu eres el amor
that may be the only one to make my life complete

perdida sin ti
no me puedo ayudar
como se siente
sabiendo que te amo amor

perdida sin ti
no me puedo ayudar
como se siente
sabiendo que te amo amor

Baby your the perfect shape
Baby your the perfect weight
Treat me like my birthday
I want it this way
I want it that way
I want it
Tell me you don't want to stop
Tell me it would break your heart
But you love me and all my dirty
You wanna roll with me
You wanna to hold with me
You want to make fries and get norwegian world with me
I just love to hear you say it
It make a man feel good baby

I'm lost without you
Can't help myself
How does it feel?
To know that I love ya baby
I'm lost without you
Can't help myself
How does it feel?
To know that I love ya baby

Cause you will tell me every morning

oooh alright baby ahhh yea
aww baby aww darling alright ma

I'm lost without you
Can't help myself
How does it feel?
To know that I love ya baby
I'm lost without you
Can't help myself
How does it feel?
To know that I love ya baby

Lakbayan

2008-05-25T05:18:00.000-07:00

My Lakbayan grade is C-!

How much of the Philippines have you visited? Find out at Lakbayan!

Created by Eugene Villar.

wasap KINABUKASAN?!

2008-03-27T07:45:00.000-07:00

Tumatakbo at lumilipas na ang oras, edad at panahon sa buhay ko at unti-unti ko na ding nararamdaman ang lahat ng epekto nito sa akin. Mag tatatlong taon na akong nagtatrabaho simula nang pagtapos ko ng kolehiyo. Mag tatatlong taon na din ako sa kumpanyang pinapasukan ko ngayon. Marami akong napagdaanan, nakilala at natutunan sa dalawa kong magkaibang trabaho dito. Hindi rin mapapantayan sa kasalukuyan ang mga kakaiba kong karanasan doon. Magulo, mahirap, nakakatamad pero masaya.

Madami ang mga empleyado na talaga namang napamahal na sa kumpanya kaya naman minabuti nilang manatili ng matagal doon. Mga loyalista ang tawag sa kanila. Madami ding mga ahente na kahit naghihikahos na sa pagbebenta ng lupa, wala pa rin silang balak iwanan ang ganitong trabaho. Kaya naman, isa ako sa mga taong natali na rin sa kumpanya, dito ako masaya, at dito ako komportable, bakit pa ako aalis diba?

Sa tatlong taon ko, hindi ko rin namang maiwasang magisip-isip sa araw-araw kong ginagawa, pinupuntahan at nakakasama. Wala na bang bago diyan? Ganito na lang ba ako habang buhay, ang maging kumportable? Nung isang araw, hindi ako makatulog sa kakaisip sa nangyari sa akin sa opisina. Hindi ako natuwa, hindi rin ako natawa. Wala akong magawa kundi tanggapin at sumunod sa mga bagay na hindi ko naman sinasang ayunan. Parang nakaka bobo lang lagi dahil wala din naman akong mapaglaban sa kung anuman ang gusto kong ipaglaban. Wala din akong maipagmalaki dahil wala rin naman akong dapat ipagmalaki. Bad trip……

Ginapang ko ang sarili ko sa pag-aaral para matupad ang pangarap ko. Hindi basta-basta ang mga sinubukan kong gawin para lang makadagdag sa aking kaalaman. Pero sa totoo lang, hindi ko naman talaga pinag aralan ang ganitong trabaho, at lalong hindi ito ang trabahong nararapat sa akin. Walang kasiguraduhan, hindi ito stable at wala rin daw akong patutunguhan ika nga ng mga taong kala mo kung sinong magaling! Sa madaling salita… mahirap. Pero para sa akin, di hamak na mas mahirap umalis sa lugar o trabaho na iyong nakasanayan. Hindi madali magpaalam sa mga taong anim na araw sa isang linggo mong nakakasama at nakakasalamuha. Ang mga taong pinalit mo na sa pamilya, sa barkada, sa asawa, sa boyfriend/girlfriend mo. Iniisip ko pa lang nalulungkot na ako. Pero minsan kailangan ko din yata talaga tumahak ng ibang landas para din ito sa ikabubuti ko. Hindi pwede na lagi na lang masaya at kumportable. Ganon talaga e diba?

Bakit kasi kailangan ko ‘tong maramdaman e. Dati, wala akong ka amor-amor sa mga tao doon. Wala akong pakealam sa buhay nila at kung ano mang klaseng tao sila. Hindi ko rin binibigyan halaga sa kung anuman ang pwede nilang magawa sa buhay ko. Pero ngayon…. Sila na ang mga taong gusto ko laging makasama. Dati, sabi ko sa sarili ko, hindi ko papasukin ang buhay ahente… pero ngayon, mag-iisang taon na ako sa ganitong trabaho. Nagiba lang lahat ng pananaw ko e. Kinain ko lang lahat ng pinagsasasabi ko noon.

Ngayon, hirap na hirap tuloy akong ipasok sa kukote ko ang realidad na kailangan kong gumalaw at magisip para sa kinabukasan ko. Hindi madali ang ganitong sitwasyon dahil padagdag ng padagdag ang edad ko, padagdag din ng padagdag ang mga bagay na gumugulo sa utak ko. Kung dati, group project sa science lang ang pinoproblema ko, ngayon mga bagay na sa totoong buhay ang bumubulabog sa akin. Haaaay… ewan ko na!

Basta, kung anuman ang nararapat sa akin… sana lang hindi ko ito makaligtaan. Magkaroon na sana ako ng lakas ng loob para makipagsapalaran. Dahil wala na naman akong dapat gawin kundi ang hanapin ang tunay kong paglalagyan……….

Pana-panahon

2008-01-24T09:43:00.000-08:00

Panahon, panahon ang tawag sa iba’t-ibang punto na napagdadaanan nating lahat. Panahon ang binbigay sa atin ng Diyos na kailangan nating namnamin dahil ito ang nagbibigay kulay sa buhay natin. Panahon, na hindi kailangang madaliin dahil hindi ito natutulak basta-basta. Panahon, oras, na ika nga ng iba, kung oras mo na… oras mo na. Kung balak mong planuhin ang buhay mo, hindi mo naitatanong, matagal nang naka plano ito sa mahiwagang libro.

Para sa mga taong mahilig magmadali sa buhay, huwag mo mashado takbuhin ang storya ng buhay dahil kailangan mo minsang maniwala sa salitang “pana-panahon.”

Marami akong kaibigan na mahilig makipag talastasan sa takbo ng kanilang buhay. Maraming mahilig magmadali, may mga hindi mapakali sa kanilang katayuan at may mga iba namang unti-unti nang nakukuntento sa kung anong meron sila.

Hindi ko sinabing dapat kang magbagal, pero hindi ko din sinabing kailangan kang magmadali. Bakit…. May lakad ka ba? (ahahahahaha!)

Para sa mga nagmamadali, hindi naiiwasan na minsan ay nagsisimula ka nang malungkot dahil anong petsa na, hindi mo pa nararating ang punto na matagal mo nang pinapangarap. Hinay-hinay lang kapatid dahil kahit anong gawin mo, tumambling ka man, hindi ito mapapasaiyo dahil hindi pa ito panahon.

Kung mapapansin mo, may punto sa buhay mo na hindi mo nagugustuhan dahil ito ang panahon na kailangan mong maguluhan para mahanap mo sa bandang huli ang mga kasagutan sa iyong mga katanungan. May panahon na inis na inis ka na dahil walang magandang nangyayari sa iyo. Walang nangyayari, ambagal ng lahat bakit ganon? Na kung tutuusin, hindi naman talaga mabagal, kundi, hindi pa talaga oras para ikaw ay umasenso. Nagsisimula ka nang ikumpara ang sarili mo sa iba dahil p*tang*na! ang yayaman na nilang lahat, may mga pamilya na sila o di kaya’y maganda na ang takbo ng buhay nila pero ikaw HINDI PA RIN! Relaks ka lang kapatid dahil dadating ang panahon na nasaiyo naman ang ilaw ng tadhana. “It’s your time to shine” ika nga.

May iba nga diyan, antanda-tanda na pero hindi pa din nakukuntento sa kanilang katayuan. May iba naman na ang bata-bata pa pero kala mo naman wala nang bukas dahil saksakan na siya ng yabang sa kung ano mang pwede niyang ipag yabang.

Kung ano man yan, kailangan mo lang talagang intindihin ang lahat ng nangyayari sa iyo. Hindi porket umuunlad na si Pedro e kailangan na ding umunlad si Juan. Hindi kailangan ng inggit. Basta nagagawa lang ng tama ang lahat, dadating din ang panahon ng iyong kasikatan.

*apir!*

being Twenty something......

2008-01-21T02:58:00.000-08:00

They call it the "Quarter-life Crisis."
It is when you
stop going along with the crowd and
start realizing
that there are many things about
yourself that you
didn't know and may not like.

You start feeling insecure and wonder
where you will
be in a year or two, but then get
scared because you
barely know where you are now. You
start realizing
that people are selfish and that,
maybe, those
friends that you thought you were so
close to aren't
exactly the greatest people you have
ever met, and the
people you have lost touch with are
some of the most
important ones.

What you don't recognize is that they
are realizing
that too, and aren't really cold,
catty, mean or
insincere, but that they are as
confused as you. You
look at your job... and it is not even
close to what
you thought you would be doing, or
maybe you are
looking for a job and realizing that
you are going to
have to start at the bottom and that
scares you.

Your opinions have gotten stronger. You
see what
others are doing and find yourself
judging more than
usual because suddenly you realize that
you have
certain boundaries in your life and are
constantly
adding things to your list of what is
acceptable and
what isn't. One minute, you are
insecure and then the
next, secure. You laugh and cry with
the greatest
force of your life. You feel alone and
scared and
confused.

Suddenly, change is the enemy and you
try and cling on
to the past with dear life, but soon
realize that the
past is drifting further and further
away, and there
is nothing to do but stay where you are
or move
forward.

You get your heart broken and wonder
how someone you
loved could do such damage to you. Or
you lie in bed
and wonder why you can't meet anyone
decent enough
that you want to get to know better. Or
maybe you love
someone but love someone else too and
cannot figure
out why you are doing this because you
know that you
aren't a bad person.

One night stands and random hook ups
start to look
cheap. Getting wasted and acting like
an idiot starts
to look pathetic. You go through the
same emotions and
questions over and over, and talk with
your friends
about the same topics because you
cannot seem to make
a decision.

You worry about loans, money, the
future and making a
life for yourself... and while winning
the race would
be great, right now you'd just like to
be a contender!

What you may not realize is that
everyone reading this
relates to it. We are in our best of
times and our
worst of times, trying as hard as we
can to figure
this whole thing out.

buhay ahente

2007-10-17T08:46:00.000-07:00

Isang linggo kami nanatili sa Lipa, Batangas para mag saturate, mag ambush presentation at magdala ng kliyente sa event. Isang linggo ko din nakasama ang mga ahenteng kalabaw sa industriya. Ang mga ahenteng, walang humpay sa paguubos ng laway at lakas, makabenta lang.

Napadaan ako sa isang ospital sa Lipa at hindi ko naiwasang kuhanan ng litrato ang mga MEDREP na nag-aabang sa mga doktor. Nag-aabang na pwedeng matisod, nag-aabang, kaparehas namin. Swerte ka na kung makakuha ka ng mabebentahan sa loob ng isang oras. Swerte ka na kung kausapin ka ng sekretarya man lang ng doktor para alamin ang produkto/proyektong inaalok mo. Para sa mga walang ideya sa kung anong buhay ang meron ng mga ahente... HINDI ito madali.

Ahente = nagbebenta

Sabi ko noon, hinding-hindi ko papasukin ang mundo ng SALES. Pero nawala din ang sinabi ko noon. Ngayon, limang buwan na akong ahente. Mahirap, pero masaya. Maraming pera pag nakabenta, maraming makikilalang tao, maraming.... mabebentahan. Hindi stable ang pera dito pero hindi kikitain ng karaniwang empleyado ang isang bagsakang kinokomisyon ng ahente sa aming kumpanya. Maaari kang maging “one day millionare” pag sinuwerte na hindi mo na kailangang mamuhunan sa lotto at mag-abang ng winning numbers. Laway lang ang puhunan at may tumatagingting ka nang salapi na hindi mo alam kung saan mo ito itatago.

Maliit siguro ang tingin ng ibang tao sa mga ahente pero hindi biro ang trabaho kung tutuusin. Nagbebenta ng lupa, condo, insurance, gamot, kotse, produkto at iba pa. Nagbabahay-bahay "knock on your door" ika nga ng komersyal ng Electrolux noon. Naglalakad sa initan, naghihintay sa labas ng kwarto ng mga doktor sa ospital, nag-aabang ng mga makakasalubong na mayayaman. Nangingilala ng pwedeng bentahan sa lugar ng maraming tao. Nakikipag-usap, nakikipag-biruan, nakikipag..bolahan. Mahirap? MAHIRAP.

Hindi ko ikakaila na minsan kong ikinahiya ang ganitong trabaho. “Ahente ka ng alin?” Lalo na kapag ang kausap mo e walang kasing HAMBOG kung ipagyabang ang trabaho na kala mo sila na ang pinakamataas na posisyon sa buong mundo. Minsan kong naitatapon ang mga papel na pinamimigay ng mga ahente sa akin noon. Pero ngayon, yon na yon ang ginagawa ko. Kaya naman, hindi ko na tinatapon ang mga papel na inaabot sa akin sa main entrance ng mall… tinutupi ko na lang. haha!

Wala akong ideya kung gaano ako katagal sa ganitong trabaho. Lalong wala akong ideya kung ano ang hahantungan ng trabaho kong ito. Pero isa lang ang aking naramdaman at patuloy na, nararamdaman ngayon. Para sa mga nag-aabang ng mga mayayaman, para sa mga kumakatok sa bahay-bahay, para sa mga napapaos na sa kaka present, para sa mga nagkakasakit na sa pagod, para sa mga nangingitim na dahil sa paglalakad sa arawan, para sa mga nakikipaghabulan sa mga masusungit na mayaman, para sa mga binababaan ng telepono, para sa mga inuumaga sa kalsada, para sa mga AHENTE na katulad ko…

… nakakabilib kayo, at unti-unti na rin akong bumibilib sa sarili ko.

“WORK HARD, PARTY HARDER” – motto ng team ko sa Landco. Hehe!

Halalan '07

2007-04-20T11:01:00.000-07:00

Eleksyon na naman, at syempre, di maiiwasan ang mga iringan, parinigan at sabi-sabi ng mga tao sa tabi-tabi. Nandyan ang dalawang matitinding kampo ng mga tatakbo sa halalan, ang team unity at ang oposisyon. Nandyan din ang mga taong ginagamit ang lahat ng paraan para lalong sumikat sa telebisyon. Ang mga taong sa pinilakang tabig nakikita ngunit nagpupumilit din makisabay sa takbo ng pulitika. At ang mga taong di lang pang pamilya kundi pang isports pa ang pagpupumilit sa pangampanya.

Talaga nga namang ang media pa rin ang pinaka malakas na paraan para isigaw sa buong mundo ang kanilang pangangampanya at bangayan. Ang sinasabing “libelo” ng team unity laban sa oposisyon dahil nga naman sa pinalabas nilang kampanya sa telebisyon na pinakita ang mukha ng pangulo sabay ng pag babanggit ng mga negatibong kalagayan ng ating bansa. Ang survey at ang command voters na pinanghahawakan ng dalawang magkaibang kampo, at ang sinasabing “pag singil sa utang-na-loob” ng team unity sa local governments.

HALA ayun na!! singilan na ng utang-na-loob ang labanan..

Sabi na nga ba, lalabas din ang ganitong hirit e. Sabagay, “utang” nga naman ito at kailangan din pagbayaran. Ahahaha! Pati ang pag endorse ni Roces kay Christopher de Leon sa bise gobernador, sigurado akong utang-na-loob din ang kinalabasan ng lahat ng iyon.

Hello?! Sinong linoko niyo diba? Alam ko na yan.. pag panahon ng eleksyon, lahat ng bagay may kapalit, lahat ng bagay may kahulugan. Ultimo ang aksidenteng nangyari kay Chavit binigyan din ng kahulugan ng ibang tao. Sabi ng iba, drama lang daw yon ni Chavit para kaawaan siya ng mga tao. Basta ako, kahit pakain pa siya sa tigre di ko siya iboboto!!

At onga pala, pati ang Party List na hindi naman nagiging matunog sa panahon ng halalan ay binibigyan na din ng isyu. Sabi daw kasi ng COMELEC, di daw muna ipapakita sa publiko ang mga nominees na Party List. Naku ha!! ano na namang pakulo yan? Bakit kelan pa ba naging mahalaga ang Party List dito sa Pilipinas? Ni hindi nga alam ng nakararami kung ano ang halaga at ang kwenta ng Party List dito sa atin e. May Party List man o wala, hindi din ito mamamalayan ng mga tao dahil hindi sila ang bida!

Ganun pa man, hindi pa rin natin maikakaila na nagiiba na ang pagiisip ng mga botante dito sa Pilipinas. May mga kaibigan akong naka rehistro pero wala pa rin namang balak bumoto. May iba naming walang pakealam kung tumanda na silang di nakakaboto dahil sa dahilang wala naman epekto sakanila ang kalabasan ng eleksyon. Pero meron pa ring wala lang, manalo man o matalo, sige lang… at AKO YON!

Mcfriends

2007-03-14T17:14:00.000-07:00

Reporting ko kagabi sa isa kong klase sa school. Tungkol ito sa mga kotse, kung ano ang naging epekto nito sa kapaligiran, sa kalikasan at sa mga tao. Sabi sa nabasa ko, simula nang naimbento ang kotse, napansin ng mga tao na isa na itong“major necessity” sa kanila, sa atin. At sa paglipas ng panahon, naging “dependent” na ang mga tao sa kotse at ang dating “major necessity” ay nagiging “major luxury.” Hindi na daw kayang mabuhay ng iba nang walang kotse. Isa itong bagay na pwede ko nang tawaging… nakamamatay.

Para na rin itong Mcdonalds na simula nang naimbento at naitayo, nasama na ito sa pang araw-araw na pagkain ng mga tao. Mcnuggets, mchicken, mcburger, mcfries… Mculam!

Ikaw, ano ang pang araw-araw mong kahit ano?

Mcelphone? Mcoffee? Mcbeer? Mcyosi?

Para sa akin, bukod pa sa material at mabababaw na bagay na IKAMAMATAY ko kung wala nito, hindi ko ata kayang walang taong makausap, makasama, maka chat o maka text sa isang araw. Di ko alam kung anong gagawin ko kung wala ako nito. Ako ata ang tipong tao na makaibigan kaysa sa makapamilya. Masama ba yon?

Tinanong nga ako ng isa kong katrabaho kung ano ang magpapasaya sa akin, lasing ako non, kaya wala ng isip-isip! Isa lang ang sagot ko, sabi ko, KAIBIGAN ang pang patay-lungkot ko sa buhay ko. Ayos!

Kaya naman kung tatanungin ko ang sarili ko kung “ano ang pang araw-araw kong kahit ano?” Ang aking “major necessity,” ang ikamamatay ko pag wala nito: ang aking Mcfriends. =)

BAHALA KA NA

2006-12-21T11:25:00.000-08:00

Nagsisimba ka ba madalas o mahilig ka bang magbasa ng mga libro tungkol sa Diyos? Nag ba bible study ka ba o sumasama sa mga samahang maka Diyos? Yung tipong mahilig sa praise songs at prayer meetings? Ako hindi.

Kasali ako sa isang organisasyon na nagpapatakbo ng retreat. Oo, tungkol sa Diyos ang pakay namin pero hindi ako katulad ng iba. Pero mawiwirduhan ka ba sa akin kung sabihin ko sayong mahilig ako magdasal? Yung tipong naliligo o umiihi na lang, nagsasalita pa ako mag-isa at nakikipagusap sa Kanya. Ewan ko kung ano ang tawag mo sa ganon, pero para sa akin, pagdadasal ang tawag ko sa don.

At kung sakaling matanong mo kung ano ang madalas kong sinasabi sa dasal ko.. Yun yung, “BAHALA KA NA SA AKIN LORD! etc etc etc..”

Pag-aalay ba ang tawag sa ganon, pero ako kasi, hinayaan ko na Siya ng tuluyan na gumalaw sa takbo ng buhay ko. Na putangina, (teka, busina lang muna..) kahit masaktan pa ako, madapa, umiyak, humagulgol, maglupasay o kung anuman yan.. Sa bandang huli, ok na lang sakin yun dahil alam kong kasama yun sa takbo at pinlano Niya para sa akin. Alam ko, at solid tibay ng paninindigan kong hinding-hindi Niya ako pababayaan kahit ano pang mangyari sa akin. Na kung mamatay man ako ngayon pagkatapos nito, alam kong naka plano na yun sa itinerary ng life story ko.

Hindi ako takot mamatay. Basta wag lang aksidente ang dahilan kasi pangit ako pag nangyari yon. Kung tatanungin mo ako kung ano ang sasabihin ko sa Diyos pag malapit na akong mamatay.. sasabihin ko lang ay: “OK LORD, tara!”

Hindi din ako nangungumpisal sa pari dahil alam kong nakakaabot naman sa kanya ang lahat ng paghihingi ko ng tawad sa lahat ng nagawa kong katarantaduhan. Gusto kong magmayabang pero alam kong malakas ako sa Kanya. Di man Niya binibigay ang lahat ng gusto ko, ok lang yun dahil better luck next time na lang. Ahahahahaha!!

Hanggang kaya kong maalala, nagpapasalamat din ako sa lahat ng binigay Niya sa akin. Ang lahat ng kasiyahan at kalungkutan na naranasan at nararanasan ko ngayon. May mga bagay na MALAMANG hindi mo kaya sang-ayunan pero sigurado akong sasang-ayon ka sa paniniwala ko sa Kanya.

Sa punto ko ngayon, napansin kong napapaliko ako sa trace ng riles ng buhay ko. Nawawala ako sa pokus ika nga. Nawiwindang, “kumagulo” sabi nga ni Soleil. Pero di pa din ako napapagod kausapin Siya kahit alam kong minsan nawiwirduhan sakin ang nakakatabi ko sa bus. Kung anuman yung tumatakbo sa utak ko ngayon, alam kong alam na Niya yun at eto lang.. BAHALA NA ULIT SIYA SA AKIN.

Sa susunod na araw, sa susunod na kabanata ng buhay ko, wala pa rin sanang humpay ang pagsasalita ko mag-isa kahit nasa tricyle ako. Nais ko sanang kausapin Siya kahit hindi ko pa mashado marinig ang lahat ng sagot Niya.

AMEN.

"eto na yun!"

2006-12-10T07:32:00.000-08:00

Ikaw ba ay kabilang sa mga taong naghihintay, nagaabang at naiinip paminsan-minsan? Yung tipong antagal mo na sa kolehiyo dahil kasama sa hobbies mo sa friendster ang magtagal sa kolehiyo. Yung tipong sobrang tinatamad at wala ka nang gana sa trabaho at hinihintay mo na lang na may bagong trabaho na dumating para sayo. Yung tipong sobrang ilang dekada ka nang walang ginagawa sa buhay mo kundi magpaka-tambay at naghihintay ka na lang na may bumagsak bigla na trabaho galing sa puno ng buko. Yung tipong antagal mo nang walang buhay pag-ibig at pakiramdam mo wala ka talaga sa listahan ni Santa na magkakaron ng boyfriend bago magtapos ang taon.

Tapos, sa haba-haba ng prosisyon, dun din pala ang punta mo, sa matagal mo nang hinihintay. Reality check ika nga ng butihin kong kaibigan, na dinugtungan ko na lang din ng sabihin kong.. totoo nga! Eto na yun.

Eto na yun! May bago nang trabaho na nagaabang para sa akin. Eto na yun! Magmamartsa na din ako sa PICC. Eto na yun! Makakapag-suot na din ako ng polo dahil magkakatrabaho na ko. Eto na yun! Magkaka boyfriend na ulit ako. Totoo nga! Eto na yun.

Pwede na nating sabihing, oo nga’t nag-aabang ako ng panahon na dadating ako sa estado na kung saan, masasabi ko sa sarili ko na “des es da moment” ni Erik Santos. Nung isang araw, nag reality check ako at nasabi ko sa sarili ko na eto na yung panahon na yun. Eto na yung panahon na kailangan kong humakbang sa isa pang level dahil tapos na at hindi na ako kailangan maghintay pa. At ang naramdaman ko? Pumitik ako.

Di ko napigilan dahil pucha! tao lang naman ako diba? Wala akong dapat pagsisihan sa akung anuman ang nagawa ko at kung anuman ang naging epekto sakin nito, wala din akong dapat ipaghinayang.

Sa mga dadating pang kabanata ng buhay ko na kung saan e, mararamdaman ko at bubulaga sakin ulit ang mga katagang “eto na yun”, nais ko sanang mapigilan kung ano man ang magawa ko sa mga minutong iyon. Hangad ko sana na matanggap ko na lang ng buong-buo kung anuman ang ibato sa akin ng tadhana ng buhay ko. Para naman hindi na ako mamroblema sa magiging epekto ng lahat ng ito. Sa dadating na magagandang bagay na naka plano na para sa akin, nais ko sanang matanggap na ang mga iyon ASAP para di na ako maghintay at mainip pa.

At para sayo, na naghihintay o nakaranas na ng “eto na yun!” moment, sana matanggap mo ng buong-buo ang lahat nang yon. At para sayo din ang aking huling paalala…

good luck.

Santa Claus sa Homeboy

2006-11-13T05:03:00.000-08:00

42 days na lang at selebrasyon na, handaan, pasko na naman. Ambilis nang magdilim ngayon at lumalamig na ang simoy ng hangin pag gabi. Wala pa namang nangangaroling sa labas ng bahay pero may nakikita na akong mga Christmas lights na nakasabit sa labas ng bahay. May dambuhalang Christmas tree na nga pala sa town center, na para sa akin, hindi ito nakakatuwa pagmasdan. Nung bata pa lang ako, simpleng Barbie doll lang ang hinihingi ko masaya na ko. Pwede na rin ang luto-lutuan para kumpleto na ang pagdidiwang. Pero ngayon, hindi na ganon ka babaw ang hangad ko sa kapaskuhan. Iba na.

Kung talagang totoo si Santa Claus at, sana mainterview siya sa Homeboy o Sharon at itanong sakanya kung regalong pambata lang ba ang kaya niyang ibigay. O kung pati ba regalong pang matatanda pwede niyang i-itsa sa labas ng bahay niyo sa pasko. Sana din magbigay ng pabahay showcase o kumikitang pangkabuhayan si Santa Claus para di lang mga bata ang tatangkilik sa kanya. Baka pati si Boy Abunda yakapin siya sa tuwa.

Kakayanin kaya ng powers ni Santa ang magbigay ng boyfriend/girlfriend sa mga taong walang love life? Sana pwede.

O baka naman, kaya nga niya magbigay ng mga ganong kabigat na kahilingan pero sa isang kondisyon… Ikaw ang kukuha sa bahay niya. Minsan wala pang tao sa bahay nila dahil nga lumalakbay ang team Santa sa buong mundo para mag mall tour at guestings sa mga talk show. Pag sumwerte ka, andon nga si Santa sa bahay nila pero hindi mo pa rin maaring makuha ang regalo dahil napuyat si Santa at tatlong araw nang tulog. Wag na lang diba.

Sa panahong ngayon, kung ikaw yung tipong tao na hindi naniniwala kay Santa, malamang kanino ka pa hihiling ng regalong pampasko kundi sa magulang, mahal sa buhay o kanino pa? Edi sa Diyos. Rinding-rindi na siguro siya sa sankaterbang hiling ng mga tao na ultimo lucky number na pantaya sa lotto hiningi na sa Kanya.

Ako, sa totoo lang, hindi ko kailangan talaga ng materyal na bagay para matuwa ako sa pasko. Hindi ko naman talaga gusto ang pasko dahil malungkot na araw ito para sa akin. Sana lang, magkaroon na ako ng “contentment” sa buhay ko kahit sa napa kasimpleng takbo nito. Sana din, magkaroon na ng “contentment” sa buhay ang mga magulang ko kahit sa napaka kumplikadong takbo nito. Sana sa dadating na pasko, masabi ko man lang sa sarili ko na masaya ako.

Teka, mabalik nga tayo kay Santa. O sige, pwede kong kunin mismo sa bahay nila yung regalong hinihiling ko. Iwawaldas ko ang pera ko makuha ko lang yon. Pero kaya niya kaya ibigay ang napaka gaan pero mukhang mabigat kong hiling na world peace?

214

2006-11-05T07:49:00.000-08:00

kayo na bahalang umintindi at umalala:

Field demo. Playground sa bene. Powder with water. Busmate. Batibot. MIRC. Kalabasa ni tin kaya nawala cellphone ko sa ATC. Pendong ni soleil. Parol contest. Eco week. #batch2002. @kC’yah. 14. stilnox. gradball. J&J. cheering. big Mcdo. Ralph’s party. Congo Grill.

Insocio. Duromine. Passenger Seat. NAIC. Man in the moon. San Mig. Erjohn bus. 8250. Mcdo-taft. kotse ni Harvey. The Legende. Baguio. Dark Beat. Barrel man. clumsy Gino. bar lapit sa AKIC. Chicken chicken. Fernando. World Trade. FX. Clinique Happy for Men. Kwentuhan. nail cutter. course cards. Chowking. Tas Trans bus. Cancer. Bob Ong. Binondo. Roxas Blvd. condo ni Jojay. Paotsin. Surprise despedida party. United Nations. I heart NY. Pizza Hut. heels. Marlboro Lights. -3. Mariah Carey. Boots ni Vin. Not so far. Subway. mapa ni rexarco. Yellow line. Statue of Liberty. Tacos. Sizzlers. fried chicken sa bulsa ni soky. bell boy. Jack Daniels. Singapore. Grad-wey-shun.

Cable Car. bakes. Rafs 77. Pansol. Zambales. Chikadee. Swimming. Garbage truck. Bahiling. Kapitan. salagubang. Kamote soup with noodles. Abra. Tanduay. henry. Love team. RB. Laki sa layaw ni jojay. Hell week namin ni soky. Amb. Manalo. sagot sa ilalim ng ilong. Follow da leader. Wari ng CSB chapter. MUNA. Thesis partner. Petron. COMELEC. Lolo.

CR. Starbucks. APAC. Canadian Embassy. Ruins. Black shoes. Zuma. Xmas party sa landco. German sausage. Silver na shorts. Playa calatagan. Rate yourself from 1-10. clubhouse sandwich. Mocha blends. Wifi. Xda buddy. Inhouse party. Baguio hits with poker. Mahiwaga. Aso sa st. Michaels. Yosi. Ginger spice. B69. valiums. Bahay ni noy. Hagdanan. Saturday fun machine. Small world. PR100. car wash sa pilar. Isaw. Red horse.

SATURDAY FUN MACHINE

2006-11-01T05:57:00.000-08:00

May Saturday Fun Machine kaming sarili na ginagawa naming mga auxi tuwing sabado ng gabi pag retreat, pero ngayon ko lang nalaman (dahil nabasa ko sa libro ni Bob Ong) na may Saturday Fun Machine din pala sa channel 9 dati. Hindi ko alam kung ano ang meron sa Saturday Fun Machine sa TV noon pero sa amin, iba-ibang karakter ng tao ang ipapakita mo sa mga nanunuod. Pwede mong ipakita ang isang super hero, artista, principal, propesor o sino pa basta dapat maiintindihan ng mga nanunuod. Nakakatawa dapat.

Hindi ako mahilig sumali sa Saturday Fun Machine namin dahil wala naman akong maisip na karakter na mukhang bebenta sa mga tao. Dati kasi, kunwari ako yung na-rape na babae pero pinagbawal na, na gawin iyon dahil nga retreat. Minsan naman ako yung isa sa F4 (nung uso pa ang Meteor Garden). Hindi lumampas sa sampung beses (kung hindi ako nagkakamali) ko pa lang nagawa iyon. Pero bumenta, kahit ako natawa sa sarili ko.

Magkakagulo, pasiklaban ng powers (nakatunganga ka lang pag artista ka), tulakan, tawanan. Tapos dadating si tatay at papatulugin na kayo dahil ayaw niyang makita niyo na siya si Wolverine.

Madalas hindi na bumebenta mismo sa akin ang munting palabas naming yon dahil paulit-ulit at pare-pareho naman ang ginagawa at pinapakita. Pero minsan matatawa na lang ako kasi may lalabas bigla na katawa-tawang karakter na hindi ko naman kilala pero nakakatawa lang talaga. Yung tipong wala namang special powers, hindi naman artista pero yung paraan kung paano niya ipapakilala ang sarili niya, nakakatawa.

Sana nga may Saturday Fun Machine ulit na ipalabas sa TV kahit sa anong channel pa basta hindi cable (para mapanuod ng lahat ng tao). Pwede sa channel 7 para kahit sa mga bus na may TV pwede mapanuod. Channel 7 lang kasi ang pinapalabas sa TV ng mga bus dahil yon ang may pinaka-malinaw na reception. FYI lang. (Alam ko yon dahil nag ba-buss ako kaya wag ka nang kumontra!) Tapos kasali yung mga di kilalang tao at ipapakita nila kung sinong karakter sila. Dapat nakakatawa parin, sa madaling salita dapat kilala ang karakter na ipapakita nila. Shempre hindi mawawala si PGMA, si Tita Shawie, si Ate Guy, Zsa Zsa at ultimo si Ate V.

Kung ikaw ay bibigyan ng pagkakataong sumali sa palabas na yon, sinong karakter ang ipapakita mo? Wag kang magkakamaling si PGMA dahil nakakasawa na. Pwde pa siguro si Mike Enriquez dahil kahit papano, nakakatawa talaga siya. O kaya si Michael Fajatin, isang tulirong reporter ng channel 7. O sige na nga.. si Ate V na din.

Pwde rin siguro sumali doon si Gloria tapos gagayahin niya si Ate V. Malamang benta yon dahil pareho naman silang may nunal at may hawig ang iba nilang galaw. May tipong, “my brother is not a pig, he is a HORSE!” o kaya “bra-ta-tat..ta..TAT!” (ahahahahahahaha) O kaya si Korina Sanchez na gagayahin si Mel Tiangco! Ahahahahaha (pwede tumawa?)

Hindi talaga pwede malaos ang mga ganyang trip kung saan, nag-gagayahan ng tauhan sa palabas. Kahit kami-kami sa circle of friends ko, hindi pwedeng hindi masingit ang gayahan lalo na pag boring ang araw. Ultimo mga bakla sa stand-up comedy bars nakikigaya din para mas lalong katawa-tawa ang palabas. Minsan nga, ginaya ng isang bakla si Manny Pacquiao. Kumanta siya ng Ang Laban na Ito ay Para Sa’yo with matching kama-o. At nangalay ang panga ko sa kakatawa! Pramis, benta.

Basta dapat magka ganong palabas na sa TV at para mabawasan naman ang oras ko sa labas ng bahay.

Sana din madagdagan ng nakakatawang karakter sa Saturday Fun Machine namin sa retreat para mabawasan ang oras ko na nakatunganga.

~the end~

SHARING

2006-09-18T07:42:00.000-07:00

Tuwing retreat, hindi mawalala ang usapang pamilya, pagmamahal, at ambisyon. Tuwing inuman, hindi mawawala ang usapang love life, samaan ng loob at kalungkutan. Tuwing kwentuhan, hindi mawawala ang usapang may tawanan, iyakan at murahan. Sa dina-daming beses na nakipagkwentuhan ako, mabibilang ko lang ata ang beses na sinambit ko ang usapang pamilya.

Ilang buwan na din na ganito ang “setup” ng aming pamilya. Nasa bording house tumutuloy ang kuya ko(malapit daw sa eskwelahan niya), busy sa pagpapagawa ng bahay ang tatay ko, sunod-sunod naman ang duty sa ospital ng nanay ko, at araw-araw naman akong wala sa bahay dahil sa trabaho, eskwela at iba pa. Nang bumalik ang tatay ko galing sa barko, isang beses pa lang ata kami kumain sa labas. Father’s day yon kung hindi ako nagkakamali. Ngayon, nagbabalak na ulit sumakay sa barko si daddy. Ngayon, bilang na lang sa isang kamay kung ilang beses kami kumain at nagsimba ng sabay-sabay. Minsan, di ko mapigilan malungkot. Isang umaga, katok ng katok ang nanay ko sa pintuan ng kwarto ko. Irirtang-irita ako dahil akala ko ginigising lang ako, yun pala nagpapatulong. Bantayan ko daw tatay ko dahil nahihilo, di makabangon……. Nang malaman kong may sakit ang tatay ko, nagkataon ding nagkasabay kaming kumain ng hapunan (wala ang kuya ko shempre). Dun ko napansin na matanda na nga talaga ang nanay at tatay ko. “Shet, andami na niyang putting buhok!” Matagal-tagal na ngang di ko sila napagmamasdan at nagulat ako sa itsura nila. Dun nag “sink-in” sakin na madami nang bagay ang dumaan..lumipas..at nagbago sa amin. Matanda na sila mommy at daddy, paano yan?

Di pa kaya ng sweldo ko na suportahan ang aming gastusin, di pa tapos sa kolehiyo ang kuya ko, marami pang luho ang pamilya ko na di pa natatanggal sa sistema namin. Paano yan kung di na kaya magbanat ng buto ang mga magulang ko? Saan kami pupulutin ng kuya ko.. sa kangkungan? (shiets) Pakiramdam ko kasi, patagal-ng-patagal, nagiging “fragile” na ang mga magulang ko. Pakiramdam ko, d sila pwede magpagod dahil baka magkasakit sila bigla. Nakakatakot kaya yon!

Kung tatanungin ako, wala nang ibang isyu sa buhay ko ngayon kundi ang katayuan ng pamilya ko. Malungkot e. Dati-rati, sumasabay pa akong magsimba kasama nanay ko, ngayon hindi na talaga. Dati-rati, sumasabay akong kumain sa tatay ko, ngayon hindi na talaga. Dati-rati, nakikipagtalo pa ako sa mga tao sa bahay sa kung anong palabas sa TV ang papanuodin namin, ngayon hindi na talaga. Sa dami kong ginagawa, di ko namamalayan madami akong nakakaligtaan sa buhay ko.

Pare, namimiss ko na ata sila…

World Cup vis-à-vis the United Nations

2006-06-24T09:41:00.000-07:00

My officemate once asked me if what’s my team in World Cup, I was baffled because I was never a fan of such tournament. While scanning my friendster, one of my classmates (CDA people from college) posted an article made by Kofi Annan who is the Secretary General of United Nations. I thought it’s very inspiring especially for those from the diplomatic world.

At the United Nations, how we envy the World Cup

BY KOFI A. ANNAN 11 June 2006

YOU may wonder what a secretary general of the United Nations is doing writing about football. But in fact, the World Cup makes us at the United Nations green with envy. As the pinnacle of the only truly global game, played in every country by every race and religion, it is one of the few phenomena as universal as the United Nations. You could even say it’s more universal.

Fifa has 207 members; we have only 191. But there are far better reasons to be envious. First, the World Cup is an event in which everybody knows where their team stands, and what it did to get there. They know who scored and how and in what minute of the game; they know who missed the open goal; they know who saved the penalty.

I wish we had more of that sort of competition in the family of nations. Countries openly vying for the best standing in the table of respect for human rights, and trying to outdo one another in child survival rates or enrolment in secondary education. States parading their performance for all the world to see. Governments being held accountable for what actions led them to that result.

Second, the World Cup is an event that everybody on the planet loves talking about, dissecting what their team did right, and what it could have done differently — not to mention the other side’s team. People sitting in cafes anywhere from Buenos Aires to Beijing debate the finer points of games endlessly, revealing an intimate knowledge not only of their own national teams but of many of the others too, expressing themselves on the subject with as much clarity as passion.

Normally tongue-tied teenagers suddenly become eloquent, confident, and dazzlingly analytical experts. I wish we had more of that sort of conversation in the world at large. Citizens consumed by the topic of how their country could do better on the Human Development Index, or in reducing the amount of carbon emissions or the number of new HIV infections. Third, the World Cup is an event that takes place on a level playing field, where every country has a chance to participate on equal terms. Only two commodities matter in this game: talent and teamwork.

I wish we had more levellers like that in the global arena. Free and fair exchanges without the interference of subsidies, barriers or tariffs. Every country getting a real chance to field its strengths on the world stage. Fourth, the World Cup is an event that illustrates the benefits of cross-pollination between peoples and countries. More and more national teams now welcome coaches from other countries, who bring new ways of thinking and playing.

The same goes for the increasing number of players who, between World Cups, represent clubs away from home. They inject new qualities into their new team, grow from the experience, and are able to contribute even more to their home side when they return. In the process, they often become heroes in their adopted countries — helping to open hearts and broaden minds. I wish it were equally plain for all to see that human migration in general can create triple gains — for migrants, for their countries of origin and for the societies that receive them. That migrants not only build better lives for themselves and their families, but are also agents of development — economic, social and cultural — in the countries they go and work in, and in the homelands they inspire through newly won ideas and know-how when they return.

For any country, playing in the World Cup is a matter of profound national pride. For countries qualifying for the first time, such as my native Ghana, it is a badge of honour. For those who are doing so after years of adversity, such as Angola, it provides a sense of national renewal. And for those who are currently riven by conflict, like Ivory Coast, but whose World Cup team is a unique and powerful symbol of national unity, it inspires nothing less than the hope of national rebirth. Which brings me to what is perhaps most enviable of all for us at the United Nations: The World Cup is an event in which we actually see goals being reached. I’m not talking only about the goals that a country scores; I also mean the most important goal of all — being there, being part of the family of nations and peoples, celebrating our common humanity. I’ll try to remember that when Ghana plays Italy in Hannover on June 12. Of course, I can’t promise I’ll succeed.

Kofi A. Annan is Secretary General of the United Nations. This article first appeared in the International Herald Tribune

20060422

2006-04-26T01:16:00.000-07:00

It’s Saturday evening and I chose to stay home and watch TV. I know I’ll get bored with watching TV but this movie changed my mood for the night. It’s all about planning your life ahead, losing your dream and letting go the things that were not meant for you. I have this feeling that I was planned to stay home and watch that movie for me to realize a lot of things that I don’t understand personally. It was a happy-ending story but I ended up crying. I cried because I felt the emotion of the lead character. I cried because I felt that my life was a bit similar to Stacey’s. I cried because I was moved.

I’m turning 21 this August, I graduated last year, I got a job a month later and now I have my own savings in my account. I’m single but not searching at the moment. I don’t know if I’m in the right path but I’m pretty sure that I’m still stable. I am looking forward for a better opportunity someday and I know that I should strive harder to get it.

Early this year, I’ve been in a transition stage of my life. God really challenged my strength and I must say that it was very arduous and all. I went through volatility. Beer again became my best bud as well as my other vices. I must say that, that was the hardest part of my story. However, He still helped me to survive. He gave me everything I needed, except one thing that I know was really not for me. I then learned that my whole life, I was just preparing myself for the best. Mistakes, rough moments that I underwent were all meant for me. The times that I thought it was the end of the world and all. The times that I thought I was the saddest person on earth. Those were the times that I thought I had to cry because the best thing I wanted is gone. But as a matter of fact, the best thing is just on its way.

Ironically, I even wanted to thank my boss for scolding me one time because that pushed me to work harder. Work harder means more money. Yahey! Ahahahaha!!

Someone asked me if what’s my top most priority at the moment. I said career. Yes, that’s right. I want to make more money for my future. And with that, I can pay somebody to make me happy. *wink

Isang Daan = Piso

2006-03-27T05:47:00.000-08:00

Malaki na daw ang halaga ng cinco sentimos noon. Lalo naman ata ang sinkwenta pesos. Naalala ko sabi ni ermat, mahal na daw ang isang daang piso noon. Pero ngayon, parang piso na lang ang halaga nito. Paano pa kaya ang halaga ng isang-daan sa susunod na henerasyon? Di mo na namamalayan, papel na ang pambayad sa dyip at traysikel. At hindi na uso ang suklian na barya sa tindahan.

Sabi ko nga, parang kailan lang… limang piso lang busog ka na sa saba con yelo pang merienda. Parang kailan lang, dalawang piso lang ang pinambabayad sa pamasahe. Parang kailan lang, malutong na limang piso lang ang pinamimigay na pamasko sa mga inaanak.

Minsan nga pag nanunuod ako ng isang milyong pa premyo sa tv. Parang gusto kong sigawan iyong host na.. HOI! HINDI NA UUBRA ANG ISANG MILYON NIYO! Parang.. “helloooooo? 1 million is like… whaaaat-evr!” ahahaha. (joke lang!) Diba? Diba? Diba? Antagal na ng isang milyon na yan e.. sana naman gawin na nilang isang milyon at tatlong piso ang premyo para mas exciting! Pero oo na.. sige na, saan ka nga naman dudukot pandagdag sa isang milyon e ang hirap hirap na nga ng buhay ngayon.. Pero, pucha!! Bakit ka ba nakekealam?!

Naku, siguradong daan-daang libo na ang tuition fee ng kolehiyo pagdating ng panahon! Kaya nga sabi ko sa nanay ko, pag ako nagka-anak, pang tatlong taon lang ng kurso at sa public iskul ko lang siya papaaralin noh! Hindi pepwede sa akin ang masteral o trimester na unibersidad! Naku naku naku! Huwag siyang maluho baka gusto niya wag ko na siya paaralin! Ahahaha joke lang ulit.

Sabi nga ng ka-opisina ko.. “naku mam! 1.5million lang po! Murang mura na po iyon..” eh.. (ano kamo?) murang-mura? E kamuntikan na ngang mapamura iyong kliyente sa presyo e. ahahahaha!

Ganoon nga talaga ang panahon. Habang tumatagal, nagmamahal ang pamumuhay ng mga tao. Pero, ganoon pa din ang presyo ng sweldo sa trabaho. Badtrip.

Un lang.

.....

2006-03-08T04:30:00.000-08:00

Ano na ba balita sa radyo at tv? Ang una kong nabalitaan, nag diklara ng “State of Emergency” si PGMA tapos ang sunod ko nang nabalitaan sa nanay ko, bakla daw si Rustom. Aba! Aba! Aba! Teka… May koneksyon ba ang dalawang balita na nakuha ko? Ahahaha biro lang.

Nakatanggap ako ng text nung isang araw, 13days daw pagtapos manalo si Pacquiao, nagka stampede sa ULTRA. 13days ulit, nagka-landslide naman sa Leyte. At pagtapos ng 13days ulit, BAKLA SI RUSTOM! Huwaaaat? (patay tayo jan!) biro lang.. peace tayo Carmina! Ahahaha labo……

International Women’s Month ang buwan ng Marso. E ano ngayon? Wala man lang party.. hasel!

Magyabang Ka Hangga’t Gusto Mo!!

2006-02-25T08:53:00.000-08:00

Anong masarap gawin para sayo? Matulog, kumain, manuod ng tv, humilata, makipag-inuman, magyosi, magbasa ng libro, maligo, makipag-kwentuhan, o makipag-lampungan? Hindi ba sumagi sa isip mo na masarap din makipag-yabangan?

Yun bang nagkasama-sama kayo ng mga kaibigan mo tapos may bagong balita tungkol sayo na puwedeng-puwede mo ipagyabang.. Pero siguraduhin mong may katuturan para hindi ka matabla ng mga kasama mo. Na kulang na lang e, ipaskil mo sa noo mo na: “MAY IPAGYAYABANG AKO!” yehey..

Ansarap magyabang lalo na kung pinag-hirapan mo talaga tapos kahit anong sabihin nila, paniwalang-paniwala ka sa sarili mo na umangat ka kahit papano. Hwag mo akong masamain pero totoo naman diba? Kung wala kang yabang, korny ka na masyado! Magisip-isip ka na dahil anong petsa na, wala pa ding bago. (Wag mo lang sobrahan ang yabang mo, utang na loob.)

Bago… Bagong napuntahang lugar, bagong napag-aralan, bagong trabaho, bagong nasulat na kanta/tula/artikulo, bagong naipundar.. sa madaling salita, bagong naabot! Kuha mo na?

(Hindi ko na sinama yung mga bagong bagay na walang kakwenta-kwenta.)

Ganito na lang, naranasan mo na ba na may graded recitation sa klase, tapos may tanong ang masungit na hindi naman kagandahan/kagwapuhan mong titser tapos… NASAGOT MO!!! (Lakasssssss) tapos sabay hiyaw ng mga kaklase mo dahil ikaw lang ang may-alam ng sagot. Ansarap magyabang at isampal sa mga kaklase mong matatalino at mahilig magdamot ng sagot na matalino ka at bobo sila sa mga panahon na iyon! Bwahahaha! O kaya, nakapasa ka sa exam na hirap na hirap ang iba sagutan. HANEP! Painom ka naman!

O diba, mga bagay na ganyan, sige lang at ipagyabang mo! Wala naman masama. Mga naabot na walang makaka-angkin na sinoman. Sayo lang, puwede din nilang maabot pero walang makakapantay ng pakiramdam na naramdaman mo sa mga oras na iyon.

Kung ikaw ang taong walang napagyayabang sa kahit anong kwentuhan, matulog ka na lang.

Ikaw ba ang taong o may kilala ka bang taong marami nang mapagyayabang o sabihin na nating, mataas-taas na ang naabot? Na pakiramdam mo, kahit anong gawin mo, lamang pa din siya ng isang paligo sayo. Naalala ko yung propesor ko noong kolehiyo. Sobrang nakakatakot magturo. Yung tipong, hindi ka puwede magpakita sa kanya kung wala kang alam sa subjek niya. Hindi mo siya puwede sumbatan dahil kahit anong pakikipagtalo, hindi ka talaga mananalo sa kanya. Galing! Sabi nga ng kaklase ko, may karapatan magtaray at manakot ang propesor naming iyon dahil talagang madami na siyang naabot sa buhay. Naabot na puwede ko, mo ding maabot.

Sabi ko nga sa sarili ko, pagnagkita kami ulit ng propesor kong iyon, dapat may ipagyayabang na ko. Para hindi niya isipin na nagtapos lang ako sa pag-aaral tapos wala lang. Dapat pag tinanong niya ako kung ano ang pinagkaka-abalahan ko, dapat may ma-isasagot ako na may katuturan. Ahahahaha!

E, ikaw?

Makuha Ka sa Tingin

2006-02-04T05:45:00.000-08:00

Siguro naman nabalitaan niyo na ang nangyaring trahedya sa Ultra kaninang umaga. Stampede na pumatay ng maraming tao, teka… pumatay ng maraming matatandang babae pala. Nakakagulat, hindi natin akalain na aabot sa ganito kagrabe ang problema ng kahirapan sa bansa. Na may mga matatandang gusto pang makipagsapalaran sa mga matataong lugar at makipaglabanan sa siksikan, sa init at sa gutom para lang sa magandang kapalaran na wala namang kasiguraduhan. Ultimo mga sanggol dinala pa baka sakaling swerte hindi ba?

Hindi ko alam kung ano ang gusto palabasin ng kapalaran kung bakit ganito kalala ang pangyayari kanina. “God works in mysterious ways” ika nga. Ano kaya ang gusto palabasin sa atin ng Diyos? Sabi nga ni Sharon Cuneta, “ilang wake up calls pa ba ang kailangan natin?” TAMA! Naisip at natanong mo din ba yun sa sarili mo? Kung gaano kasaya ang pagkapanalo ni Manny Pacquiao sa boxing, ganoon din kalungkot ang pagkamatay ng mga tao sa stampede. Pero ano-pa-man, naging saksi ang media sa pakikiramay ng mga nakararami sa mga naagrabyado. Maniwala man kayo o hindi, nabubuklod lang daw ulit ang isang watak-watak na pamilya pag may sumulpot na malaking problema/trahedya sa kanila. Nakakalungkot isipin pero ito na nga ang epekto ng realidad na ating ginagalawan.

Ngayon, naniniwala na ko na kung gaano kabigat o kagrabe ang problema/trahedya na nakatapat sayo.. ganoon din kagrabe ang kamalian na kailangan baguhin sa buhay mo. Teka, naiintindihan mo ba? Ahahahaha. Ganito na lang, halimbawa na nga lang na sobrang lala na ang away ng inyong pamilya yung tipong halos hindi na kayo mapagsama-sama kahit ano pang pagtitipon-tipon ang gawin niyo.. nang biglang namatay ang isa sa kapamilya niyo. At dahil dito, nanaig ang pagiging magkakadugo ninyo at nagkabuklod-buklod na kayo ulit…O kaya, dahil sa napakatamad mong estudyante na wala ka na atang balak magtapos ng pag-aaral. Tapos sa sobrang konsumisyon sayo ng tatay mo dahil hindi ka na makuha sa ano pang pagalit o pagtatampo, bigla siyang naatake sa puso. At dahil don, natauhan ka at minabuti mo nang tapusin ang pag-aaral mo.

Kuha mo na?

Kung sa eskwelahan pa, kung hindi ka makuwa sa tingin ng titser mo dahil sa kaingayan at pagbubulabog mo... mapipilitan siyang palabasin ka sa room ninyo. Ganoon din siguro ang Diyos sa aking paniniwala. Na kung hindi ako/ikaw/tayo makuha sa isang simpleng hudyat ng Diyos na kailangan nating ituwid ang ating pagkakamaling nagawa sa buhay, mapipilitan siyang gumawa ng paraan na lalo tayong masasaktan/mahihirapan para lang maging malinaw sa atin na wala na sa tamang direksyon ang ating napupuntahan. Nasasayo na lang siguro iyon kung paano mo iintindihin ang mga pahiwatig Niya sa iyo.

Mabalik tayo sa nangyari na stampede sa Ultra… Maghihintay pa kaya tayo na mangyari sa atin o sa mga kababayan natin ang mas-malalang trahedya? At para sa kanya-kanyang buhay, maghihintay ka pa bang may mangyaring trahedya sa buhay mo bago ka mamumulat sa katotohanan na mali na ang landas na dinadaanan mo?

PITIK

2006-01-11T08:11:00.000-08:00

Para sa mga taong hindi marunong magpahalaga ng mga nagmamahal sa kanila. Para sa mga anak na minumura mga magulang nila. Para sa mga walang modo. Para sa mga boss na kung magbigay ng deadline sa empleyado e parang wala nang bukas. Para sa mga nanay na pinamimigay ang mga anak. Para sa mga nagtatapon ng salapi at akala yata nila natatae ang pera. Para sa mga matapobre na kala mo naman kagandahan. Para sa mga sadista. Para sa mga swapang sa sagot sa exam. Para sa mga walang awang mga professor. Para sa mga manhid at hindi marunong makiramdam sa nararamdaman ng ibang tao. Para sa mga hindi nag-iisip at nung nagpasabog ng kabobohan ang Diyos e, nasalo nila lahat. Para sa mga walang ka-kwenta-kwentang boyfriend/girlfriend. Para sa mga walang pakealam sa kinabukasan. Para sa mga ubod ng batugan. Para sa mga gago at kupal. Para sa mga manloloko. Para sa mga hindi nagbabayad ng utang. Para sa mga bastos. Para sa mga sinungaling. Para sa mga chismosa. Para sa mga mahilig manira ng puri. Para sa mga nangiiwan sa ere pag group project/report. Para sa mga napapabaya sa pag-aaral. Para sa mga hindi marunong tumanaw ng utang na loob. Para sa mga takaw-away. Para sa mga mayayabang. Para sa mga nangotngotong na pulis. Para sa mga babaerong tatay. Para sa mga malalanding kababaihan. Para sa mga hayok sa kababuyang gawain. Para sa mga mamamatay tao. Para sa mga rapist. Para sa mga walang pakealam sa bansa. Para sa mga snatcher ng cellphone at bag. Para sa mga druglords, para sa mga abusero. Para sa mga hacker ng account sa atm. Para sa mga pumapatay ng mga aso. Para sa inyo lahat ito…

Etong para sainyo…

_l_ pakamatay na lang kayo.. mgagago!

ONLI IN DA PILIPINS

2006-01-04T20:41:00.000-08:00

"Paano mo malalaman kung dugong pinoy ang pinagtanungan mo ng direksyon? Sagot, kapag may kasamang nguso sa pagturo ng kanan o kaliwa."

Hindi mo naman maikakaila ang mga magaganda, di maganda at lalong-lalo na ang mga nakakatawang kwento na sa pilipinas mo lang naman matatagpuan.

1. Sino nagsabing ang gamot sa sprain ng ankle ay para doon lang? Hindi yata! Puwede rin ito gamitin para mapatawa mo ang sarili mo ng higit sa limang sigundo.

2. Sino may sabing ang kape ay iniinom lang? Hindi yata! Puwede mo din itong ihalo sa kanin para sa katakam-takam na umagahan.

3. Sino may sabing sa umaga lang tumitilaok ang manok? Hindi yata! Kahit hapon o gabi puwedeng puwede pa rin sila magbanta.

4. Sino may sabing kadiri ang palaka? Oo nga.. nandun na ko. Pero alam niyo bang puwede din itong kainin?

5. Sino may sabing mahilig mag-aksaya ng pagkain ang mga pinoy? Aaaah.. mali kayo don! Dahil ultimo kasuluk-sulukan, kasingit-singitan ng bahagi ng katawan ng manok ay napapakinabangan.

6. Teka, bakit mo pinansusulat yang pentelpen mo? Puwede rin yan amuyin at singhutin.. teka, akin na……

7. Sinong nagsabing masyadong maraming mahirap sa pilipinas? Di yata! Kahit sino dito may cellphone! Kala mo ha…

8. Sino may sabing bastos ang mga pinoy? Hindi yata! Kahit galit nga, malambing pa din. Tanong mo sa mga ilonggo..

9. Teka, bakit niyo tinatapon ang nasirang plastic balloon? Puwede pa yan gawing bebol gam.

10. Tska, bakit wala masyadong binebentang trench coat dito sa atin? Puwede mo din naman ito gamitin pang porma kahit mainit. Ahahahahahahaha

11. Wala na ba kayong pampulutan? Asusena puwede.

12. Natatakot ka bang mahuli na nanay mo na nagyoyosi ka? Natatakot ka bang mangamoy usok ang daliri mo? Gamitan mo ng straw ang yosi tuwing hihithit ka para di mo mahawakan.

13. Napapaitan ka ba sa redhorse? Narinig mo na ba na ang extra joss ay puwede mong ihalo dito para matamis ang lasa ng beer mo?

14. Paikutin mo ang takbo ng relos mo. Gawin mong isang oras, pabalik. Kasi pag sinabing 9:00am ang meeting, 10:00am talaga iyon! Tanga!

15. Lampas labing-walong gulang ka na ba? Ok lang yan, nandiyan pa naman si mommy para bigyan ka ng allowance.

Parang Kailan Lang

2005-12-27T06:34:00.000-08:00

Naghihintay ako ng tricycle sa may kanto nang hindi ko inaasahang makita ko si Ate Lina. Siya lang naman ang nag-alaga sa akin ng 19 na taon. Grabe no? Hindi ko akalaing matatapos din yun at makikita ko siya na may inaalagaan nang ibang tao. Hindi ko kinaya nang marinig kong tawagin siyang “yaya” ng bagets na kasama niya. Naaalala ko pa dati, ayaw ng nanay kong tawagin siyang yaya dahil ate daw dapat ang turing ko sa kanya. Hindi ko alam kung dahil pagod lang ako at ganon na lang ang lungkot na naramdaman ko sa mga minutong iyon. Sa haba ng pila sa terminal ng tricyle, ilang beses niya akong binalikan sa pwesto ko para kamustahin. Hindi mo maikakaila ang tuwa sa kanyang mga mata ng sabihin kong may trabaho na ko. “Grabe parang kailan lang…” iyon ang huli niyang sinabi sa akin. Gusto ko pa sanang ikwento sa kanya ang mga bagong nangyari sa akin simula nang umalis siya sa bahay namin. Gusto ko pa nga sana siyang yayain makipag-inuman pero mukha namang hindi na puwede.

Panahon nga naman… ka’y bilis kung lumipas. Hindi mo na mamamalayan na may mga bagay na dumaan sa buhay mo ng ganon na lamang kabilis. Isang iglap lang, nagbago na.

Parang yung kasama ko kanina, parang kailan lang… ngayon parang wala nang nangyari. Naaalala ko pa dati, sa mga panahong ganito masaya pa kami non habang naglalakad nang magkahawak ang kamay. Ngayon, hindi na. Magkasama kami pero hindi na kami magkadikit maglakad. Parang kailan lang, hinahatid niya pa ako pauwi pero ngayon mag-isa na lang akong nakapila sa terminal ng tricyle.

Parang kailan lang, at papalitan ko na naman ang kalendaryo na nakasabit sa dingding ng kwarto ko. Parang kailan lang, bente uno na ko sa susunod kong kaarawan. Hindi na daw ako teenager sabi ni mommy. (ahahaha badtrip!)

Parang kailan lang, hindi na libro ang dala ko pag-umuuwi ako kundi ang blazer kong itim na ginagamit ko sa opisina. Naaalala ko pa dati, pabigat ng pabigat ang mga libro na binibitbit ko dahil naging madalas na ang pagbabasa sa aking kurso.

Talaga nga namang “time flies” ika nga. Nakakatawa pero hindi nakakatuwa paminsan. Nakakapanghinayang pero para sa akin mas nakakalungkot………

Paano Lang... Diba?

2005-12-19T08:26:00.000-08:00

Paano kung ang pinakagusto mong trabaho ay biglang nawala sayo. Paano kung ikaw ang tinanghal na panalo sa paligsahan na hindi mo naman pinaghirapan. Paano kung nanalo ka sa lotto pero hindi naman pala talaga. Paano kung nakulong ka pero wala ka namang kasalanan. Paano kung pinagbintangan ka sa gawaing hindi mo naman talaga ginawa. Paano kung ang pinaka-ayaw mong tao ang magliligtas sayo sa kapahamakan. Paano kung ang pinakamamahal mong tao sa matagal na panahon, bigla mong naisip iwasan dahil ayaw mo na pala. Paano kung ang pinaka-magandang babae sa pinagtatrabahuan mo, masama pala ang ugali. Paano kung nagkagusto ka sa kaibigan ng ka-relasyon mo na hindi mo sinasadya. Paano kung bigla kayong naghirap sa buhay. Paano kung biglang nawala sayo ang taong espesyal sa buhay mo. Paano kung, inagaw ng bestfriend mo yung syota mo. Paano kung biglang namatay yung nanay mo sa kalagitnaan ng iyong pagiging dependent. Paano kung hindi na pala kayo magkikita ng kaklase mo na crush na crush mo dahil umalis na pala siya ng bansa. Paano kung nahulog ang loob mo sa isangt taong, hindi mo akalaing magiging kayo. Paano kung namatay na ang girlfriend mo o boyfriend. Paano kung bigla kang naaksidente at napinsala ang isa sa bahagi ng katawan mo. Paano kung bigla kang nabulag, nabingi o nagiging pipi. Paano kung pag-uwi mo, naabutan mong nasusunog ang mala-mansyo niyong bahay. Paano kung nalaglag ang pinaka-una mong baby.

Paano kung pag-gising mo, biglang nag-iba na takbo ng mundo at ihip ng hangin. Paano kung huli na pala ang lahat tsaka ka lang nagsisi. Paano kung, wala ka nang magawa para ibalik ang dati?

Opisina

2005-12-06T16:59:00.000-08:00

Hindi ko na alam gagawin ko dito sa opisina. Anlungkot lungkot. Ako ang pinaka-unang dumating sa kwarto, ako na nagbukas ng ilaw, computer at ng aircon. Kulang na lang ako na mag walis dito at magtapon ng basura para kumpleto na. Naka-sara pa ang local phones at ang local connection ng internet kaya naman minabuti ko nang umakyat sa pangatlong palapag para tanungin kung ano ang puwede kong gawin para mabuksan lahat ng koneksyon sa kwarto ng Playa Calatagan department. Pag minamalas ka nga naman, naapakan ko pa ang paa ng head ng security dito sa office. "ARAY!" ay… "sori po.. Sino po ba dito si Ms. Myrna?" "AKO!"

Ganon ba talaga pag bagong empleyado ka at sinusungitan ka ng karamihan? Pinaguusapan at sinusundan sundan ng mga mata sa paligid? Naiiyak na ko seryoso, para akong nag america mag-isa, anlapit lang ng pinagtatrabahuan ko pero parang anlayo-layo. "So near yet so far" ika nga… oo nga at may trabaho na ko sa wakas, alam naman ninyo kung gaano ko ginusto magtrabaho pero mas masaya pala talaga sa eskwelahan. Yun bang, kung kailan ko gusto umalis, at umuwi magagawa ko. Iskul bukol ba kung baga. Hindi na nga ako nakakain ng tanghalian kahapon dahil wala akong kasama at nawalan na lang talaga ako ng gana. Masyado na ba akong nagmumukhang kawawa sa mga sinasabi ko o hindi naman? Pero wag ka, bago ang suot kong polo at blazer ngayon. Dinaan na lang sa bagong damit para pampalubag loob diba?

Limang minuto bago mag 8:30 ng umaga ako dumating dito. At wala akong hinihintay na oras kundi ang mag 5:30pm para makauwi na ko sa mundo ko. Nagbaon na ko ng sandwich para naman hindi na ko maghahanap ng kasama kumain ng tanghalian, merienda at kung ano-ano pa. Naiinis ako… anim na buwan pa akong magiging ganito. Iniisip ko na kung kailan kaya ako puwede chumempo at mag reresign na ko talaga! Badtrip! Nasa harapan ko pa yung malahiganteng aircon at jusko, ikaw na ang pinaka lamigin na tao sa balat ng lupa… umiyak ka na lang. (ahahahaha)

Haaaay buhay, pag may ligaya dapat talaga magsakripisyo ka muna……

SANA

2005-11-08T23:07:00.000-08:00

Wala na kong pera, wala akong bagong cellphone, hindi ako makabili ng i-pod at lalo namang hanggang pangarap ko na lang ata ang magkaroon ng palmtop. Wala pa akong trabaho dahil masyado akong pihikan sa binibigay sa akin. Masyado naman kasing mahirap yung ibang exam na binibigay sa akin ng mga demonyong yun. May mga bagay din na mahalaga sa akin na nawala na din na hindi ko naman alam kung ano ba talaga kuya. Parang bigla na lang ako naiwan na hanggang ngayon pinipilit ko nang tanggapin. Gusto ko na din sanang tumira sa ibang bahay para maranasan kong magsarili pero paano naman kaya yun e palamunin lang naman ako hanggang ngayon. Wala na kong ginawa sa buhay ko kundi ang mangarap ng mas maganda o mas mabuting kung-anuman. Hindi na ako mapakali, hindi na ko makatulog ng maayos (jusko sana makatulog ako mamaya kaagad.) Hindi ko alam kung ano gagawin ko sa buhay ko, parang bigla ako nawala sa diwa at lagi na lang ako nananaginip ng gising. Sana nga panaginip na lang lahat ng nangyayari sa akin. Minsan nga naman at minamalas ka tapos bigla na lang pag-gising mo, pasan mo na pala ang mundo. Puro na lang ako sana, sana, sana at hindi na ko natigil sa kaka-sana. Hindi na ko nakuntento sa buhay ko, hindi na ko natuwa sa kung ano ang narating ko. Kung puwede lang sana i-dikta kung ano ang puwedeng kalabasan ng buhay ko, sana matagal ko ‘tong ginawa.

…sana maging masaya na lang ako kung ano ang meron ako. Nagpasalamat na lang sana ako nang nakatapos na ko sa pag-aaral. Sana nagpasalamat na lang ako na may mga kaibigan pa ako at hindi pa ko naghihirap makahanap ng pera pang-gimik kahit wala akong trabaho. Pinasalamatan ko na lang din sana ang mga taong nanakit ng damdamin ko at dahil sa kanila, naging mas lumalim ang pagiisip ko. Utang na loob, sana tantanan na ko ng utak kong pasaway sa kaka-isip na kung ano anong walang kabuluhan. At sana isang araw, matawa na lang ako at sabihin kong, “hay salamat… nakuntento na din ako..”

Never-Never Land

2005-10-31T18:49:00.000-08:00

Have you ever wondered of your dream house, dream life or dream boy/girl or, have you ever had standards for everything? Was perfection a noun or an adjective to you for that matter?

When I was a kid, I thought that I can find nirvana, utopia, seventh heaven or whatever you call it. I thought that I can reach that state by playing Barbie dolls and “luto-lutuan.” But everything turned into a deeper theory when I turned 10. That was when I doubted of peter pan and tinkerbell. My level of satisfaction elevates from Barbie dolls to French fries and my la-la land wasn’t that superficial since then. Eventually, my dream started to create perfect people, house and life that I should live when time comes. I had disappointments and that was when I learned to criticize, to discriminate. From then on, my dream-land detached itself from me and distance expanded continuously. Things were never great but fine, people were never excellent but satisfactory. Should I blame my parents or should I blame my stupidity? And this stupidity allowed me to experience frustrations, rejections and failures just to reach “my perfection.”

When I became older, perfection attached to fiction. I realized that there’s no perfect person; house or life that I should look up to. Peter Pan and Tinkerbell were not real! Everything was already made perfect for me. Imperfection needs respect, it creates beauty and beauty satisfies my level of quality. Perfect something will never be possible in the real world. Appreciation comes from within not from anything else or standards, whatsoever. And that concludes…. that I was never been to never-never land…but rather, real world has its own land which I must call, my own hurly burly wonderland.

Maling Akala

2005-10-15T19:22:00.000-07:00

Iilan ang mga kaibigan at kakilala ko na nauna na sa akin makapagtapos ng pag-aaral. Iilan ang nakahanap kaagad ng pagkakakitaan pero mas lamang ang piniling mamahinga muna ng isang buwan, dalawa hanggang sa di na namamalayang matagal-tagal na din pala silang namamahinga. Sabi ko non, pag ako nagtapos… gusto ko magtrabaho agad. Hindi naman siguro ganon kahirap yun di ba? Sabi nila… “welcome to the real world” na daw. Ibig sabihin ba nila hindi makatotohanan ang mundo ko dati? Ang alam ko kasi hindi kathang-isip ang maghirap para makatapos. Ayaw ko talaga magpatalo pero totoo naman hindi ba?

Ngayon…. araw araw na akong balisa dahil hindi ko pa din alam kung kailan ako makakahanap ng trabaho. Nahihiya na ako sa nanay ko dahil inaraw araw ko ang paghingi ng pera. Masyado ata akong pihikan at ang alam ko, nand’yan lang ang oportunidad na naghihintay sa akin. Sabi ko kasi, kung yun talaga… yun nay un! Kahit ilang beses kong tabuyin, lalapit at lalapit lang ulit iyon. Hindi pala... “one is enough two is too much” ika nga. Masyado din ata akong nagpapa-apekto sa mapaghusgang lipunan sa pagpili ng trabaho. Ito na nga ata ang sinasabi nilang totoong mundo. Yung bang, hindi mo alam kung ano ang sagot sa lahat. Yung bang, hindi lahat nadadaan na lang sa ngiti at inom. Yung bang, seryoso na talaga ang kwento ng buhay. E kung ito na nga yun… mas mahirap pala ito sa inaakala ko.

Akala ko kasi madali lang ang buhay……….

May Pagkakaiba

2005-10-07T10:32:00.000-07:00

Kunwari may makita kang sobrang gandang babae. Sexy! At ang buhok, ang gandaaa, ang soft, ang dulaaaas.. parang nagpa salon. Pero tatlo lang ang daliri. Anong gagawin mo? E paano kung may lumapit sayo na kagwapuhan naman talaga at lalakeng lalake kung makatindig pero mas mataas at mas matinis pa ang boses sayo. Eto na lang, kunwari nagtapat na ng pagmamahal ang crush mo. Tapos sinabi mong mahal mo na din siya. Sa sobrang tuwa niya, biglang lumobo yung uhog sa ilong niya. Nalaman mong, ganon pala siya pag natutuwa. Inuuhog. O sige, paano na lang kung ang girlfriend mo, gahaman kung tubuan ng buhok sa mukha. Bigote kung bigote, balbas kung balbas sa kapal. Anong gagawin mo?

Kunwari na lang, yung kinaiinisan mong mukha sa klase niyo ay may pinakamagandang boses pala sa eskwela. E paano kung ang lalakeng nawili ka nang tabuyin ay maging isang sikat na modelo sa industruya? Paano na lang kung ang inaapi niyong tao sa grupo ay ang maging isa sa milyonaryo sa bansa? E ang lalampa-lampa na bata sa lugar ninyo nung unang araw ay siyang isa sa mga magagaling na senador sa Pilipinas? Anong gagawin mo?

E kamusta naman ang mga taong tulog mantika ang hilig at ang gahaman uminom pero hindi uso ang mga salitang “lashing na ko tsong…” Kamusta din ang mga taong tinatawag na couch potato sa weekends pero buhay kalabaw sa trabaho pag weekdays?

Laging may pambawi hindi ba? Dahil lahat ng tao sa mundo may pagkakaiba. Walang perpekto ika nga. May mga taong kakaiba o kalabuan sa kinagawian mo. May mga bagay naman na iba sayo pero natural na sa karamihan. Sa ayaw at gusto mo, kailangan mong matanggap ang kahinaan at kaibahan ng iba sayo. Ngayon, kung pasaway ka hindi mo kaya, respetuhin mo dahil hindi lahat ng tao….

Kagaya mo.

TAMA?

2005-09-30T23:18:00.000-07:00

Naiinis ako, lagi na lang itlog ulam ko sa umaga. Ahahahaha tapos hindi pa maayos yung pagkaluto. Ano ba yan! Naiinis din ako kasi hindi ko alam kung GLOBE o SUN ang gagamitin kung simcard nang pangmatagalan. Naiirita din ako sa boses ng katulong namin. Nabibwiset din ako kasi ang bagal bagal ng dial up ko dito sa bahay. Haaaay buhay.. Minsan ang sarap mamroblema, na kahit simpleng bagay lang ay pinagtutuunan ko pa nang pansin para problemahin.

Pero, eto… seryoso.

Namomroblema ako kung paano ko pagkakasya-kasyahin ang pera ko dahil wala na naman akong allowance. Hindi na ko natutuwa sa buhay tambay. Hindi ko na alam kung kailan ako makakahanap ng trabahong para sakin talaga. Iniisip ko palang, napapakunot na ko ng nuo lalo na pag tungkol sa pangmatagalang kabuhayan na ang pinag-uusapan. Dagdagan mo pa ng mga obligasyon na matagal-tagal ko nang nasimulan.

Minsan nga, ang sarap talaga idaan na lang sa inom ang lahat. Tapos may hihirit na, “alam niyo, patagal ng patagal… nagiging seryoso na talaga ang mga problemang dumadating sa atin… na mahihirapan kang lutasin.”

(Oo, tama ka don! Inom pa tayo diyan……..)

E paano pa kaya ang mga problema ng mga magulang natin noh?

Sana, parang mathematical equation na lang lahat ng problema para pag alam mo ang ang formula, alam mo na agad ang sagot. O kaya, sana nadadaan na lang sa ngiti lahat para lahat tayo masaya. Pero hindi e… nakakainis noh? Ahahahaha

Hindi nga talaga patas ang laban ng buhay. Kahit anong gawin mo, may problema’t problema pa din. Sabi nila simple lang daw ang buhay pero pag inisip mo nang pangmatagalan, kumplikado din pala ano? Pero, gaya nga ng sinasabi sa komersyal… BILOG ANG MUNDO! Pagkatapos ng problema, may tagumpay din naman sa huli. Tapos problema ulit. Patay tayo diyan!

Alam niyo, matagal ko nang naisip ito e. Pagbigyan niyo na lang ako. Na… pag walang kasawian, paghihirap o kabiguan.. hindi natin malalasap ang sarap ng tagumpay. Kapag walang problema at lahat nadadaan na lang sa ngiti, hindi kailanman magkakaroon nang pagkakataong magsikap at pagtatiyaga.

Tama?

aLapaap

2005-09-18T23:06:00.000-07:00

Araw ng linggo ngaun, naisip ko... baka sakaling mapagod ang mga tao mamroblema at mamahinga naman kahit saglit. Mamahinga sa napakagulong mundo na nakabalot sa atin. Kahit anong gawin ko, balisa pa din. Hanggang maisipan kong humiga ng ilang minuto. Wow! Ang sarap. Parang gusto ko nang matulog dahil iyon lang naman ang panahong tahimik at walang akong iniisip. Matagal tagal na ata nang maramdaman ko ang ganito. O sabihin na nating, hindi pa din ito ang hinahanap ko. Nakakapraning, baka hanggang sa panaginip ko… ang kaguluhan sa bahay, sa pagibig, sa pamilya, sa pera at kung saan-saan ang makita ko.

Kasabay ng aking pagmumuni-muni, bigla ko nang naisip ilang linggo ko na nga palang nararanasan ang buhay tambay at palamunin. Tapos na ang paghihirap sa eskwela at paghihirap na sa paghahanap ng trabaho ang kailangan kong atupagin. Ang walang kamatayang pag jo-job hunting sa internet at sa lupalop ng metro manila. Iniisip ko nga lang, nakakapagod na. Labo-labo din ang plano ko kung saan ako pupunta o anong gagawin ko kinabukasan o bukas makalawa. At ang allowance? Naku! Wag na nating pag-usapan.

At kung sakaling magkatrabaho kaagad, paano ko kaya sisimulan pagkasya-kasyahin ang pera ko sa pang-araw araw at dagdag na dito ang luho at tulong ko sa bahay. Paano ko naman kaya pagsasabayin ang obligasyon at responsibilidad ko na aking nasimulan? Pwede na kayong magtaka kung saan ko nahuhugot ang mga problemang kinakaharap ko sa kasalukuyan. Uulitin ko…. ang kaguluhan sa bahay, sa pagibig, sa pamilya, sa pera at kung saan-saan . Pero huwag niyo nang isipin. Isipin niyo na lang ang init ng ulo ko. Hindi ko din alam kung saan ako huhugot ng lakas at pag-aasa sa mga bagay na gumugulo sa akin. Pakiramdam ko, nang nagpasabog ang Diyos ng problema, nasalo ko lahat sa araw na ito.

Hindi pa din ata panahon na maranasan ko ang matagal ko nang gustong balikan at maranasan...

Ang alapaap.

Teleserye ng Totoong Buhay vs. Balitang Hindi Natutulog

2005-09-06T10:32:00.000-07:00

Matagal tagal ko na ding binabale-wala ang national news. Hindi sa wala na akong oras o wala akong pake-alam. Nag-sasawa na lang siguro ako lalo na sa isyung impeachment para kay Gloria. Ang Gaza Withdrawal o ang Hurricane Katrina na lang ang binibigyan ko ng pansin at pinaguubusan ng oras para mabago naman. Minsan, minabuti ko na lang manuod ng tsismis kaysa sa balitang nakakasakit ng ulo. Ayoko na din makipag debate sa mga tao tungkol sa kaguluhan na hinaharap ng ating gobyerno. Natigil na din ang politika kahit sa panaginip ko. Sa wakas…

Nabawasan na ang mga problemang hindi ko dapat problemahin. Mas masarap pala manuod ng lumilipad na babae sa ere na naka bra at panty kaysa sa nagdedebateng grupo sa kamara. Mas masarap pala abangan ang kubang maraming manliligaw kaysa sa mga kongresmang nagbabatuhan ng mga papel. Di hamak naman na mas kapapana-panabik subaybayan ang mga housemates sa teleserye ng totoong buhay kaysa sa balitang hindi natutulog. Sa madaing salita, masaya pa lang magmaang-mangan na lamang sa mga pangyayari sa politika at manuod na lang ng mga walang kawenta-kwentang palabas.

Wala na akong pake-alam sa kanila. Bahala na sila kung mag-away away sila diyan araw araw. Basta ako, ayoko na pag-usapan ang politika. Mas importante na sa akin kung sino ang matatanggal kina Rico, Raqcuel at Franzen kaysa kung magtatagal pa ba si Gloria sa kapangyarihan.

Pero teka.. bakit nga ba naging pangunahing nang trabaho ng oposisyon simula ng panahon ni Erap ay ang pabagsakin ang pangulo?

"Pengeng Barya"

2005-09-02T11:48:00.000-07:00

Ako ay isang estudyante ng isang eskwelahan sa Taft Avenue, Manila. Mausok, mapolusyon, maingay, madaming snatcher, madaming bagets, at syempre… hindi pwedeng mawala ang mga pulubi at taong grasa. Kung mabibilang lang ang mga batang pulubi na pumapalibot sa Taft Avenue, hindi na siguro ako magugulat kung sandamakmak ang resulta ng bilangan. Marami sila… seryoso.

Hindi din ligtas sa pagsasamantala ng mga malilibog na pasaway ang mga babaeng palaboy doon. Nakaka-awa sila, magugulat ka na lang na ang babaeng payat na namamalimos sa iyo ara-araw ay lobo na ang tyan kinabukasan. Buntis pala, na-rape ng lasenggero sa may kanto. Hindi rin maitatago ang pagkalulon sa pagsinghot ng rugby. Ano pa nga ba ang solusyon sa mahaba-habang tag-gutom? Rugby lang, mura pa at binebenta lang kung saan-saan. Masyadong “kasual-an” ang buhay ng mga batang palaboy/pulubi sa Taft. Kung baguhan ka lang sa lugar na iyon, sigurado akong malaking gulat ang mararanasan mo. Minsan nga, hinabol pa ng isang bata na may dalang dos-por-dos ang kaibigan ko. Ang dahilan? Ayaw kasi bigyan ng barya ang bata kaya ayun… NAG-AMOK! Uso din naman ang sindikato doon. Sabi ng iba, isang van daw ang nagdadala sa Taft ng mga batang pulubi. Hindi ko pa naman nasasaksihan pero wala din naman akong magagawa. Kung sino man ang magulang ng mga batang iyon, siya na lang sana ang namamalimos buong araw.

Patagal ng patagal, padami pa din ng padami ang mga batang pulubi saTaft. Matatawa ka na nga minsan sa estilo ng mga batang namamalimos. May isang beses, mag-isa akong nakatayo sa Chowking at may lumapit sa akin. Kumanta, kumanta.. sa hinaba-haba ng kanta niya.. isa lang naman ang pakay niya sa akin. Ag baryang ibibigay ko. Pasensya na pero hindi ako namimigay ng barya.

At pagtapos ng tatlong taon na pamamalagi sa Taft Avenue. Hindi ko na makikita ang batang kumakanta, ang batang kabarkada ng mga dragon sa Chowking, ang batang may dos-por-dos, ang batang nakatambay sa ilalim ng LRT. Ang batang may anak ding bata. At si Jenny (matandang-baby face).

Pero, kahit saan naman ako mamalagi… hindi pa din naman mawawala sa aking paningin ang mga batang nabubuhay sa barya ng lipunan.

Ang batang… namamalimos para sa buhay ng kanilang magulang.

Ang batang… barya ang kinabukasan.

My Precious

2005-08-09T11:22:00.000-07:00

What is your “precious?” Let me guess…

25,000 worth cell phone?
Car?
Shades?
I-pod?
Your new built house?
Your wedding gown?
Picture of your special someone?
Laptop?
Flat screen TV?
DVD collection?
Favorite All Star CD?
Money?
Necklace from you boyfriend?
Or… hmmmm… your chuck taylor sneakers?

Do you want to know my precious?

Hint: She carried me for 8 months and took care of me for 1 month inside an incubator. She bought me a doll when I was 4. She enrolled me in a private school. She taught how to memorize the table of multiplication. She bought my first cell phone. She pays for my living. She holds my hand while sleeping. She takes care of me when I’m sick. She prays for me. She laughs on my jokes. She cries when she’s hurt. She takes a bath for the longest time. She buys anything I want. She supports my endeavors. She loves my good friends. She cooks the best spaghetti and fried chicken in the world.
She hates when I go home late. She hates when I get drunk. She hates my bad friends. She hates my habit of using the computer til midnight. She hates me when I’m “masungit.” She hates my moodiness. She hates my vices.

Nevertheless... She loves me for who I was and who I am today.

Answer?
My precious mother.

Pag-ibig

2005-08-02T09:39:00.000-07:00

“Ang pag-ibig ganyan talaga…”
pagbago, masaya.

Pag-ibig sa asawa, sa bayan, sa subject, sa trabaho, sa bahay, sa cellphone, sa serbisyo, sa girlfriend/boyfriend, sa alagang hayop, sa idol, sa computer, sa bisyo, sa katabi… sa lahat. Pag-ibig na nakakapagpabago ng katayuan at nakaka-ginhawa. Pag-ibig na may paninigurado at karapat-dapat. Pag-ibig na kaaya-aya at maganda. Pag-ibig na masarap at sapat.

Pag-ibig na dating sigurado, sa una lang masarap pero ngayon, hindi na. Pag-ibig na nawalan ng gana, tyaga at ganda pero ngayon, pangit na.

Ilang araw, linggo, buwan at taon ka nang may pag-ibig? May nagbago ba o ganoon pa din and pakiramdam ng pag-ibig? Masaya at nakakainggit. Puwede mong ipagyabang sa kahit na sino dahil walang makakapigil sa pag-ibig. Pero nang nakupasan na ng panahon, hindi ka ba nagsawa o nawalan ng gana dulot ng mga dahilang hindi kinaya ng pag-ibig.

Oo nga’t kasal pa din kayo, nagsisilbi ka pa din, pumapasok, nagtatrabaho, naglilinis ng bahay, nagtetext, nagbibigay serbisyo.. Oo nga’t hindi pa kayo naghihiwalay, pinapakain mo pa siya, pinapanuod, tinititigan o ginagamit... Pero nasaan na ang iyong pakiramdam?

Nasaan na ang tunay na pag-ibig?

Para sa inyo ang pagpupugay ko...

2005-07-12T13:06:00.000-07:00

Para sa mga kaibigan kong komedyante. Para sa mga kakilala kong nagbibigay saya sa grupo. Para sa mga taong mahilig magpatawa sa karamihan. Para sa mga mahilig magtago ng sama ng loob o pighati. Ang mga taong umiiyak, nasasaktan na nga.. tumatawa pa din. Ang mga propesyonal sa pagkikimkim ng saloobin para lang ipakita sa mundong, walang problema ang makakasira sa kaligayahan ng isang tao o sino-man. Eto ang isang malaking paghanga galing sa isang taong higit na naiintindihan kayo.. ako.

Para sa nanay ng isa, dalawa, tatlo, apat o mas marami pang mga anak. Para sa ilaw ng tahanan. Para sa mga teenage mom o single-mom. Para sa mga taga-aruga ng kani-kanilang pamilya. Ang mga nilalang na walang humpay sa pagintindi sa kanilang mga anak, ang kakampi ng pinaka sutil na anak at ang taga-budget ng pera buwan buwan. Ang taga alaga pag may sakit ka o wala. Para sa iyo, nanay… Eto ang isang malaking paghanga galing sa isang taong higit na nagpapasalamat sa iyo.. ako.

Para sa tatay na walang tigil ang pagsasakripisyo para ma-i angat ang pamilya sa kahirapan. Para sa mga amang may pagmamahal sa pamilya at disiplina sa sarili. Para sa mga amang tahimik at walang pagod na nagtyatyaga sa ingay at gulo ng kanyang asawa at mga anak. Para sa iyo, tatay… Isang malaking paghanga galing sa isang taong higit na humahanga sa iyo.. ako.

Para sa mga anak na nagmamalasakit sa pamilya at magulang. Para sa mga hindi masyado mabait pero marunong gumalang. Para sa mga marunong magpahalaga sa hirap at tiyaga ng magulang. Para sa mga mangiinom pero umuuwi pa din sa bahay. Para sa mga mabarkada pero sumasama pa din sa pamilya magsimba. Para sa inyo.. Isang malaking paghanga galing sa isang taong nagsisikap maging katulad niyo.. ako.

Para sa mahihina ang utak pero pinipilit pa din. Para sa mga nagsisikap maka-pasa kahit hindi naman talaga kaya. Para sa mga nababaliw sa Math, English o sa kung ano pa. Para sa mga nagsisipag pagtyagaan pasukan ang klase kahit nakakatamad, umuulan o sobrang init ng panahon. Para sa mga working student. Para sa mga estudyanteng puyat gabi-gabi dahil sa paper work. Para sa mga ma-abilidad na estudyante at para sa mga nagtapos at magtatapos na… Isang malaking paghanga galing sa isang taong higit na dumadamay sa inyo.. ako.

Para sa mga lito sa kasarian. Bakla, tomboy, silahis o pumapatol sa parehong kasarian. Para sa mga madalas laitin ng lipunan. Ang mga pinagtatawanan o minamaliit ng karamihan. Ang mga taong mahusay sa ibang aspeto, sila ang pangatlong kasarian na sa ayaw o sa gusto mo patuloy na dumadami at umuunlad. Para sa inyo.. isang malaking paghanga galing sa isang taong higit na nakakaintindi sa inyo.. ako.

Para sa mga nag tatrabaho. Blue, pink o white collar workers na bumubuhay sa sarili at sa pamilya. Para sa mga nakukuntento sa sahod at sa pinapasukang trabaho. Para sa mga matapat na manggagawa at pinagpapala. Para sa mga dahilan na natatamong pugay ng bansa, ang mga OFWs. Para sa inyo… isang malaking paghanga galing sa isang taong higit na nagmamalasakit sa inyo.. ako.

Para sa mga may kapansanan na nakikipagsapalaran sa buhay. Para sa mga pinagkaitan ng tadhana. Para sa mga baliw at sayad sa mental hospital na nakikipag-laban sa katotohanan. Para sa mga taong grasa na pumapalibot sa kung saan man na pinagdidirihan ng karamihan. Para sa inyo… isang malaking paghanga galing sa taong hindi nawawalan ng pag-asa para sa inyo.. ako.

Para sa mga sawi sa pag-ibig, sa trahedya, at sa pera. Para sa mga pinagdamutan ng ka swertihan. Para sa mga mahihilig umiyak at magdrama. Ang mga namatayan o napag-iwanan. Para sa mga tinataboy ng pamilya, kaibigan, boyfriend/girlfriend, titser o ng katabi mo sa jeep. Para sa inyo na hindi nawawalan ng pag-asa at nakabangon sa pinagbagsakan. Para sa inyo… isang malaking paghanga galing sa isang taong bilib na bilib sa inyo.. ako.

Ang mga taong hinahangaan ko…

Walang humpay na pagpupugay sa inyo mga kapatid!!!

Unlimited Edition!!! Part 2

2005-07-09T10:33:00.000-07:00

Nang nabalitaan ko na naglabas na ang La Salle ng statement na FOR-Resignation sila ni PGMA, kinabahan na ko. Baka hindi malayong sumunod na lahat ng mga Kolehiyong nasasakupan nito. At di nagtagal, nakatanggap ako ng text na may prayer rally daw ang mga estudyante ng DLS-College of Saint Benilde sa taft. FOR-Resignation din daw ang layunin non. Gusto ko sumali sa isang rally dahil gusto ko maramdaman ang hirap at gulo na nadudulot nito. Pero sa pagkakataong ito, hindi at wala akong balak sumali sa rally nila. Sabihin niyo nang hindi ako nakiki-uso sa mga tangang katulad niyo at sabihin niyo nang wala akong kwenta pero hindi ako papayag na bumaba sa pwesto ang ating pangulo. Ano ako GAGO??

Para saan pa ang pagbaba niya? Para mapalitan na naman ng namumuno na siya ding papalitan bukas-makalawa? Para madagdagan na naman ng EDSA 5? 6? Grabe naman.

Sabihin na nating napaka OA na masyado ng mga Pilipino at sige-sige, padalos-dalos na lang na sasali sa mga kaguluhan sa kalye at ipagsigawan ang pagbaba ng presidente. Huwag kang magpapaniwala masyado sa mga nakikita mo kapatid. Ang daan-daang raliyista, lahat ba sila alam ang dahilan ng kanilang pinaglalaban? Pucha-yan! E yung iba ka mga nakiki-usisa lang at gusto lang sumali dahil may libreng pandesal ahahahahaha!

Napanuod ko sa balita na padagdag na ng padagdag ang mga nagtatanggal ng suporta kay PGMA. Talaga nga namang, walang permanenteng kaibigan sa politika. Si Drilon, kala ko pa naman hindi siya tatanga-tanga katulad ng iba pero ayun! Nakita ko siya sa tv na isa sa mga nananawagan sa pagbitiw ni PGMA sa pwesto. Pag nagbitiw sila ng suporta, dapat ikaw din. Pag karamihan kaibigan ng presidente dapat ikaw din.

tanginatalagangbuhaytoh

Sa panahon ngayon na papalit-palit ng paninuno ng ating bansa, sino ba talaga ang gusto mo i-upo kapatid?

Ako, si Judy-Ann Santos.

Kuntento ka na ba?

2005-07-04T22:39:00.000-07:00

Kamusta ang katayuan mo sa kasalukuyan? Mayaman ka na ba o naghihirap pa din? Napagiwanan ka na ba ng mga kaibigan mo o ikaw ang nakakalamang sa lahat? May bago ka bang cellphone o pager pa din ang hawak mo? E i-pod kaya meron ka na o walkman pa din yang nasa bag mo? Ikaw ba ay nagmamay-ari ng pinaka-maraming hi-tech na kagamitan sa grupo o kahit pumindot ng letra sa keyboard ng computer wala pa sa isip mo? Nakapagtapos ka na ba sa pag-aaral o masyado ka nang nawili sa 2nd-year subjects mo?

Ang puti mo na ata ngayon, o nagpapaputi ka pa? Tumataba ka a’ pero parang.. sobra na? Seksi? Gwapo? Sikat? O kabaliktaran?

Patuloy ka na bang naiiwan o nakikipag-sabayan ka na di mo namamalayang nauuna ka na pala?

Ngayon itatanong ko sayo...

Kuntento ka na ba?

Unlimited Edition!!!

2005-06-27T21:18:00.000-07:00

Kalayaan, nararamdaman mo ba? Kung hindi, ikaw na ang pinaka-manhid sa balat ng mga pasaway. Kalayaan, nagagamit mo ba? Kung hindi, ikaw na ang pinaka-walang kwenta o pinaka-korny sa mundo ng sanlibutan. Nalait mo na ba ang presidente, ang mayor sa inyong lungsod, ang pare sa inyong simbahan, ang leader sa inyong grupo o ang president eng inyong korporasyon sa iyong sariling pamamaraan? Kung hindi, huwag kang magpahuli! “Freedom of expression…” UNLIMITED EDITION!!!!!!!!!!!! Wooohooo!

Alas-siete ng gabi, inaabangan ng lahat ng tao sa bahay ang pahayag ng pangulo tungkol sa isyu ng wiretapping. Kung wala kang pake-alam, pwes ako… MERON. At ang pangunahing reaksyon ng oposisyon? Pababain sa pwesto ang presidente. “She must not resign tomorrow, she must not resign next week, but rather… she must resign NOW!” Pwede ba bukas na lang? Gabi na eh. (Ahahaha joke lang!) Hanep diba? Kailangan pa bang i-memorize yan?

Tuwing may bagong presidente kailangan may EDSA rebelyon este rebolusyon. Kung wala, hindi cool. Kung hindi ka sasalungat sa reporma ng pangulo o sa gobyerno mismo… panget ka. Kung sasang-ayon ka sa panibagong bill na ipapatupad para maging batas, korny ka. Dapat laging pinapabagsak ang nakatataas, dapat laging may gulo sa pamahalaan, dapat laging may rally sa kalye. Kasi kung wala, ang boring.. Dapat si ganito ang nanalo, dapat siya ang natalo. Bumoto ka ba? E nabilang kaya? Bwahahahahaha! Wala nang naging maayos na presidente sa paningin ng nakararami. Hala sige! Kailangan lahat ng tao malaya magpahayag ng pag-salungat. Hindi pang-sang-ayon, pag-salungat lang. Iyon lang kasi ang nasa diksyonaryo natin. Kailangan lahat immoral at illegal ang pagpapatakbo ng gobyerno… pero dapat malinis sa mata ng mga tao. (ulol!)

Ano ang kasunod nito? EDSA-quatro? Dapat tayo ang bansang may pinakamaraming rebolusyon.

Ang premyo…

isang chickenjoy.

Juan De La Cruz

2005-06-13T23:12:00.000-07:00

Hindi ko alam kung ano ang itatawag ko sa kanya, basta ang alam ko lang, mahalaga siya. Alam ko na nangangailangan siya ng tulong na panatiliin ang katahimikan sa kanyang pamamahay na minsan niyang tinawag na “tahanan.” Alam ko lumulubha na ang kalagayan ng ina niyang may karamdaman dulot ng hindi pagkakaunawaan ng kanyang mga kapatid. Alam ko puro na lang iringan at inggitan ang bumabalot sa kanila. Alam ko din, nalulon na naman ang ama niya sa bisyo na jueteng. Alam ko, pinaguusapan na siya ng kanyang mga kapit bahay. Alam ko, madaming naninirahang hayop sa bahay nila kaya hindi matigil ang kaguluhan doon. Alam ko, pasaway ang mga kapatid niya at binabale-wala ang rumurupok na bubong ng kanilang tinitirahan. Alam ko, ilang beses nang nakulong ang tatay niya kahit minsan wala naman itong kasalanan. Maraming nagsasabi, kumakapit na lang daw siya sa patalim para lang mabuhay. Nararamdaman ko, pinipilit niya lang mabuhay sa walang katapusang pag-asa kahit hindi na ito pinaniniwalan at hibang na ang tingin sa kanya ng iba. Alam ko, pinagtatawanan na siya ng ibang tao dahil pabagsak na ng pabagsak ang takbo ng kanyang buhay.

Gusto ko siyang tulungan kaso lang parang pinagtatabuyan naman ng nakararami ang tulong ko. Gusto kong magkaroon ng pagmamahal sa kanilang tirahan kaso lang parang hindi naman ito tinatanggap ng mga naninirahan. Gusto ko magising sila sa katotohanang marupok na ang kanilang bahay at kailangan na itong tibayan kaso lang parang ayaw naman nila maki-alam. Gusto ko sana ipagamot ang nanay niya kaso lang parang nilalason siya ng iba. Gusto kong ipatigil ang tatay niyang sugalero kaso lang sinisilaw naman siya ng pera…

Alam kong nahihirapan na siya…

Juan De La Cruz, kamusta ka na?

Bon Mot

2005-06-06T22:05:00.000-07:00

I went to PowerBooks one time and I’ve realized that I already read all the books of Bob Ong. He was so funny yet intelligent, he’s genius and I adore him for that! But I can’t wait any longer for his new book to come and so I thought of trying Jessica Zafra’s work. She writes well but I can’t finish her book right away and I don’t know why. I envy her talent in writing, her idiomatic and unusual terms that she used in her articles… She’s just too smart and I can’t even absorb some of her emotions.

The introduction of her book that I bought was very catchy. “A certain age, we think everything is serious. A little older and we think nothing is. And then we think we’ve learned to discriminate. When we get to middle age, we realize that everything is funny.” “That’s the thing about being a human being: you just have to go on living..

*shiet!* That’s something………

When you’re too serious about something, you focus you contemplate you ponder you deliberate. Knowing that you might fail in the end but you still dare to continue; conscious of your weaknesses but you still have the guts to go on; facing all the possible risks in your way without even closing your fragile eyes. And when the final day comes, the result wasn’t that good enough for your expectations. You cry, you curse and then you cry again. Days, weeks, months and years pass… and you still remember everything. You can’t cry anymore but you still curse (that was !@$%@ horrible!) then you start to laugh…laughing yourself out while cursing (again). Drooling into your stupid hangovers and making jokes about it. Then you fell asleep……… The next thing you realize that it’s your birthday and you have to buy food for your party tonight. You had those experiences that were seriously faced, expectations that were seriously demanded, but in the end you came to know that these were waggish.. you’ve learned how to laugh… bon mot, jokes that were seriously realized.

Wait.. that was funny.. ahahaha!
Sorry.